Div: Het autosportjaar 2024 van Mattijs Diepraam

De volgende ochtend reed ik daarom eerst naar Norwich voor een interview met Ralt-ontwerper Andy Thorby, waarna ik koers zette naar mijn hotel in het stadion van Milton Keynes. Onderweg kwam ik langs Snetterton, waar ik nog nooit was geweest. Zelfs begin februari was daar een evenement gaande (een rallysprint), dus voor een korte blik op het circuit moest ik het exorbitante bedrag van 20 pond aan parkeerkosten betalen. De poortwachters waren onvermurwbaar: ook voor tien minuutjes even rondkijken moest ik 20 pond neerleggen. Kortom, Snetterton blijft er eentje om af te vinken, hoe winderig en godverlaten het baantje ook is.



Na een bezoek aan een lokale pub voor een gesprek met ‘BA’ Mitchell, de toenmalige monteur van Marcel Albers bij Alan Docking Racing, was het ’s avonds tijd voor het Masters-gala in het BRDC-gebouw op het circuit van Silverstone. Ik zat aan tafel met catering-opperhoofd Valerie Cook. Die was toen nog in twijfel over de continuïteit van haar rol bij Masters, maar uiteindelijk was ze op diverse grote evenementen gewoon weer van de partij.



Na vele mooie ontmoetingen met bekende gezichten uit de historische autosport nam ‘Stirling Moss’ aan het eind van de avond afscheid van ons.



Nog niet naar huis, verre van! Eerst een lange rit naar een boerderij bij Shaftesbury voor een interview met de toenmalige Formule 3-verslaggever van Autosport, Bruce Jones. Als man van het woord werd Jones gevraagd om te spreken tijdens de herdenkingsdienst voor Marcel Albers in de parochiekerk van Silverstone-dorp, waar hij mooi over kon vertellen. Na afloop kon ik het niet nalaten om in Shaftesbury zelf dit beroemde beeld op te zoeken: de met kinderhoofdjes beslagen straat die Gold Hill heet. Het uitermate steile straatje staat ook wel bekend als ‘Hovis Hill’, omdat dit plaatje jarenlang de verpakkingen sierde van het gesneden brood van Hovis. Toch weer een leuk kiekje voor op Instagram…



Op de terugweg naar de haven van Harwich maakte ik bij Andover een tussenstop bij het circuit van Thruxton.



Hier geen 20 pond om te mogen parkeren: op Thruxton mocht ik rondlopen zo lang als ik wilde.



In deze laatste chicane voor start/finish liet Marcel Albers op Tweede Paasdag van 1992 het leven.



Toch waren de nieuwjaarsrecepties nog niet voorbij, want het NK GTTC (nu Fast Seventies) pakte in februari uit met een avondje Indisch eten en prijzen uitreiken bij sponsor Reco in Breukelen.



Na een bezoekje met twee clownsschoenen aan Visser Classique in Buren…



… presenteerde ontwerper Jiska Hoekstra het omslag van mijn boek over Marcel Albers.