ELF BRL: Gedonder in de Eifel (Lang)

Race 2 BRL-Light

De tweede race in de BRL-Light begon met een knal. Althans voor Marijn van Kalmthout, want voor hem was de race al in de tweede bocht voorbij: “Enkele BRL-V6-bolides waren gespind en die stonden dwars over de weg. Daardoor moesten wij helemaal van de baan af om uit te wijken. Ik reed hard over de kerbstones, kwam helemaal los en bij het neerkomen gaf dat zo’n klap dat het hart uit mijn koppeling sloeg. Ik had daardoor helemaal geen aandrijving meer en dat betekende direct het einde van mijn race“, verklaarde een duidelijk teleurgestelde Van Kalmthout zijn uitvallen.


Peter Furth had de leiding inmiddels in handen en leek die positie tussen de verschillende BRL-V-zessen door stevig in handen te hebben. “Ik verloor wat terrein en werd toen door meerdere coureurs geraakt. Mijn achterkant raakte flink beschadigd, maar ik kon wel door.”


Dick Freebird, winnaar van de tweede race op Zolder, had de leiding overgenomen en had voldoende voorsprong op de andere jongelingen, Thomas Hylkema en Henry Zumbrink, om voorzichtig aan de zege te gaan denken.


Tot in de laatste bocht zijn olieslang losschoot en zijn BRL Light vaart verminderde. De verbaasde Hylkema en Zumbrink vlogen hem zij aan zij voorbij met op de finishlijn een verschil van 0,000 seconde. Zelfs een fotofinish zou geen uitkomst kunnen brengen, zodat de uitslag bepaald werd door de snelste ronde in de race. Die stond op naam van Hylkema, Zumbrink werd tweede. Oude rot Peter Furth wist met de gehavende gele bolide ook de onfortuinlijke Freebird nog te passeren, zodat de eer van de oude garde toch nog verdedigd kon worden. Maar dat was maar op een klemmetje van de olieslang na …

Zegekar


Na de race mochten de podiumgangers, zoals gebruikelijk op de Nürburgring, op de zegekar voor een ereronde, een genoegen dat met name de jonge BRL-Light rijders met graagte ondergingen. Winnaar Thomas Hylkema: “Wat een superresultaat is dit. Ik zag al een paar keer dat het goed ging, maar steeds gebeurde er iets waardoor ik terugviel. Nu sta ik dan eindelijk op het podium en meteen op de hoogste trede, ik ben ontzettend blij.”


Ook Henry Zumbrink was, ondanks het minieme verschil, tevreden met zijn tweede plaats: “In de eerste ronde koos ik dezelfde richting als Marijn en dat pakte voor mij wel goed uit. Ik hoefde niet zo hard over de kerbstones en pakte dus posities. Samen met Dick reed ik naar Peter toe en hoewel hij erg verdedigend reed konden wij hem beide passeren. Ook Theo Stor wilden hem voorbij, maar die actie mislukte en daardoor viel de druk achter ons enigszins weg. De finish was echt superspannend, jammer dat ik het net niet gered heb, maar een tweede plaats is voor mij ook prachtig.”