Column: ‘Restrictor Plate Racing’ blijft veiligheidsrisico
NASCAR kroop afgelopen zaterdagavond andermaal door het oog van de naald. Ruim dertig gewonden bij een crash die de Le Mans ramp van 1955 had kunnen overtreffen. Vooral wedstrijden op banen als Daytona en Talladega lijken voor NASCAR een veiligheidsrisico te gaan vormen.
Tekst: Willem J. Staat
Foto’s: NASCAR, Archief autosport.nl
De "restrictor plate" geliefd bij het publiek vanwege het z.g. 'pack racing' ofwel het
rijden in groepjes waardoor de auto's niet bij elkaar weg kunnen lopen en bij de
rijders gehaat omdat ze het geen echt racen vinden.
Restrictor Plate Racing blijft een risico
De ‘restrictor plates’ werden in 1987 ingevoerd, nadat Bobby Allison op Talladega met hoge snelheid bijna de tribunes in vloog. De metalen vanghekken deden zowel in 1987 op Taladega als 2013 op Daytona uitstekend hun werk. Naar aanleiding van de Allison –crash werden er door NASCAR “restrictor-plates” ingevoerd. Een klein metalen plaatje dat op de inlaat van de motor wordt geplaatst om de snelheid te beperken. In het verleden werd dit zelfs door sommige verzekeringsmaatschappijen voor auto’s en motoren in het dagelijkse verkeer voorgeschreven.
Door de komst van de “restrictor plates” worden de auto’s weliswaar langzamer, maar blijven in groepjes bij elkaar kleven waardoor “The Big One”(een crash waarbij veel auto’s betrokken zijn) eigenlijk nooit lang kan uitblijven. Voorbeelden te over. Bij hogere snelheden had de Nationwide-crash van afgelopen zaterdag mogelijk zwaardere consequenties kunnen hebben.
Niet door de hekken
In tegenstelling tot wat verschillende ‘sensatiemedia’ schreven is de auto van Kyle Larson NIET het publiek in gevlogen. De vanghekken hebben hun werk uitstekend verricht. Wat bij een dergelijke impact nimmer is te voorkomen, is dat rondvliegende wielen en afbrekende onderdelen dood en verderf kunnen zaaien. Waar een losgeslagen bolide en zijn onderdelen terechtkomen, valt nimmer te voorspellen. Hoe veilig je de sport ook maakt, het risico valt nooit uit te sluiten. Zelfs niet in de Formule 1. Wie herinnert zich niet de salto mortale van Christian Fittipaldi op de finish in Monza 1993? Bij een ongelukkige hoek had de Minardi eveneens behoorlijk veel onheil richting hoofdtribune kunnen veroorzaken. Ook in Indycar/Champcar waren er eind negentiger jaren fatale crashes doordat er op banen als Charlotte en Michigan vanaf grote afstand wielen het publiek invlogen. Daarna werden de zogenaamde ‘wheel tethers’(bevestigingen) in verschillende internationale raceklasses verplicht gesteld. Maar deze bevestigingen zijn absoluut niet bestand tegen de krachten die afgelopen zaterdag vrijkwamen.
Mike Wallce en Kurt Busch crashen tijdens een
"restrictor plate" gevecht afgelopen zaterdag.
Tekst: Willem J. Staat
Foto’s: NASCAR, Archief autosport.nl
De "restrictor plate" geliefd bij het publiek vanwege het z.g. 'pack racing' ofwel het
rijden in groepjes waardoor de auto's niet bij elkaar weg kunnen lopen en bij de
rijders gehaat omdat ze het geen echt racen vinden.
Restrictor Plate Racing blijft een risico
De ‘restrictor plates’ werden in 1987 ingevoerd, nadat Bobby Allison op Talladega met hoge snelheid bijna de tribunes in vloog. De metalen vanghekken deden zowel in 1987 op Taladega als 2013 op Daytona uitstekend hun werk. Naar aanleiding van de Allison –crash werden er door NASCAR “restrictor-plates” ingevoerd. Een klein metalen plaatje dat op de inlaat van de motor wordt geplaatst om de snelheid te beperken. In het verleden werd dit zelfs door sommige verzekeringsmaatschappijen voor auto’s en motoren in het dagelijkse verkeer voorgeschreven.
Door de komst van de “restrictor plates” worden de auto’s weliswaar langzamer, maar blijven in groepjes bij elkaar kleven waardoor “The Big One”(een crash waarbij veel auto’s betrokken zijn) eigenlijk nooit lang kan uitblijven. Voorbeelden te over. Bij hogere snelheden had de Nationwide-crash van afgelopen zaterdag mogelijk zwaardere consequenties kunnen hebben.
Niet door de hekken
In tegenstelling tot wat verschillende ‘sensatiemedia’ schreven is de auto van Kyle Larson NIET het publiek in gevlogen. De vanghekken hebben hun werk uitstekend verricht. Wat bij een dergelijke impact nimmer is te voorkomen, is dat rondvliegende wielen en afbrekende onderdelen dood en verderf kunnen zaaien. Waar een losgeslagen bolide en zijn onderdelen terechtkomen, valt nimmer te voorspellen. Hoe veilig je de sport ook maakt, het risico valt nooit uit te sluiten. Zelfs niet in de Formule 1. Wie herinnert zich niet de salto mortale van Christian Fittipaldi op de finish in Monza 1993? Bij een ongelukkige hoek had de Minardi eveneens behoorlijk veel onheil richting hoofdtribune kunnen veroorzaken. Ook in Indycar/Champcar waren er eind negentiger jaren fatale crashes doordat er op banen als Charlotte en Michigan vanaf grote afstand wielen het publiek invlogen. Daarna werden de zogenaamde ‘wheel tethers’(bevestigingen) in verschillende internationale raceklasses verplicht gesteld. Maar deze bevestigingen zijn absoluut niet bestand tegen de krachten die afgelopen zaterdag vrijkwamen.
Mike Wallce en Kurt Busch crashen tijdens een
"restrictor plate" gevecht afgelopen zaterdag.