Div: Flying start 2 – De weg is nog lang

Getorpedeerd
Even later zijn we weg en weer kan ik door laat remmen een hele serie auto’s binnendoor inhalen. Ik ga als derde door de bocht, maar precies als ik langs het clippingpoint rijd krijg ik een harde tik rechtsachter. De auto gaat dwars, ik corrigeer, maar kan hem niet houden. Achterwaarts ga ik de grindbak in aan de buitenzijde bij uitkomen Tarzanbocht. Ik kijk wat er gebeurd is en zie een professioneel uitziende blauw witte Volkswagen Golf (Dennis staat er op de zijruiten) aan de andere zijde van de baan achteruit tollen. Ik ben verontwaardigd dat hij hem zo bij mij naar binnen heeft geknald en vervloek hem.

Voor ik stilval stuur ik de auto de grindbak weer uit en geef niet teveel gas. Het lukt, ik kan mijn weg vervolgen. Ik denk aan de enorme schade die ik rechtsachter moet hebben en wat ik tegen Danny moet zeggen. Als ik verder rijdt hoor ik kilo’s en kilo’s grind uit de wielkasten komen. Het duurt de hele ronde, er lijkt geen einde aan te komen.

In de pitstraat horen we dat we gaan lunchen. Snel stap ik uit om de schade te bekijken. Tot mijn verbazing is er niets te zien. Zelfs de rubber strip in de bumper ziet er niet gehavend uit. Gelukkig!

Pauze
Bij de parkeerplaats voor de Pitlane zie ik een ‘collega’ bezorgd bij zijn eveneens grijze BMW staan kijken. Ik herinner me dat ik hem bij de vangrail aan de binnenzijde in de Arie Luyendijkbocht heb zien staan. Ik loop naar hem toe en hij vertelt me dat hij een tik linksachter heeft gehad. De uitlaat is iets verbogen en de plastic strip is van de bumper. Erboven zit nog een deukje, hij baalt flink. “Ik ben zo iemand die nu eigenlijk het liefste meteen naar huis zou gaan om de schade te repareren”, vertelt hij. “Als ik jou was zou ik dat pas na afloop van de cursus doen”, zeg ik. “Je weet nooit wat er nog allemaal gaat gebeuren.”
Dat beaamt hij en samen lopen we de Pitlane in om wat te gaan eten. “Ik ben Ody”, zegt hij en ook ik stel me voor. Ik vertel hem het verhaal achter mijn deelname aan de cursus, Ody reageert enthousiast. Samen delen we wat ervaringen en ik vertel hem dat ik ook een paar vervelende momenten heb gehad. “Deze auto is geïmporteerd uit Duitsland, speciaal voor de cursus. Ik heb hem gekocht samen met een maat, die is nu in het buitenland en gaat de cursus doen in België. Als hij terug is is er nl. geen cursus meer op CPZ, en het kwam eigenlijk wel goed uit zo.”
Alsof hij het gehoord heeft krijgt Ody op dat moment telefoon van zijn maatje. Ik bestel een broodje en terwijl ik eet houdt Hans Berwers alweer een praatje over wat hem in de ochtend is opgevallen. Het gaat redelijk, krijg ik de indruk, maar hoogvliegers zijn we niet. Dat beaamt Michael Bleekemolen even later met één simpele zin. “Als je aan een racecursus meedoet verwacht ik wel dat je een beetje doorrijdt!” is zijn alleszeggende commentaar. Maar daarmee is hij nog niet klaar; “Ik zie een aantal auto’s op de Tarzanbocht afstormen en zie dan tot mijn verbazing dat jullie mekaar niet opvreten. Gaat u voor, nee na u, … echt ongelofelijk. Dat heeft toch niets te maken met racen. Jullie moeten duidelijk nog een boel leren!”



Tot slot worden er aan de hand van de tijden prijzen uitgedeeld. Ik had geen prijs verwacht, maar blijf toch teleurgesteld met lege handen zitten. Maar ik ben niet de enige.