Dragracing: De eerste Wally's zijn verdeeld
Met de Circle K NHRA Winternationals werd afgelopen weekend het NHRA Mello Yello Drag Racing seizoen 2016 definitief in gang gezet. Op Auto Club Raceway at Pomona kon het publiek genieten van snelle en ongemeen spannende runs. In de Top Fuel klasse bedroeg de voorsprong van Steve Torrence in de finale slechts 0,004 seconden, terwijl in Pro Stock (Greg Anderson) en Funny Car (Ron Capps) de reactietijd zelfs beslissend was voor de eindzege. De nieuwe techniek in de Pro Stock klasse leverde geen zichtbare problemen op. Met de teamgenoten Greg Anderson en Jason Line in de finale was echter wel duidelijk dat Ken Black Racing de concurrentie een flinke stap voor is. Regerend NHRA Top Alcohol Funny Car kampioen Jonnie Lindberg (kopfoto) liet eens te meer zien dat er ook dit jaar in Amerika weer rekening met hem gehouden moet worden. Voor het tweede jaar op rij boekte de jonge Zweed op Pomona een fraaie overwinning en mocht de felbegeerde Wally (de traditionele NHRA-trofee voor de winnaar) in ontvangst nemen.
Tekst: Remco Scheelings
Foto's: Remco Scheelings
In de Top Fuel klasse had Steve Torrence met een snelste kwalificatietijd van 3,703 seconden al laten zien dat hij op de wedstrijddag voor de hoofdprijs zou kunnen gaan. De door het eigen familiebedrijf Capco Contractors gesteunde team heeft in Alan Johnson dan ook niet de minste tuner in huis gehaald, al moeten de diensten van deze algemeen als beste Top Fuel tuner ter wereld bekendstaande meervoudig 'kampioenenmaker' worden gedeeld met John Force Racing, waar Johnson de tuning verzorgt voor de auto van Brittany Force.
Halve finale, Richie Crampton (voorgrond) en Steve Torrence
Ook in de eliminaties verliep het voor Torrence zeer voorspoedig. Na een overwinning op Steve Faria, moest in de kwartfinale Morgan Lucas eraan geloven. In de halve finale lukte het vervolgens ook Richie Crampton niet om Torrence te stoppen en het eerdere verlies van zijn teambaas Lucas te wreken.
Kwartfinale, Antron Brown (voorgrond) en Doug Kalitta
Aan de andere kant van de eliminatieladder deden de twee auto's van Kalitta Motorsports met Doug Kalitta en J.R. Todd aan het stuur goede zaken. De als tweede uit de kwalificatie naar voren gekomen Kalitta klopte in de kwartfinale met slechts 0,005 seconden verschil de sneller op de startlichten reagerende regerend kampioen Antron Brown, terwijl Todd Terry McMillen (in de eerste ronde verrassend winnaar tegen Tony Schumacher) aan de kant schoof.
Halve finale, J.R. Todd (voorgrond) en Doug Kalitta
Kalitta toonde zich in de confrontatie met Todd duidelijk de snellere en zo plaatsten met Torrence en Kalitta de nummers één en twee uit de kwalificatie zich voor de eindstrijd.
De finale, Steve Torrence (voorgrond) en Doug Kalitta
En ook de finale was vervolgens extreem spannend. Bij de start was Kalitta 0,014 seconden eerder weg, maar omdat Torrence met 3,735 tegen 3,753 seconden net iets sneller in de run was, passeerde Torrence met een voorsprong van 0,004 (!) seconden als eerste de finish en pakte zo een fraaie overwinning.
Het winnende team