Div: Flying start, dag 3 – Het muntje begint te vallen
De eerste heat rijden we met zijn drieën tegelijk. Tricky, want de doorgang richting Scheivlak is niet breed. Bij de start blijk ik de smaak te pakken te hebben, ik duik als eerste tussen de vangrails door. De inmiddels weer opdrogende baan geeft veel meer grip, dat zal er zeker mee te maken hebben, maar van de idioot spinnende wielen van de vorige cursusdag heb ik geen last meer. Wat ik precies anders doe weet ik niet, maar ik doe het nu op het gevoel dat ik vorige keer helemaal niet had. Gek is dat. Maar wel lekker.
Bijna
We rijden een hele serie races, eerst met z’n drieën, vervolgens met z’n zessen, negenen en tenslotte met z’n allen tegelijk. Ik heb een aantal leuke gevechten met een jonge knul in een grijze Renault 5 turbo. Af en toe bumper aan bumper, maar zeer fair, ook al geven we elkaar geen meter cadeau. Eén keer ga ik ernstig in de fout. De Renault passeert me na de Renaultbocht, maar mijn lijn is in de Vodafonebocht beter en ik weet hem er binnendoor langs te steken. Ik ga te vroeg op het gas en de BMW begint vervaarlijk te slingeren en lijk hem te verliezen. Met veel moeite hou ik hem op de baan, maar als ik bij het tussenstuk kom heb ik veel te veel snelheid. Ik rem, zie de vangrail dichterbij komen en blokkeer even. Als ik voel dat de auto gaat glijden laat ik onmiddellijk mijn rem los, stuur naar rechts en geef een beetje gas bij. Het lukt. Ik stuur rakelings langs de bandenstapel en meteen vol linksaf de Hunserug op.
Applaus
Als ik na de uitloopronde weer aansluit voor de volgende start komt de grijze Renault weer naast me staan. Ik grijp met twee handen mijn helm ten teken dat ik me schaam. Maar ik zie glimlachende ogen en hij geeft me een applausje. Kennelijk vindt hij mijn corrigerende escapades belangrijker dan mijn stuurfout die eraan ten grondslag lag. Sympathiek.
Met z’n allen
Dan is het tijd om met zijn allen tegelijk van start te gaan. Ik start op de vierde startrij aan de buitenzijde. Na een prima start kan ik in de ‘chicane’ een hele serie auto’s tegelijk passeren. In het Scheivlak lig ik op volle snelheid en heb ik ruimte voor en achter me. Als ik in de Marlborobocht naar de kerbstones wil sturen zie ik een zwarte BMW aankomen. Hij is nog ruim achter me, maar heeft een veel hogere snelheid. Die remt niet, voel ik, en ik stuur niet helemaal over de kerbstones, maar laat twee meter ruimte. Dat was maar goed ook, want inderdaad gooit hij hem binnendoor. Dan gaat alles ineens in slow motion, althans zo lijkt het. Een meter of twintig voor ons spint Patrick in de witte Sierra. Hij staat dwars op de baan. Na de spin komt hij een klein beetje achteruit en nog geen tiende seconde later rijdt de zwarte BMW vol bij hem naar binnen. Een soort explosie is het gevolg, het lijkt wel een plastic auto. Veel tijd om na te denken is er niet, de BMW komt na de impact naar links. Ik zit een paar meter achter hem en moet door het gras om hem te ontwijken. In het gras lukt het driften ineens wel en zonder de BMW te raken stuur ik weer de baan op. Adrenaline tot in mijn tenen, snel naar de leiding, flitst het door me heen.
Commotie bij de cursisten, hoe gaat het met de betrokkenen?