Div: Het autosportjaar 2022 van Mattijs Diepraam

Een wandeling ertussen doet een mens nog veel meer goed.



En fijn om blije mensen op een kluitje te zien, zoals hier bij de kraampjes achter de hoofdtribune.



Na afloop interviewde ik als vanouds de podiumgangers voor hun quotes in het lange raceverslag. Hier vertelt Williams FW07-coureur Mike Cantillon zijn verhaal.



En hier spreek ik met Lukas Halusa, die zijn Williams FW08 z'n debuut gaf.



Ook legde ik me toe op langere interviews met de vaste klandizie. Hier vraag ik of Rick Carlino even tijd heeft. Jazeker, dat had hij. Ruim een uur later was hij wel uitgepraat over bijna een halve eeuw in de autosport.



Niet lang daarna vond op Donington Park de tweede ronde van het kampioenschap plaats. Het was de tijd waarin de wereld weer openging. De luchthavens barstten opeens uit hun voegen: iedereen wilde weg, maar een aardig deel van het personeel was in coronatijd inmiddels vertrokken. In Barcelona had ik het vliegtuig terug met vijf minuten over gehaald, nu had ik nog een kwartiertje over.



Maar ach, als je daarna in Redgate staat, ben je snel alles vergeten.



En ook als je daarna Steve Hartley interviewt, de latere kampioen in de historische F1, die na zijn titels in 2005 en 2006 als herboren uit de startblokken vertrok. De dikke zestiger achter het fameuze jam-merk Hartley's kon zich het hele seizoen meten met drievoudig Le Mans-winnaar Marco Werner en snelle jongelingen en oud-kampioenen als Michael Lyons en Nick Padmore. In de eerste vijf ronden schreef Hartley elke keer minstens een van de twee races op zijn naam, zodat hij na de voorlaatste ronde op Spa al de titel in handen had.



Ook altijd mooi om quotes van te mogen noteren: Mark Hazell, de Brit die geen enkel blad voor de mond neemt.



Nederland is flink vertegenwoordigd op het hoogste historische niveau: niet alleen het mediateam is Nederlands, ook met chief steward Marc van Geel kunnen we in onze moerstaal spreken. Hier sluit het Nederlandse contingent het weekend op Donington af met een gezamenlijk diner, want de Britten in de organisatie waren natuurlijk al naar huis gereden.



Kort daarop – we hebben 't inmiddels over 15 mei – nam ik met de Z3 Coupé deel aan de eerste Octane Scramble, op het terrein van een voormalig klooster aan de rand van Amersfoort. De opkomst van dit eerste 'cars and coffee'-evenement voor Octane-lezers was groot en als Octane-medewerker van het eerste uur mocht ik natuurlijk niet ontbreken. Naast mijn 'clownsschoen' staat het exemplaar van mijn goede vriend Jan Wolter Bijleveld, met wie het vervolgens uiterst plezierig 'bandjes trappen' was. In september was er nog een Scramble, maar die viel helaas samen met de Spa Six Hours.



Twee weken later was het tijd voor het Masters Historic Festival op Brands Hatch, maar helaas stak het coronamonster daar een stokje (in de keel) voor.



Anderhalve week later was ik gelukkig voldoende opgeknapt voor een flitsbezoek aan de Pinksterraces, waar het prettig was om de Marcel Albers Memorial Trophy bij te wonen. Twee Franse oude bekenden deden mee: Patrick d'Aubréby is ook een vaste Masters-deelnemer, met de March 761 die ooit van Michael Bleekemolen was won hij dit jaar zelfs het kampioenschap voor F1-auto's tot 1978.



Ook Julien Chaffard maakte zijn opwachting. Julien is een van de oprichters van de Franse Classic Racing School op het circuit van Charade bij Clermont-Ferrand, waar je het vak leert in een exemplaar uit Juliens vloot van opnieuw opgebouwde Crosslés.