SEAT Cupra Cup: Kampioenskandidaten verdelen de prijzen (lang)

Zevenmijlslaarzen
De natte omstandigheden zorgde voor gigantische onderlinge verschillen in het hele veld. In slechts vier ronden was de top vier al 25 seconden los, terwijl Sheila Verschuur al tien seconden los was nummer twee Ronald Sarink. Drie ronden later – toen Vincent van der Valk de tweede plaats had overgenomen na het incident tussen Sarink en Duivenvoorde – had Verschuur al een voorsprong van 25 seconden op de eerste achtervolger. Terwijl de langzaamsten in het veld voor een rondje minstens 2:10 nodig hadden en de snelleren het in 2:07 wisten te doen, reed Verschuur indrukwekkende rondes van 2:04.


“We zouden eigenlijk voorzichtig beginnen en achter Ferry Duivenvoorde aanrijden; hij is immers de regenspecialist, maar wij stonden op regenbanden en Ferry op intermediates”, legde Verschuur uit. “We dachten eerst dat deze keuze een verkeerde zou zijn, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Iedereen op intermediates had problemen, terwijl ik lekker door kon.” “Ik probeerde Verschuur niet eens bij te houden, zo snel was ze”, was Sarinks reactie. “Ik moest de eerste ronden erg voorzichtig naar mijn rempunten zoeken.”

Het logische resultaat van deze grote onderlinge verschillen was dat het veld uitdijde en de onderlinge gevechten schaars waren. Nadat Ronald Sarink de tweede plaats weer had overgenomen van Vincent van der Valk kon hij uitlopen, terwijl Van der Valk 25 seconden voorsprong had op Raymond Wigger. De Oldenzaler was op dit moment de enige die nog in de buurt van het gevecht zat; Arie Dekker volgde hem op enkele seconden. Nummer zes Kees van de Vendel was op dat moment (lees: de tiende ronde) de laatste die nog niet op een ronde was gezet.


I’ll be back
Terwijl het veld rustig uitdijde was er positief nieuws te melden vanuit de pitstraat. Na een half uur durende reparatie na de startcrash kwam Ben Schilperoort weer terug de baan op. Even later gold hetzelfde voor Ferry Duivenvoorde, wiens auto weer op het rechte spoor was gezet. Voor beide equipes gold natuurlijk dat in een veld van twaalf punten altijd nog wat puntjes te vergaren zijn. Zo kon het dan ook dat er met hun comeback weer twaalf auto’s op de baan reden. Eerste echte uitvaller was het team Hans en Marcel Dekker, die na een spin in de Jacky Ickx chicane uit het grind moesten worden getrokken.


De stand van zaken tegen het eind van de eerste helft was dat Verschuur/Van der Sloot een klasse apart waren. Daarachter zaten Sarink/Duits, Van der Valk, Wigger/Van Raamsdonk en Arie Dekker in ieder geval nog in dezelfde ronde. Vervolgens had je Van de Vendel/Heuser, Bakker/Kroes en Willebrands/Blokland die op een ronde achterstand waren gereden en achteraan waren het Hoekzema/Oudshoorn, Morien/Duivenvoorde en Schilperoort/Koster die door hun problemen op zeer ruime achterstand waren gereden.

Wissel!
De elf overgebleven equipes maakten zich op voor de verplichte pitstops, waarin de teams van rijders kunnen wisselen en de solocoureurs dertig seconden hun adem moeten inhouden. Waar dit normaal tot de nodige schermutselingen en positiehusselingen leidt, was het nu alleen Vincent van der Valk die na de stops niet meer zijn positie behouden had. Van der Valk moest meerdere malen naar binnen met problemen aan zijn Seat en zag zijn veilig lijkende podiumpositie in rook op gaan.


Toch zorgde de pitstops zoals altijd voor wat afwisseling in het beeld van voorbij suizende Seats. Zo was het Equipe Van de Vendel/Heuser die iets te veel haast hadden bij hun pitstop en later een tijdstraf kregen voor speeding in de pitlane. Ook commotie was er rondom Bakker en Kroes die op het nippertje van het voorgeschreven tijdswindow (tussen de vijftigste en tachtigste minuut) hun pitstop maakten.