Div: Het autosportjaar 2025 van Mattijs Diepraam

Sinds ik in 2013 bij AUTOSPORT.NL aan de slag ben gegaan, schiet ik het hele jaar door professionele beelden voor onder meer de ‘Groeten uit…’ van dit medium en daarnaast diverse overige bestemmingen in de media. Daarom besloot ik in 2016 op mijn autosportjaar terug te blikken aan de hand van de beelden op de camerarol van mijn telefoon – een mix van eigen amateurkiekjes en foto’s die anderen naar me hadden geappt. Dat viel zo in de smaak dat het sindsdien een traditie is geworden. Daar vier ik nu een jubileum van, want deze ‘Het autosportjaar van…’ is de tiende keer dat ik het op deze manier aanpak.

Tekst en foto’s: Mattijs Diepraam
Aanvullende foto’s: Christopher Gosch, Raymond de Haan, John van der Horst, Diederik van der Laan, Masters Historic Racing



In januari ging het autosportjaar van start met het beursseizoen. En daar hoort vanzelfsprekend een bezoek aan InterClassics in Maastricht bij.



Een tussendoortje volgde met een avond op de kartbaan van Bleekemolens RacePlanet in Amsterdam. Daar houdt de HARC elke januari traditiegetrouw zijn kartavond voor het goede doel. Deze keer ging de opbrengst van de twee uur durende estafetterace – drie coureurs per team! – naar lunchroom Brownies&downieS in Noordwijkerhout. Daar kunnen mensen met een beperking meedraaien in een echt bedrijf, zodat ook zij een kans krijgen om zich verder te ontwikkelen.



Begin februari stapte ik op de trein naar Parijs, uiteraard voor Rétromobile, met afstand de grootste en indrukwekkendste klassiekerbeurs ter wereld.



Rétromobile wordt gekscherend weleens een beurs voor de historische autosport genoemd, met – o ja! – ook wat reguliere klassiekers daaromheen…



En niet ten onrechte, want de hoeveelheid raceauto’s op de vloer was dit jaar opnieuw overweldigend.



Een paar dagen later volgde de nieuwjaarsbijeenkomst van de Nederlandse Autorensport Vrienden. Deze keer had de NAV gekozen voor Louwman’s Toyota World als locatie. Op het parkeerterrein deed het Dudok-stationnetje dat Louwman van de ondergang heeft gered, mijn hart als zoon van een Esso-man harder kloppen. Mijn vader was jarenlang conservator van het Esso Museum – eerst in de kelder van ‘Petrolea’, het markante voormalig Esso-gebouw dat in Den Haag uitkijkt op het Malieveld, daarna in het nieuwe Benelux-kantoor ten zuiden van Breda. Decennialang spande hij zich in voor het behoud van het stationnetje, totdat het uiteindelijk ergens een veilige plek moest krijgen. Het wekte geen verbazing dat Evert Louwman – wie anders in Nederland? – zijn verantwoordelijkheid nam.