Div: Marijn van Kalmthout maakt goede indruk als Formule 1-coureur
Column Marijn van Kalmthout
Racen met een Formule 1 is een geweldige ervaring
Zoals zovele autocoureurs, droomde ook ik ervan om ooit een race met een Formule 1-bolide te rijden. Hoe is het om met 700 tot 800 pk te rijden in een bolide die niet zwaarder weegt dan slechts 540 kilo!?. Hoe is het om in een eenzitter snelheden van meer dan 300 km/h te bereiken en hoe hoog zijn de onwaarschijnlijke bochtensnelheden die je kunt halen? Zoals voor bijna iedereen, leek het ook voor mij bij een droom te blijven. Tot mijn vriend (en schokdemperspecialist) Henk Thuis mij een keer polste voor een race in de EuroBOSS serie, bij het Europese Topeam Ascari van Klaas Zwart. Van het één kwam het ander, en zo reed ik in het laatste weekeinde van augustus met een ex-Jean Alesi Benetton uit 1996 op Spa-Francorchamps.
Aanvankelijk moest ik zonder enige training vooraf de kwalificatietraining ingaan, daar had ik vanzelfsprekend niet zoveel zin in. Gelukkig werden uiteindelijk op de donderdag voor de race twee vrije trainingen gepland, waarin ik alvast enigszins kon wennen aan de 700 pk sterke Ascari-Judd, zoals de Benetton thans door het leven gaat. In de tweede training kwam ik maar 0,8 seconde tekort op de topper in de klasse Nick Dalli, dit tot vreugde van mij en van iedereen binnen het team! Ik begon mijn doelstelling voor het weekeinde (uitrijden en hopen op een plaats in het middenveld) meteen bij te stellen tot een plek in de subtop, met heel, heel misschien zelfs een podiumplek!
Op zaterdag vielen mijn goede verwachtingen volledig in het water. Achteraf gezien was het een echte off-day. Tijdens zowel de vrije training als de kwalificatietraining reed ik alles bij elkaar drie ronden in de regen. Tijdens de kwalificatietraining in de middag gleed ik na slechts enkele honderden meters te hebben afgelegd door aquaplaning in een 'rivier'op de baan van de weg. Het resultaat: de veertiende en laatste startplaats en afscheid nemen van mijn 'podiumplannen'!
Op zondag was het gelukkig droog. Ik had een geweldige start. In de eerste ronde pakte ik al zes plekken. Uiteindelijk kwam ik na een lang en fair gevecht met de ervaren Robbie Stirling in de ex-Bryan Herta 1999 Reynard Indycar als zevende over de finish. Tijdens de race dacht ik af en toe dat ik droomde. Ik reed met 300 km/h in de toerenbegrenzer, op jacht naar een Indycar-auto, op het mooiste circuit ter wereld!
Terugblikkend op het weekeinde ben ik erg blij dat ik deze kans heb gekregen én gegrepen. Het was echt een absoluut geweldige ervaring! Een Formule Ford en een Formule 1 verschillen natuurlijk als dag en nacht, maar ik heb gemerkt dat je als ervaren Formule Ford-rijder best snel aan een Formule 1 kunt wennen. Ik heb veel respect voor Team Ascari. Het team van Klaas Zwart heeft zijn zaakjes uitstekend voor elkaar en de teamleden zijn erg behulpzaam en enthousiast. Klaas Zwart is bovendien een uitstekende coureur. Hij declasseerde het complete veld door met een voorsprong van 36 seconden, na tien ronden, als winnaar over de finish te komen! Henk Thuis presteerde ook uitstekend, door in de T-Car van Klaas tijdens zijn eerste race met een Formule 1als vijfde te eindigen.
Dit raceweekeinde smaakt absoluut naar meer! Ik sluit zeker niet uit dat ik volgend jaar opnieuw een race in de EuroBOSS serie rijd. Daarnaast maak ik mij 'zorgen' over de Trophy of the Dunes, als ik weer met mijn Formule Ford rijd. In het begin zal ik ongetwijfeld denken dat er opeens een handrem op de auto zit, of dat de motor op één cilinder loopt!