Formule Ford smaakmaker van Trophy of the Dunes (lang)

Klaar voor de start…
De overmacht die Florie tentoonspreidde betekende niet dat de race een saaie aangelegenheid was. Achter de leider ontspon zich een zeer fraai gevecht, waarin de raceklasse bijzonder goede reclame maakte voor zichzelf. Gevechten op het scherpst van de snede, maar waarbij de coureurs elkaar wel lieten leven. Een prachtig schouwspel.



De van pole vertrokken Nick Catsburg kwam prima uit de startblokken en behield de eerste plek. “Ik heb eigenlijk het hele jaar al goede starts, en nu kon ik zelfs mijn lijn behouden in de Tarzanbocht.” Daarachter sloten zijn teamgenoten Romano de Ruit en Auke Genemans aan.



Ook Benoit Perret en Shirley van der Lof wisten hun plek te behouden. De dame met startnummer 1 had het echter moeilijk tussen de snelle mannen en verloor langzaamaan plaatsen.
Nog niet helemaal klaar voor de start was Melroy Heemskerk op de zevende plaats. “Ik zat nog niet op toeren toen het licht al op groen ging. Toen werd ik dus aan alle kanten voorbij gereden.” Eén van die passanten was Liroy Stuart, die snel weg was.



Vanaf de twaalfde plaats rukte hij op naar de zesde. In de vierde ronde wist Stuart ook nog Perret te verschalken., maar helaas voor Stuart, vierde in het algemeen klassement, staakte zijn opmars op de vijfde plaats. “Vooraan was iedereen even snel dus kon ik niets meer beginnen.”

Geva-strijd
Toen de tornado die Florie heette voorbij geraasd was, ontspon zich zoals gezegd een fraai gevecht om de volgende posities. Nick Catsburg werd op de huid gezeten door zijn sneller lijkende teamgenoot Romano de Ruit, maar Catsburg trok alle verdedigingstrucs uit de kast en De Ruit had alle moeite met zijn teamgenoot.



Saillant detail in dit gevecht was dat het niet alleen tussen twee teamgenoten ging, maar een direct gevecht was tussen de leiders in de First Division. Catsburg had bij aanvang van de race negentien punten voorsprong; zaak dus voor De Ruit om hem te passeren.
Het gevecht tussen Catsburg en De Ruit gaf de achtervolgers de mogelijkheid aan te sluiten achter de twee koplopers. Zo moest De Ruit tussen het aanvallen door ook nog in zijn spiegels blijven kijken. Op een moment dat Genemans een aanval waagde was het mooi om te zien dat De Ruit zijn teamgenoot vriendelijk doch dringend verzocht om de kampioenskandidaten met rust te laten. “Ik wees hem er even op dat hij zijn koppie niet moest verliezen en moest blijven nadenken. Gelukkig deed hij dat ook.”
Naarmate de tijd vorderde en de ronden verstreken leek Catsburgs tweede plaats steeds veiliger te worden. De Ruit haakte af in de strijd en Catsburg reed veilig naar de finish. “In het begin was de auto goed, maar toen heb ik ergens wat zand gehapt of zo en kreeg ik problemen met de wegligging. Vooral in de bocht zonder naam en in de Hugenholtz had ik grote problemen. Dan ga je twijfelen aan de auto, ga je eerder remmen en dat helpt allemaal niet mee. Florie kon gemakkelijk aan me voorbij en daarna heb ik hem nooit meer gezien.”



De algemene overwinning moest hij dus aan zich voorbij laten, in de First Division zegevierde Catsburg wel. Vooral het duel met zijn voornaamste concurrent maakte indruk. “Dit is hoe het racen hoort te zijn. Hij was de snellere dus ik zat constant in mijn spiegels te turen, maar ik pakte in de Tarzan de hele tijd de binnenbocht en hij moest dus buitenom. Dat lukte hem nog bijna, maar ik heb het gewonnen. Het is mooi om zo te vechten met je teamgenoot.”