Div: Het autosportjaar 2019 van Mattijs Diepraam

En als de laatste foto is geschoten...



Het seizoen eindigde voor mij relatief vroeg dit jaar, eind september al, op de Spa Six Hours. Waar zon en regen elkaar afwisselden.



De zon scheen op deze vrolijke bumpersticker.



Die paar minuten dat het achter op de baan droog was.



Maar daarna viel de regen toch weer gauw.



's Avonds was het een kwestie van geluk. Héél soms brak de zon door het wolkendek.



's Nachts was het dan weer doorgaans droog. Zoals hier in het WRX-stadion, waar tientallen GT40's en Ford GT's stonden te wachten op een speciale presentatie.



Inventiviteit in de historische autosport. Als ze dat op Le Mans kunnen, dan knutselen wij toch ook zoiets in elkaar?



Ook op Spa kon ik niet om de nodige interviews heen. Hier ging het gesprek ongeveer zo: - 'Niks overgehouden aan die zware crash, David?' - 'Nee hoor, ben helemaal in orde, die scan in het ziekenhuis was nergens voor nodig. Maar wie ben jij eigenlijk?'



Nederlandse podiumgangers worden gesteund door een café. Hoe teamgeest het verschil kan maken.



Het mag best een keertje: eén keer staan we zelf ook op het podium.



Tijd om voor het laatst het licht uit te doen. En denk maar niet dat je hier ontbijt en warme lunch kreeg. Er stond niet eens een waterkoeler.



Fire up the Clownshoe. Voor het laatst in 2019 reed ik naar huis. In 2020 ga ik graag weer voor AUTOSPORT.NL op pad!