Div: Flying start 2 – De weg is nog lang

Allard
Na de lunch beginnen we weer met vrij rijden. Als ik na twee rondjes de pitstraat inrijd doet Allard Kalff mijn portier open. “Schuif eens op”, zegt hij. Even later ben ik passagier en rijden we de Tarzanbocht in. “Op zich doe je het niet verkeerd hoor, maar je moet veel meer spelen met de auto, gevoel krijgen. Je gaat te hard de bochten in en gaat te laat op het gas.” We zijn dan halverwege de Tarzanbocht en demonstratief geeft Allard flink gas. De auto begint zijwaarts te bewegen, maar alsof er niets aan de hand is stuurt hij beheerst bij en we glijden perfect door de bocht. Datzelfde doet hij in de Hugenholzbocht, met speels gemak en veel harder dan ik dat zou durven rijdt hij zijn ronde. Ik vertel hem dat ik die beheersing van de auto nog niet heb en bang ben om hem kwijt te raken. “Je moet het gewoon doen, want anders leer je het nooit.” Natuurlijk heeft hij gelijk.



Tegen de richting in
Het volgende onderdeel is wederom rijden met de gehele groep tegelijk over het oude circuit, maar tegen de richting in. Een aparte gewaarwording, we rijden de pitstraat uit en gaan dan meteen linksom de pitmuur. Vol gas de Arie Luyendijkbocht in, eens kijken of dat net zo glad is. De motregen gaat onverminderd door, dus ook daarvan hoef ik geen hulp te verwachten. Ik probeer wat Allard me gezegd heeft, niet m’n gas loslaten maar het gas erop houden en beheerst sturen. Het lukt. Ook de Kumhobocht gaat prima, maar de auto voor me spint. Ik kan er met wat kunst- en vliegwerk langskomen zonder zelf de auto kwijt te raken. De Audi S-bocht is vreemd om zo te nemen, ik kijk goed naar de lijn die de auto voorop rijdt. Maar de snelheid is inmiddels vrij laag en ik voel weinig aan de auto. Linksaf de Nationale bocht in en dan linksaf de Hunserug af. Daar staan een paar pilonnen, kennelijk om de snelheid er een beetje uit te halen.



Dit stuk is inderdaad lastig, je rijdt naar beneden en dan een scherpe bocht rechtsom, direct gevolgd door heuvelopwaarts een blinde bocht naar links en dan nog één, de Gerlachbocht. Ook de Tarzanbocht contra is even wennen, het rechte eind voelt dan echter wel weer vertrouwd.

Racen
We worden losgelaten en mogen passeren, we zij aan het racen dus. In de Hugenholzbocht zie ik Gerrie Hoekstra, mijn compagnon bij Fast Company Autosport.nl staan met de fotocamera in zijn hand. Hij ziet net dat de twee Alfa’s mij passeren. Shit, dat zal ik moeten horen.



Ik rij dan inmiddels achter een rode Sierra. Op de lange stukken is mijn BMW sneller, maar in de bochten rijd hij prima. Ik kan net niet genoeg snelheid opbouwen om hem te passeren. Rondenlang rijden we als aan een touwtje. Dan op het rechte eind zit ik dicht genoeg achter hem om een inhaalpoging te doen. Ik kom uit zijn slipstream, maar echt gelanceerd word ik niet. Ik passeer hem, maar dan zijn we al bijna bij de bocht. Te laat ga ik in de blokken en als ik de bocht instuur weet ik dat ik teveel snelheid heb. Ik probeer hem er doorheen te trekken, maar het gaat mis. Achteruit schiet ik de grindbak in. Shit, alweer.