Div: In memoriam Luki Scheuer

Luki Scheuer is niet meer. Afgelopen dinsdag overleed de jarenlange perschef van de Nürburgring op 63-jarige leeftijd na een herseninfarct. Scheuer was de Ring-kenner bij uitstek, werkte mee aan tal van boeken en publicaties over het circuit en was altijd prominent aanwezig bij alle evenementen die er plaatsvonden. Hij was een van de initiatiefnemers van de Veedol Langstreckenpokal (tegenwoordig Langstreckenmeisterschaft) en werkte als redacteur voor het dagblad Rhein-Zeitung. Aanstaande maandag wordt Luki Scheuer om 15.00 uur begraven in zijn woonplaats Niederzissen, niet ver van de Nürburgring. AUTOSPORT.NL-redacteuren Willem J. Staat en René de Boer hadden vaak met hem te maken en schrijven hun persoonlijke herinneringen aan Luki Scheuer.

Foto: Raymond de Haan

- door Willem J. Staat

Zojuist met verslagenheid het bericht ontvangen dat Luki Scheuer, één van de meest kleurrijke perschefs, is overleden. Luki Scheuer en de Nürburgring waren een begrip. De eerste keer dat ik voor het eerst met Luki Scheuer in aanraking kwam was begin tachtiger jaren. Zonder perskaart, maar met een "Redaktionsauftrag" van een Spaans magazine, klopte ik in Döttinger Höhe bij Scheuer om een kaartje aan.
Scheuer bestudeerde mij even en gaf de fel begeerde fotokaart met het commentaar: "Jij ziet er wel serieus uit, hier heb je een fotokaart, maar ik wil nu wel dat magazine van je." Zonder te aarzelen overhandigde ik Luki het tijdschrift waar ik voor werkte en hij heeft mij nadien nooit meer om een identiteitskaart gevraagd.

In zijn "werkhuis" vlak nabij het circuit vierde Scheuer ooit zijn 50e verjaardag, ik was één van de weinigen die het privilege genoot om met bijna alle Groep C coureurs te worden uitgenodigd. Een onvergetelijke ervaring.

Scheuer was tevens perschef van de VLN Langstreckenpokal. Die wedstrijden zijn vooral aan het begin van het seizoen belangrijk ivm. de voorbereidingen van de 24-uursrace op de Nürburgring.

Toen ik begin vorig jaar bij Scheuer voor een permanent pasje aanklopte, was dat geen probleem, alleen er was niets meer voorradig. Samen reden we naar zijn appartement in Balkhausen, als één van de weinigen mocht ik zijn werkkamer betreden.

Luki overhandigde mijn pasje, maar niet zonder dat ik zijn politieke stellingname ten opzichte van Irak uitgebreid had moeten aanhoren. Ook dat was Luki Scheuer.

Bij een ETCC wedstrijd in de tachtiger jaren klopten de leden van de fanclub van een bekende Belgische coureur om perskaart bij Luki aan. Hoewel die lieden over de juiste documenten bleken te beschikken, was het commentaar als volgt: "Der fährt keine Rennen mehr, keine Karte!"

Luki Scheuer ten voeten uit.