Div: Flying start, dag 4 – Het moment van de waarheid
Slalom
Als we terugrijden naar de Bavariapaddock ziet Danny dat er pylonen staan voor de slalom. Hij kijkt me even aan, geeft dan gas en stuurt de paddock op. Ik stap uit om wat foto’s te maken van zijn escapades, maar vermoed dat foto’s niet echt kunnen weergeven wat ik zie. Dat klopt. Op de foto’s lijkt de auto stil te staan, geen donder aan. Jammer.
Keuri(n)g
Terug bij de Pitlane wordt de auto gekeurd. Banden, remmen en stuur worden gecheckt, gelukkig is de BMW snel door de keuring. Danny neemt afscheid en ik neem het stuur over. Dat het daarstraks allemaal zo makkelijk ging geeft me vertrouwen. Ik besluit eerst maar eens een rustig rondje te rijden om te voelen hoe het gaat. Op lage snelheid voel ik al dat de achterzijde van de auto gaat glijden, maar ik vang het bijna automatisch op en tevreden maak ik mijn rondje in de witte wereld af.
Porsche
De tweede ronde wil ik de snelheid verhogen en kijken of ik, zonder teveel risico, de auto onder controle kan houden. Ook dat gaat prima en ik begin er echt lol in te krijgen. Er staan nu wel al diverse bandensporen en precies daar waar de sneeuw al is platgereden is het glad. Er komen steeds meer auto’s de baan op, als ik de Hunserug oprijd zie ik voor mij een zwarte Porsche met een enorme vleugel.
Hij rijdt nauwelijks harder dan ik en eigenlijk wil ik hem in het Scheivlak al passeren. Ik durf echter met deze snelheid niet van de ideale lijn af te gaan. Pas na de Vodafonebocht zet ik hem er naast en hoewel ik weet dat het nergens op slaat voel ik toch een klein beetje triomf. Ik heb een Porsche ingehaald …
Afgestraft
Als ik weer de Tarzanbocht inrijd komt er een grijze Renault achter me rijden. Aan de big smile, de zonnebril en de oranje jas zie ik dat het Sebastiaan Bleekemolen is. Weer een coureur in zijn element. Zonder het echt te willen ga ik toch iets boven mijn kunnen rijden. In de Marlboro bocht wordt dat afgestraft, ik ga in de rondte. Gelukkig zonder iets te raken, slechts mijn eergevoel is beschadigd.