Hoe is het met: Toon van de Haterd, altijd op weg naar een nieuw avontuur

Crossvirus
“Ik deed als tienjarige jongetje al mee aan crossen met brommers. Dat waren pittige races waar het dorp Geffen voor uitliep. De winnaar kreeg als prijs een halve haan met frites en ik heb er nogal wat gewonnen. In 1975 ben ik serieus gaan motorcrossen. Ik reed op nationaal niveau tegen jongens als Gerrit Wolsink, Peter Herlings en Gerard Rond. Het was echter veel te druk bij mijn bedrijf en ik had geen tijd meer om te trainen. Mijn gebrek aan trainingtijd compenseerde ik met extra risico’s, wat weer tot veel zware klappers leidde. Ik heb tijdens trainingen en wedstrijden nogal wat gebroken en toen ik net was opgeknapt draaide ik mijn weer mijn knie kapot. De Belgische wonderdokter Derweduwe moest er aan te pas komen om mijn knie in orde te brengen, zodat ik weer snel aan het werk kon. Het was wel einde crossperiode.”

Kartvirus
“In 1985 ben ik begonnen met karten op wedstrijdniveau. Ik reed tegen jongens als Pim van Riet. Alle kartbanen in Nederland heb ik wel gereden en gewonnen. Tijdens een lange afstandsrace op kartbaan Amsterdam sloeg ik over de kop. Ik kon nog wel de kart overgeven aan Cor Euser, voordat ik naar het ziekenhuis moest. Alles kapot in mijn schouder, maar ik was nog net op tijd om de beker in ontvangst te nemen, want we hadden wel gewonnen. Ik heb 5 jaar met enorm veel plezier gekart en wat toch weer blijkt is dat dit de kweekvijver van de autosport is.

Racevirus
“In 1990 kreeg ik het circuitvirus flink te pakken. Na een test in een BMW van Cor Euser op Zandvoort werd ik echt enthousiast voor het racen. Het werd echter geen toerwagen maar iets anders. Cor schafte een Opel Lotus aan en toen begon het pas echt. Die wagens reden in serieuze kampioenschappen met voor de Eurocup wel 36 auto’s op de baan. Tijdens de eerste race op Zandvoort had ik me als negende gekwalificeerd, wat zeker niet verkeerd was. Uiteindelijk won Pedro Lamy de wedstrijd.en werd 4e in Benelux kampioenschap. In 1992 heb ik met steun van Van Lent Assurantiën nog een drietal races in de Opel Lotus gereden, wat gelijk resulteerde in 2e plaats in de kwalificatie, achter Jos Verstappen.



Rovers return
“Voor 1993 zou Rover Nederland drie wagens inzetten voor het NK Productiewagens tot 1400cc. Ik kwam via Cor Euser in contact met Fred van Putten van Rover Nederland. Zij zochten echter een jong talent en dat was ik met mijn 33 jaar natuurlijk niet meer. Na een test met de Rover koos Fred van Putten uiteindelijk toch voor mij. Ik heb dat vertrouwen beloond met een drietal kampioenschappen in ’93, ’94 en ‘95, ondanks zware tegenstand van ondermeer Berend Oeberius Kapteijn, Egbert Top en Sandra van der Sloot.”

Marcos
“Eind 1995 stopte Rover na drie jaar en een nieuwe periode begon. Ik reed in 1996 met steun van ondermeer Cor Euser en Bram Kooij van Del Monte het gehele jaar in de nieuwe Marcos LM 500, wat resulteerde in een 2e plaats in het GT-kampioenschap. Het hoogtepunt was echter deelname aan de 500KM van Zandvoort, mijn eerste kennismaking met het grotere broertje van de Mantis, de Marcos LM600. Cor Euser en ik wonnen die wedstrijd, maar het was een ongelofelijke ervaring. Voor 1997 was er geen budget beschikbaar. Cor Euser had een probleem toen één van zijn betalende rijders niet kwam opdagen voor de WK FIA GT wedstrijd op Hockenheim. Samen met Bert Ploeg reden we de Marcos LM600 naar de achtste plek, toen helaas de auto kapot ging. Er waren daarna nog plannen om deel te nemen aan alle wedstrijden van het WK, maar dat ging niet door”.



Le Mans
Toen belde Cor of ik de 2e Marcos LM600 wou kwalificeren voor de 24 uren van Le Mans. Deze kwalificaties waren een maand voor het grote evenement. Ik stemde natuurlijk in. Een droom zou werkelijkheid worden. Ik moest ‘s morgens vijf ronden rijden om het circuit te leren, en Cor liet mij tot bijna tot het laatste moment wachten. Cor kende mij als geen ander hij wist dat wanneer hij mij liet wachten de tank met adrenaline goed gevuld was en dat 105 % voor mij geen probleem zou zijn. Dit half uurtje is een van de mooiste momenten van mijn leven geweest, met dank aan Cor. Met nog een maand te gaan hield ik er rekening mee dat ik eindelijk aan de grote wedstrijd mocht meedoen, maar helaas … geen geld, geen 24 uren van Le Mans.