Formule 2: Sander Dorsman en Richard Verschoor halen voor MP Motorsport herinneringen op en kijken vooruit naar 2025
Dat roept de vraag op hoe de teambaas nu terugkijkt op de inmiddels 12 seizoenen van het team in de GP2 en daarna de Formule 2.
Dorsman: “Eerlijk gezegd was ons eerste jaar in de GP2 niet zo heel makkelijk. Dat zie je natuurlijk bij elk team dat de F2 ingaat, ook nu nog. Zo’n team krijgt het meteen voor de kiezen, want F2 is niet echt een makkelijk projectje om te runnen. Toch hebben we die eerste jaren al races gewonnen, met Dani Clos en Marco Sørensen. In de jaren erna zijn we altijd een subtopper geweest. Maar omdat we meer ambities hadden en niet ons hele leven subtopper wilden blijven, hebben we intern wat verschuivingen doorgevoerd. We hebben toen de juiste snaar geraakt en zijn het stadium van subtopper inmiddels ontgroeid, met het teamkampioenschap in 2022 en de derde plaats in het afgelopen seizoen.”
Verschoor kijkt met plezier terug op zijn beginperiode bij MP Motorsport: dat eerste jaar in de Formule 4, waarin hij de titel pakte in zowel het Spaanse kampioenschap als het NEZ-kampioenschap.
Verschoor: “Ik heb zo veel mooie herinneringen aan dat eerste seizoen met MP. Ik weet nog dat we zó veel wonnen dat we de laatste race met opzet achteraan zijn gestart, gewoon om te kijken hoever we zouden komen! Maar als ik moet kiezen, dan denk ik toch dat het weekend op Sochi het allermooiste was. Het moment dat ik werd gebeld door Helmut Marko. Het was mijn allereerste raceweekend. Ik dacht: wie is Helmut? Ik wist niet eens wie hij was! Het was ook grappig, want het telefoontje kwam na een race waarin ik Jarno buitenom probeerde in te halen, waarna we elkaar aantikten en we allebei klaar waren. Ik was dus helemaal over de rooie – en toen kwam dat belletje! Ik ging op bezoek bij Red Bull en was het volgende moment een Red Bull-junior. Daar is een mooie periode uit ontstaan, als ik er nu op terugkijk. Op dat moment had ik er soms lastig mee, maar ik heb er achteraf veel aan gehad. Het heeft me het inzicht gegeven dat alles moet kloppen als je ervoor wilt gaan. Helmut heeft geen ruimte voor iemand bij wie het net niet klopt. Daar heb ik veel van geleerd en Sochi was daarvoor de aanleiding. Door die twee kampioenschappen kon ik bovendien veel rijden, dat was natuurlijk supergoed. En als je ziet wat er nu van het Spaanse kampioenschap is geworden. Dat heeft nu misschien wel het hoogste niveau in de Formule 4. Daar hebben we toen de eerste aanzet voor gegeven.”
Na een paar lastige jaren in de Formule Renault keerde Verschoor terug bij MP Motorsport in de GP3, waar het opeens weer klikte.
Verschoor: “Het was inderdaad een moeilijke tijd in de Formule Renault. Het was zelfs even de vraag of ik überhaupt nog door kon met racen. Maar bij MP keerde het gevoel terug. Ik voel me altijd thuis bij MP en ik werd er weer warm ontvangen. Daar begint het mee. Iedereen die lekker in z'n vel zit, presteert beter. Dat was toen ook zo. Ik deed een stap omhoog naar een snellere klasse en het ging meteen beter. Dat zegt eigenlijk genoeg.”
MP staat bekend om zijn familiegevoel, het is een kernwaarde die het team ook graag uitdraagt. Niet alleen teamleden blijven lang bij het team, ook coureurs blijven vaak langer dan één seizoen. Maar ‘familiegevoel’ is een term die makkelijk kan worden uitgesproken, maar niet zomaar is te creëren. Hoe zou de teambaas omschrijven wat dat gevoel precies inhoudt?
Dorsman: “Ik denk dat je dat met z'n allen creëert. Je kunt niet even zeggen: nu hebben we samen een familiegevoel. Het begint met een stabiele club mensen die het leuk vinden om met elkaar te werken. Vrijheid is dan belangrijk, de kans om je te kunnen ontwikkelen. Neem de hoofdmonteur in ons F2-team: die kreeg een kans bij een Formule 1-team en is deze winter vertrokken. Hij kon zijn droom waarmaken en dat gunnen we hem van harte. Voor zo’n vacature gaan we niet eerst buiten onze muren kijken, die lossen we in principe altijd intern op. Dat geeft ook motivatie bij de jongens die in de Formule 4 werken. Die zien zo dat je binnen het team kunt doorgroeien. Daarnaast is het belangrijk hoe we met elkaar omgaan, onderling en met de coureurs. Neem Richard: die is altijd open en recht door zee. Wij proberen ons net zo op te stellen. Zo creëer je een vertrouwensband, in plaats van een idee dat ze in de maling lopen te nemen. En vertrouwen leidt naar een gevoel dat je je op je gemak en op je plek voelt.”