Div: Flying start 2 – De weg is nog lang

Compenseren
Mijn eerste reactie was ‘gas los’ en sturen. Dat is fout. Juist door gas te blijven geven kun je de controle over de auto houden. Sturen en gasgeven, dat is het geheim. En doseren. Door de auto goed aan te voelen moet dat een automatisme worden. Je voelt dat de auto aan een bepaalde kant iets uitbreekt en je compenseert dat met de juiste hoeveelheid gas en een soepele, niet te heftige stuurbeweging. Hier moet nog flink op geoefend worden besef ik. Na deze eerste, verre van ideale ronde rijden we de pitstraat weer in.


Danny van Dongen rijdt zonder inspanning.

Zelfkritiek
Danny pakt het stuur over en gaat me laten zien waar en hoe ik mezelf moet verbeteren. Als ik en passant de nodige zelfkritiek uit krijg ik er weer van langs. “Wat denk je dan, dat je na één dag racecursus alles al kunt?” Weer heeft Danny gelijk, maar een gevoel van teleurstelling kan ik niet onderdrukken. Ik besef dat ik veel te leren heb en neem me voor er vol voor te gaan. Danny rijdt zonder enige inspanning een perfect rondje en wijst me op de plaatsen waar ik het beter moet doen. Het grote verschil is, zie ik nu, dat ik veel te hard een bocht inga, daardoor veel te veel werk heb in de bocht om de controle te houden en er vervolgens met een te lage snelheid weer uit kom.

Engel
Terug in de pitstraat stapt instructeur Quint Engel bij me in. De alarmlichten, teken voor anderen dat er een instructeur in de auto zit, blijven dus aan. Quint ken ik als coureur in de Toyota Yaris Cup, waarin hij volgens mij meestal redelijk voorin rond reed. Ik probeer de les van Danny in praktijk te brengen en tot en met het Scheivlak lukt dat aardig. Quint beaamt dat met een “prima”. In de Kumhobocht wil ik het sturen en gasgeven in de praktijk brengen en daar gaat het volledig mis. Ik stuur te veel, de auto gaat schudden en voor ik het weet ga ik achterwaarts richting vangrail. "Blokkeren", schiet het door me heen. Als je de controle kwijt bent en niet meer precies weet wat er gaat gebeuren kun je, wanneer de richting van de auto tenminste nog met de baan meegaat, het beste blokkeren. De auto glijdt dan weliswaar door, maar omdat je op de baan blijft kan er weinig gebeuren. Blokkeer je niet, dan heb je kans dat je inderdaad de vangrail ingaat. Wij komen dus met de schrik vrij.

Beschaamd kijk ik naar Quint, maar hij heeft een glimlach op zijn gezicht. Die heeft al het nodige meegemaakt, begrijp ik. “Goed dat je blokkeerde, dat bespaarde je een klapper”, is zijn nuchtere commentaar. “Je compenseert teveel, waardoor je de controle verliest.”



Remmen
De volgende oefening is een remproef, een vervolg op de oefening van de eerste cursusdag. Was het de vorige keer de bedoeling om zo snel mogelijk tot stilstand te komen, nu moeten we proberen op een bepaald punt stil te staan. De eerste proef liepen de nummerbordjes aan de zijkant op van 0 tot 45 meter. Nu beginnen we bij 45 meter en moeten we proberen precies bij 0 stil te staan.
Mijn eerste poging gaat redelijk. Ik sta bij 0 stil. “Je blokkeert, laat los en blokkeert weer”, vertelt Quint Engel me. “Probeer net niet te blokkeren, dan gaat het nog beter”.