Div: Flying start, dag 4 – Het moment van de waarheid

Slalom
Na nog enkele ronden worden we afgevlagd en stellen we op in de pitstraat voor het volgende onderdeel. Mijn groep gaat naar de slalom, waar we net als vorige week een slalomrace gaan rijden. Maar nu in de sneeuw.



We beginnen twee aan twee, degene die het eerste bij de pylon is gaat voor. Bij het starten ben ik de grip die ik vorige week had gevonden weer kwijt. Ik geef de sneeuw de schuld. De eerste race start ik naast Patrick Bruijne, die vorige week zo onfortuinlijk zijn witte Sierra afschreef. Hij rijdt nu in een soortgelijke blauwe Sierra en is sneller weg. Als eerste gaat hij rond de pylon. Glijdend gaan we om de pylonen heen, maar hij geeft de eerste plaats niet meer weg. Het is een erg leuke oefening zo, zeker met de sneeuw.



Met wisselend succes rijd ik vele races, eerst met zijn tweeën, later met z’n drieën naast elkaar. Belangrijkste conclusie voor mezelf is dat ik behoorlijk wat zelfvertrouwen krijg, de auto is redelijk onder controle.



Cross roads
Als we weer de baan oprijden gaan we linksaf om de pitmuur, tegengesteld dus weer. Cross roads in de sneeuw is het volgende onderdeel van de ochtend. Net als vorige week kruisen we de baan richting het Scheivlak, rijden het circuit verder in de gewone richting, om na de Vodafonebocht weer rechtsaf de baan te kruisen, tegengesteld de Hunserug op. Daar staat ‘good old’ Hans Berwers weer met zijn tijdregistratie klaar om te zien of we al iets geleerd hebben.

We beginnen direct met drie auto’s naast elkaar. Ik herinner me dat het even opletten is tot na de eerste bocht naar links. Daarna is er voldoende ruimte. Belangrijk dus om als eerste weg te zijn. Mijn eerste start is niet goed. Door de gladheid kom ik niet goed weg. Als ik naast me kijk hebben de andere twee deelnemers, een Audi en een rode BMW, net zoveel problemen om hun vermogen in snelheid om te zetten. Als tweede ga ik de eerste bocht in, een positie die ik nog steeds heb als ik Hans Berwers op de Hunserug zie zitten. Mijn tijd zal niet erg tot de verbeelding spreken, vermoed ik. In de volgende races starten we met 6, 9 en later zelfs 12 deelnemers tegelijk. Veel bijzonderheden gebeuren er niet, of het moet zijn dat er toch flink doorgereden wordt. Opmerkzaam, omdat je zou verwachten dat iedereen zijn auto koste wat kost heel wil houden om vanmiddag examen te kunnen doen. Daar blijkt echter niet veel van. Iedereen, mezelf incluis, gooit met de auto alsof het een ‘gewone’ cursusdag is. En zo hoort het natuurlijk ook.