Formule 1

Formule 1: Een hommage aan Frank Williams in 50 foto’s

2021 Hockenheim Jones 1979

De autosportcarrière van de gisteren overleden Frank Williams omspant een periode van meer dan een halve eeuw en bevat vele bekende en vergeten hoogtepunten en dieptepunten. Onze verslaggever en fotograaf Willem J. Staat was er bijna vanaf het begin bij en dook voor AUTOSPORT.NL in zijn uitgebreide fotoarchief. Na een dag zoeken koos hij de volgende 50 foto's uit. Dit is zijn hommage aan Sir Frank.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto's: Willem J. Staat

2021 De Tomaso

Na de privé-Brabham van 1969 stapten Frank Williams en zijn vriend Piers Courage in het avontuur met Alejandro De Tomaso en diens jonge ontwerper Giampaolo Dallara. Het kreeg op Zandvoort een tragische afloop. Hier de De Tomaso-Cosworth 505/38 in handen van de huidige eigenaar Paul Grant, die hem tijdens de Historic Grand Prix terugbracht naar Zandvoort.

2021 Iso Marlboro FW 03

Voordat Frank Williams Racing Cars in 1974 de eerste 'Williams' op de baan bracht, de FW04, gaf Williams zijn eigen auto's de naam van zijn sponsors. In 1972 begon hij met Politoys, in 1973 werd het Iso-Marlboro. De Politoys FX3 die in handen van Henri Pescarolo in 1972 debuteerde, kreeg er in 1973 een tweede chassis naast, en samen gingen ze verder als Iso-Marlboro FX3B. Vanaf de Spaanse GP kwam het nieuwe ontwerp in actie, de IR, waarvan drie auto's werden gebouwd: de IR01, IR02 en IR03. In 1974 werden die met terugwerkende kracht omgedoopt tot FW01, FW02 en FW03. In dat seizoen deden ze nog dienst als Iso-Marlboro FW, maar in 1975 waren het dan eindelijk echte Williamsen. De FW03 kreeg daarna nóg een leven als de Apollon, het mislukte F1-project van Loris Kessel. Inderdaad, de chassisgeschiedenis van het vroege Williams heeft de nodige Italiaanse trekjes... Altijd handig om te weten als je zoals velen pas aan Williams begint te denken vanaf de FW06, die nog steeds abusievelijk de 'eerste echte Williams' wordt genoemd, ook weer in de necrologieën van de afgelopen dagen.

2021 FW05 1975 Laffite

De man die de armlastige Frank Williams in 1975 heel even liet juichen. Jacques Laffite deed wonderen met de weinig wonderbaarlijke FW04, de eerste auto waarbij FWxx een typenummer was in plaats van een chassisnummer. Nog maar een paar aparte weetjes? Het tweede FW04-chassis keerde in 1976 als privé-auto terug voor de Spanjaard Emilio Zapico en dook in 1977 op als de basis voor de McGuire BM1, in handen van de Australiër Brian McGuire – veel obscuurder kun je je F1-auto's niet krijgen. Maar wat deed Laffite dan? Een tweede plaats op de oude Nürburgring, een magisch resultaat in een jaar dat verder nul punten opleverde voor de twee auto's die dat seizoen ook nog werden bestuurd door – even inademen – Arturo Merzario, Damien Magee, Ian Scheckter, François Migault, Ian Ashley, Jo Vonlanthen, Renzo Zorzi, Lella Lombardi en Tony Brise...

2021 Williams FW05 3 1976

Het is de FW05, maar toch is het geen Williams. In 1976 nam Williams met geld van de Canadese oliemagnaat Walter Wolf de boedel van Hesketh over. Het team van de excentrieke Britse lord had nog een auto over, de 308C, een ontwerp van de veelbelovende Harvey Postlethwaite, dat in 1976 werd omgekat tot FW05. Deze Wolf-Williams bleek geen succes en nog vóór het einde van het seizoen werd Williams door Wolf op een zijspoor gezet. Het werd opnieuw een draaideurseizoen, waarin ook Jacky Ickx, Arturo Merzario en Chris Amon weinig met de auto konden, evenmin als Michel Leclère, Warwick Brown, Patrick Neve, Hans Binder, opnieuw Renzo Zorzi én de volslagen onbekende Masami Kuwashima, die in Japan niet door de kwalificatie kwam – en dat was dan zijn F1-carrière. De splitsing legde de basis voor het eigen team van Wolf, dat in 1977 uit zijn slof schoot met een debuutoverwinning van Jody Scheckter in de WR1 van Postlethwaite, en een zeer bescheiden herstart van Frank Williams zelf...

2021  March

Het tweede begin. Met Patrick Head richtte Williams een nieuw bedrijf op, Williams Grand Prix Engineering. Dat begon heel magertjes, met een March 761 voor de Belg Patrick Neve, die ook al even in 1976 voor Williams aan de bak was gekomen.

2021 Truck 1978

Al wel de Saoedische sponsoring van Saudia en Albilad, maar in 1978 nog een eenvoudige truck voor die ene Williams FW06. Met deze simpele maar effectieve auto zette Patrick Head zich op de kaart als een F1-ontwerper met wie je rekening moest houden. In de voorlaatste race op Watkins Glen reed Alan Jones met de FW06 naar een tweede plaats, nadat hij al twee keer eerder punten had gescoord.

1979 Zolder

Een sleutelmoment. Twee weken eerder had de FW07 een aarzelend debuut beleefd op Jarama, maar hier op Zolder liet Alan Jones voor het eerst zien welk potentieel de auto had: vierde op de grid.

2021 Regazzoni

Clay Regazzoni schonk Williams op Silverstone de doorbraakoverwinning, nadat poleman Alan Jones moest uitvallen. Gianclaudio bleek voor Jones de perfecte 'wingman' in dat opzienbarende seizoen, waarin een B-team definitief de A-status veroverde.

2021 Hockenheim 1979

Hier rijdt 'Regga' op Hockenheim voor de Ligier van Patrick Depailler.
 
Autosport.nl Hét autosport magazine op Internet