Div: Het autosportjaar 2024 van Mattijs Diepraam
De Historic Grand Prix werd zoals verwacht opnieuw mijn drukste weekend van het jaar. Niet alleen moest ik voor Masters en voor Historic Motor Racing News zoals gebruikelijk aan de slag, voor hun lokale evenement verwachtten Autosport.nl en de HARC terecht ook wat extra inspanningen.
Na afloop in het dorp een hapje eten met het Masters-team en je daarbij niets aantrekken van het Nederlands Elftal dat op dat moment speelde. Als je zó in je sport opgaat, vervaagt uiteindelijk de aandacht voor alle andere sporten volledig. Ik wist niet eens tegen wie Nederland moest aantreden – en al jaren ken ik ook de opstelling van Oranje niet meer…
In de achtertuin op adem komen met de nieuwste Volgas, met daarin mijn bijdrage over de allereerste race waarbij ik aanwezig was. Ik haalde in het verhaal herinneringen op die ik had weten vast te houden na mijn bezoek als zevenjarig jochie aan de GP van Nederland van 1976. Dat was dan ook het thema van het verhaal: ik kan me er bijna niets meer van herinneren. Ik heb waarschijnlijk langs coureurs en auto’s gelopen die mij nu als ervaren autosportjournalist heel veel zeggen, maar toen nog helemaal niets! ‘Te laat geboren’ dus… Helaas is deze maand het laatste nummer van het tijdschrift verschenen. Deze ‘Hard Gras’ voor de autosport hield het vier jaar en 12 nummers vol, maar bleek in de bescheiden Nederlandse lezersmarkt uiteindelijk niet levensvatbaar.
De dagboot tussen Hoek van Holland naar Harwich is inmiddels mijn favoriete manier om de Noordzee over te steken naar een bestemming in Midden-Engeland: doorgaans ofwel Silverstone, ofwel Donington Park. Maar in het eerste augustusweekend toch maar even vliegen op Birmingham, omdat de dan massaal reizende Britten de prijzen opeens verviervoudigen. Vliegen betekent ook een huurauto, wat deze keer deze Citroën C3 blijkt te zijn. Bij auto’s voor op de openbare weg blijf ik steeds meer in het verleden steken, want deze ‘compacte hatchback’ voelde voor mij aan als een SUV. Ook de rest van het voertuig bleek niet meer van het Citroën-kaliber waar collega en citrofiel René de Boer met recht prat op gaat: gevoelloze besturing en een ‘bumpy ride’. Was vroeger alles beter? Voor mij heeft de auto dan ook zijn hoogtepunt bereikt rond de eeuwwisseling: alle comfort en gebruiksgemak die eens mens onderweg nodig heeft, nog zonder laptop te onderhouden, goed bestand tegen roest, met het communicatieve weggedrag dat hoort bij een auto die nog niet gebukt gaat onder de huidige automobiele obesitas. Alle ontwikkeling daarna is overbodige ballast, letterlijk en figuurlijk.
Naast de opgang naar het mediacentrum van Donington Park een mededeling die Circuit Zandvoort als muziek in de oren zal klinken. Sterker nog, ‘unsilenced’ geldt voor elke dag op Donington omdat de uitvliegroute van East Midlands Airport recht over het circuit gaat…
Toch probeer ik soms nog achter de tijdgeest aan te hobbelen: het aloude notitieblok is dit jaar vervangen door de voicerecorder. De reden heeft echter niets met vooruitstrevendheid te maken, maar simpelweg met ouderdom: ik hield het op papier gewoon niet meer bij. Een nóg eigentijdsere technologie dan de voicerecorder is daarbij mijn échte redding, namelijk de AI-transcriptiesoftware die het gesproken woord in luttele seconden voor mij uittypt.
Bij het schrijven van alle raceverslagen komt uiteraard nog geen AI aan te pas. Maar als het wedstrijdverloop in de Masters Gentlemen Drivers-race van 90 minuten voor GT-auto’s tot 1966 zich even stabiliseert, weet legendarisch fotograaf Jeff Bloxham mij toch nog op een werkloos momentje te betrappen.
Jaaa, en weer een raceweekend met succes afgerond!
Voor het Silverstone Festival van eind augustus stap ik toch maar weer op de schuit van Stena Line. Waarop het in de Plus Lounge een hele dag prettig werken en vertoeven is, al zorgt het vermaledijde B-woord toch weer voor een dissonant. Ontscheping en de daaropvolgende douanecontrole nemen bijna twee uur in beslag. Wat heeft dat land zichzelf toch aangedaan…
De volgende ochtend maakt een van de smakelijkste en ongezondste tradities van Groot-Brittannië gelukkig alles weer goed.
Dat verdient hulde: het zoontje van een van de monteurs verkoopt restmateriaal – gebruikte Michelin-banden en Masters-keycords! – om zijn ontluikende kartcarrière te financieren.