Cees van Dongen - Rob Slotemaker was een bijzonder mens

Strandtent
Mijn ouders hadden de levensmiddelenzaak omgeruild voor een strandtent, dus ik moest ook vaak op het strand werken. Ik moest de ligstoelen verhuren en aan het eind van de dag weer opruimen. Mijn moeder vond het niet goed dat ik altijd naar de slipschool ging, want ik was op de warme dagen op het strand nodig. In de wintermaanden was het natuurlijk geen probleem.

Dus ging ik in de wintermaanden helpen met baanspuiten en het contact met de vaste groep bleef, onder wie Wim Loos. Ik zat nog op de mavo toen Wim ging racen. Ja, dat was ook onze passie. En we waren grote supporters, we keken echt tegen hem op. Het verongelukken van Wim op Spa juli 1967 hakte erin, ik vond het vreselijk. Ik was daar niet, maar hoorde het van iemand, ik weet niet meer van wie. Tranen met tuiten natuurlijk. Je miste een vriendje en ik reed ook op zijn Puch. Die had hij niet meer nodig, want hij had een BMW.

Een lerares zei tegen mijn ouders dat ze mij nooit moesten laten racen, omdat ik veel te nerveus was. Ja, ik weet dat ik nerveus ben, maar later, als de startvlag viel, dan waren alle spanningen verdwenen. Na het ongeluk van Wim ging Tonny een paar jaar later racen. Ik had er gewoon de pest in. Dat hij wel mocht racen en ik niet. Ik wilde ook racen. Maar ik mocht het niet van mijn ouders. En ik was nog geen 21. Dus mijn ouders moesten tekenen voor mij en dat deden ze niet.

Wie het eerste thuis is, hoeft niet te betalen
Toen we de leeftijd hadden om zelf te rijden, deden we altijd spelletjes op de weg. Op elkaar inlopen, elkaar opduwen, gewoon klieren. Als we dan weer een keer in Amsterdam aten, zei Slotemaker: “Wie het eerste thuis is, hoeft niet te betalen.” Dus je reed echt op je tandjes uit Amsterdam vandaan. En dan reed Rob hier op de Zandvoortselaan je weer lachend voorbij…

Christine
Ik leerde mijn Amerikaanse vrouw Christine kennen in Zandvoort. Zij woonde een paar straten verderop. Ze was pas 16 toen ik haar ontmoette. We gingen uit in het dorp, maar ook naar de Sound-discotheek in Haarlem. Ik kreeg dan mijn vaders auto mee, maar ik mocht niet drinken. Daar waren ze heel fanatiek op. De auto laadde ik dan helemaal vol met vrienden en vriendinnetjes, maar er waren ook meisjes bij die niet van hun ouders mochten meerijden. Want ik reed veel te hard natuurlijk. Dan zette ik ze vooraan bij de straat af. Dat was ook geen punt, maar daar kwam ik zo'n vader weleens tegen. En die ene vader had een transportbedrijf hier op Zandvoort. En die zei: je moet niet denken dat je ooit in een van die vrachtwagens van mij komt. Ik had wel een imago opgebouwd, maar dat kwam ook door Slotemaker die overal te hard reed. Naderhand is de groep uit elkaar gevallen en zijn we met z'n tweeën doorgegaan.

Maar er was maar één passie en dat was autosport. En dat deden we met z'n tweeën. Christine had eigenlijk nog nooit van het circuit gehoord, haar betrokkenheid is in de loop van de jaren opgebouwd. Ze moest ook helpen met sleutelen en zo. En vooral duwen, want in het begintijd deden mijn auto’s het vaak niet.



Ik heb bij Slotemaker in de wintermaanden mijn racelicentie gehaald. Begin jaren zeventig ben ik begonnen met rallycross. Allereerst in Venlo, dan ging ik slepend met een vriendje daar naar toe. En ‘s avonds die FIAT 600 weer terugslepen. Na de FIAT kwam er een Glas 1200, dat liep weer een stuk harder. Later gingen we racen op het Eurocircuit van Valkenswaard en daar reed ik met een MG B. Toen heb ik ook één keer gewonnen, geloof ik. Maar dat ding ging altijd stuk. Maar van dat rallycross heb ik heel veel geleerd. Toen ik op het circuit ging racen, kon ik net zo hard naast de baan als op de baan. Ja, dat maakte niet uit. Dus als ik een douw kreeg van iemand, gingen we toch rustig door de berm verder?

Niet veel mensen maken in mijn straat een 360-gradenslip. Als Slotemaker zag dat het licht in mijn slaapkamertje nog aan was, maakte hij er weer een fraaie show van en reed hij al slippend en toeterend voorbij. Rob woonde nog steeds in zijn flatje achter ons huis.