Column: Commentaar: Het Nürburgring-debacle

Opeens kon er alleen nog maar met een Ring-Card betaald worden, en eigen eten en drinken meemenen mocht niet

Ja, je kunt je geld terugkrijgen. Als je de automaat kunt vinden...
En betalen kon je op de Nürburgring na verloop van tijd ook niet meer gewoon contant. Daarvoor had je een Ring-Card nodig, een plastic kaartje waarop je bij een van de vele verkooppunten een tegoed moest laden, waarmee je vervolgens je koffie, bier of ‘Currywurst mit Pommes’ kon afrekenen. Met de stiekeme hoop van de uitbaters dat je wat geld op de kaart zou laten staan. Oh ja, er was ergens een automaat waar je ongebruikt geld kon laten uitbetalen. In de Ring-Boulevard. Eén automaat. Voor het hele complex… En zelf eten meenemen mag natuurlijk niet. Stel je voor…


Het 'Fotografenraum' op de eerste etage van het pitgebouw was maandenlang het onderkomen van een ambtelijke onderzoekscommissie

Huiszoeking bij kritische journalist
Er kwamen meer en meer negatieve berichten. Dat de Ring-Racer het niet deed, was nog het minste probleem. Erger was dat de beloofde private investeerders, die door projectontwikkelaar Richter in het vooruitzicht waren gesteld, er nooit kwamen. Sterker nog, Richter zelf raakte ook zijn eigen kredietverstrekkers kwijt, waardoor de deelstaat Rijnland-Palts moest bijspringen. Bedragen van eerst 200 en toen 300 miljoen deden de ronde, maar volgens de actuele uitgave van het weekblad ‘Wirtschaftswoche’ bedraagt de totale investering nu ergens rond de 450 miljoen. Overigens werd de negatieve berichtgeving niet door alle betrokkenen in dank afgenomen: journalist Wilhelm Hahne kreeg een inval van de officier van justitie, waarbij al zijn computers, aantekeningen en documentatie werden meegenomen, op verdenking van het illegaal hebben verkregen van informatie. Het geheel liep met een sisser af, maar het maakte wel duidelijk hoe de zaken lagen. De succesvolle Duitse auteur Jacques Berndorf schreef er een thriller over: “Die Nürburg-Papiere”. Elke gelijkenis met bestaande personen of situaties berust uiteraard op zuiver toeval. Officieel…


Een van de vele horecagelegenheden in de buurt, die uitsluitend bestaan bij de gratie van het circuit

Koppelverkoop
De locale en regionale horeca had het intussen ook steeds zwaarder te verduren. Geregeld staken geruchten de kop op over koppelverkoop: bedrijven konden alleen het circuit nog maar huren als ook de catering bij het Lindner-hotel werd besteld en als daar de overnachtingen werden geboekt. En dat terwijl vele vaste Ringbezoekers juist al sinds jaar en dag hun vaste overnachtings- en eet-adressen hebben, of het dan gaat om Gasthaus Weber of ‘Mutter Rieder’ in Wiesemscheid, ‘Zur Burg’, ‘Tiergarten’, ‘Pistenklause’ en ‘Paddock’ in Nürburg, ‘Zum Wilden Schwein’ of de ‘Blaue Ecke’ in Adenau of de pizzeria’s ‘Laterna’ in Zermüllen of de ‘Alte Scheune’ in Barweiler. En zo kunnen we er nog wel een aantal opnoemen. De nieuwe bewindvoerders op de Nürburgring, nadat Dr. Kafitz eind 2009 moest vertrekken, waren hard bezig het de regionale ondernemers zo lastig mogelijk te maken.

Slopen goedkoopste optie
Uiteindelijk lijkt het erop dat er nu op een faillissement wordt aangestuurd. Weliswaar heeft de EU-commissie nog niet eenduidig ‘nee’ gezegd, maar het uitblijven van een beslissing betekent dat er geen gelden vrijkomen, en dat daarmee de schuldenlast niet langer kan worden gedragen. Wat er nu met het circuit gebeurt, is zeer de vraag en hangt voor een niet onbelangrijk deel af van de aan te wijzen curator. Deskundigen hebben al becijferd dat het goedkoper is om de hele overbodige last in de vorm van Ring-Boulevard, Eifeldorf, Ring-Racer en wat dies meer zij te slopen, dan nog jarenlang de kosten voor energie, onderhoud, personeel en instandhouding te moeten betalen. Dan zou datgene overblijven waar het uiteindelijk allemaal om draait: een circuit, dat op zichzelf best rendabel te exploiteren is, en misschien nog een museum erbij, zoals vroeger. Meer dan voldoende. En het Dorint-hotel, uiteraard, maar dat heeft al sinds eind jaren tachtig bewezen zelfstandig te kunnen functioneren.

Voornaamste schuld bij Beck
Wie er uiteindelijk allemaal schuld heeft aan deze ellende? Dat zijn zeker heel wat mensen. Directeur Kafitz, die veel te ver is meegegaan met de grootscheepse plannen van projectontwikkelaar Richter. Richter zelf, die al een keer eerder (Space Park) een groot project de mist in had laten gaan, maar de grootste schuld ligt mijns inziens bij de regering en het parlement van de deelstaat Rijnland-Palts, als 90 procent eigenaar van het circuit, en meer specifiek minister-president Kurt Beck. Die hadden veel eerder aan de noodrem moeten trekken, in plaats van tegen beter weten en vele deskundige adviezen in te blijven geloven in allerlei sprookjes. Maar ja, Beck wilde zo nodig een monument voor zichzelf. Nu is de belastingbetaler in de deelstaat de dupe, en in het onverhoopte geval dat er geen activiteiten meer op de Ring plaatsvinden, kost dat heel wat arbeidsplaatsen, direct en indirect, in een regio die toch al vrij zwak is. Daarom werd immers, in de jaren twintig, toen de werkloosheid in de Eifel enorm en de vooruitzichten slecht waren, de Nürburgring ooit aangelegd. Het is te hopen dat het niet weer tot zo’n situatie komt.