Div: Flying start, dag 4 – Het moment van de waarheid
Sprinten
Als laatste van het ochtendprogramma staat de sprintrace op het programma.Een ongelijke race dit keer, want de linkerbaan is inmiddels redelijk droog gereden, maar we starten met z’n drieën naast elkaar. Benieuwd hoe we dadelijk de Tarzanbocht ingaan, want ook die is nog niet sneeuwvrij. We starten met zijn drieën naast elkaar, ik heb stiekumpjes de linker baan genomen, lijkt me wel zo makkelijk. Naast me staat één van de Boltuning BMW’s. In principe ben ik kansloos, maar nu weet ik het nog niet. Ik ben inderdaad het snelste weg en ga als eerste de Tarzan in. Al in de Gerlach zit hij op mijn hielen en als ik de Hugenholz instuur zit de rode BMW al naast me. Als we het stuur weer recht zetten is hij onmiddellijk weg. Na de sprintraces is de baan zo goed als sneeuwvrij, een lekker gevoel met het oog op wat ons vanmiddag staat te wachten.
Grid
Na enkele sprintraces, steeds met meer cursisten tegelijk, gaan we met zijn allen tegelijk en doen we een officiële grid opstelling. Meteen is de sfeer anders, opmerkelijk.
Ik tel de rijen en zie dat ik als negentiende van start ga. Als het rode licht uitgaat ben ik prima weg. Ik stuur van mijn linker startrij helemaal naar de pitmuur en kan daar diverse auto’s passeren. De Tarzanbocht begin ik helemaal langs de kerbstone, maar daar is ook de ruimte die ik nodig heb. Voor zover ik kan zien zijn alle auto’s, dertig in totaal zo’n beetje, goed door de eerste bocht gekomen. Dat overzicht hou ik niet lang, ik heb mijn handen vol om een weg te vinden door het volle veld. Aan het einde van onze sprintrace worden we opgevangen en stellen we opnieuw op de grid op.
Ik tel snel weer waar ik sta en zie dat ik nu twaalfde sta. Ook de tweede race verloopt goed, maar veel posities vooruit kom ik niet. Na deze ronde rijden we de Pitstraat in en is het tijd om te gaan lunchen. Gelukkig hoef ik nog niet te tanken, de meter geeft nog meer dan een halve tank aan.
Lunch
In de Pitlane kom ik Ody, Erik en Patrick weer tegen, we hebben al min of meer een eigen tafeltje en zijn al snel verwoed in gesprek. Patrick vertelt over de schadeafhandeling van de Sierra, die totaal los is. Het heeft hem 900 euro eigen risico gekost, een behoorlijke smak geld. Het hoort erbij, is zijn conclusie en dat is ook zo, we weten allemaal wat er kan gebeuren. Gelukkig had hij zelf geen last van de klapper. Dan gaat het ineens over het theorie-examen. Misschien wel een onderschat deel van het licentie-examen. Hiervoor moesten we het cursusboek van Bleekemolens Racing School doornemen (80 pagina’s!) en de hoofdstukken algemeen en autorensport uit het KNAF autosport jaarboek. Dat laatste is echt droge stof over reglementen, vlaggen e.d., niet echt een feest om te lezen. Ik ben begonnen om elke dag voor het slapen een hoofdstukje te lezen, maar dat bleek in de praktijk niet te werken. Al na enkele alinea’s ging mijn lichtje uit. Zo zou ik het niet gaan redden om alles door te nemen. Uiteindelijk is het me toch gelukt alles door te lezen. Sommige cursisten vertellen te vertrouwen op hun basiskennis. Met wat voor de hand liggende vragen over weet ik hun zelfvertrouwen in korte tijd volledig weg te nemen. Heerlijk. Wat overigens niets zegt over mijn eigen kansen, meestal bij dit soort examens gaat het niet echt om wat je weet, maar hoe je de vraag interpreteert. Afwachten dus.