Retro 1990: Top’s stops - Geen Opel maar Alfa…
Formule Ford 1600: Opnieuw zege voor Franc ten Wolde
Voor de tweede maal dit jaar was Zandvoort het toneel van een Dunlop Formule Ford 1600-wedstrijd die louter meetelde voor het Nederlands kampioenschap, zonder onze Belgische vrienden dus. Helaas ontbrak deze keer zelfs de winnaar van de voorgaande race op het duinencircuit, Marc Goossens. Door het schuiven met racedata stond het evenement van 16 en 17 juni bij de RACB niet als door de FISA geautoriseerd bekend, op basis waarvan men Goossens deelname afraadde. Jammer, want één topcoureur extra van zijn gehalte had wellicht kunnen zorgen voor een spannender race.
Zoals de zaken nu lagen had NOMAG Racing’s kopman Franc ten Wolde een makkie. Hij bevestigde nog eens, dat hij dit jaar is uitgegroeid tot de snelste, maar vooral de meest constante snelle Formule Ford 1600-coureur in de Benelux, Zoals de Pennzoil/Van Alphen-rijder reeds de nodige malen heeft aangetoond draait hij elders overigens ook moeiteloos geheel vooraan mee. Bij de strijd om de polepositie had hij evenwel zijn meerdere moeten erkennen in Marlboro-piloot Ruud Spoolder. NOMAG's twee andere vertegenwoordigers, Werner Koopman en Oscar Middeldorp, bezetten de tweede linie, waarbij laatstgenoemde klaagde over een tekort aan vermogen. Ten Wolde had ditmaal een prima start en leidde het peloton reeds bij de eerste doorkomst van de Tarzan met Spoolder, Middeldorp, Koopman, Roest, Du Pau, Beukers en Kouwenberg in zijn kielzog. Binnen een ronde begon de man uit Oostzaan echter al afstand te nemen.
Spoolder had eerder zijn start verprutst, waardoor hij zijn voordeel uit de training niet concretiseerde. Een duel ontstond met Middeldorp en Koopman, waarbij dit trio elkaar iedere meter van de baan betwistte, Toen de Samson-rijder bij de vierde doorkomst in de Tarzan zijn Van Diemen naast die van Spoolder zette, ging deze dwars. “”Mijn gaspedaal ging plotsklaps bijna tegen het chassis; ik trok hem in zijn twee en ging toen achterstevoren." Middeldorp bleef daarna nog lange tijd hevig in de slag met Koopman, waarvan Ten Wolde slim profiteerde en zijn voorsprong nog verder kon uitbouwen, Spoolder was na zijn misser aan een formidabele opmars begonnen. Eerst moest Roest er aan geloven en even later ook Du Pau. Ronde na ronde reduceerde de Hagenaar vervolgens het gat op Koopman en Middeldorp. Drie ronden vóór het einde zat hij op Oscar’s versnellingsbak en na hem voorbijgestoken te zijn vloog de Van Amersfoort Racing-coureur richting Koopman. Zij aan zij ging het tweetal tenslotte over de finish, gescheiden door slechts 0,033 seconde. Uiteraard had Spoolder tijdens zijn briljante inhaaljacht de snelste ronde laten noteren. Ten Wolde was het strijdende duo met een safe buffer van 3,7 seconden voorgegaan, aldus zijn kansen op het Nederlands kampioenschap verstevigend. Middeldorp werd uiteindelijk vierde en de BS Racing-Reynards van Han du Pau en Eric Roest kwamen vijfde en zesde binnen. 
Alex Veenman werd verdiend winnaar van de pré 80-categorie, dit maal waren de rollen met René Kouwenberg omgedraaid. Lange tijd had de Barendrechtse teenager vierde gelegen in zijn klasse achter Kouwenberg, Beukers en Verharen, welke laatste twee elkaar het leven moeilijk maakten. Toen Beukers dwars ging en Verharen hem niet meer kon ontwijken zat Veenman in een vloek en een zucht achter Kouwenberg die hij op de streep net nog (0,015 sec.) terugwees.
Frank ten Wolde werd onbedreigd winnaar bij de Formule Ford 1600.
Formule Ford2000 / Sports 2000
Peter Gerhards had in Gert Valkenburg’s Mondiale de snelste trainingstijd gerealiseerd in de Formule Ford 2000 klasse. Niettemin was het Jan Litjens die de Dunlop FF2000 wedstrijd van start tot finish leidde. Gerhard's race was in feite verloren toen Litjens en hij elkaar direct al in de Tarzan raakten. Uiteindelijk sleepte de Amsterdammer er nog een vierde plaats uit achter Krijnen en de Deen Ebbesen.
Peter Gerhards is bij de FF2000 altijd inde kopgroep te vinden.
Veel meer strijd om de kop gaf de Sports 2000 te zien. Ger Brands stond voor de verandering eens niet op polepositie, maar bleek in de race wel weer de snelste. Nadat constant positie gewisseld was gingen de eerste vier binnen één seconde over de finish. Circuit-directeur Hans Ernst werd tweede vóór Huib Onderstal en Matthew van Diessen.