Clio Cup: De spanning is te snijden (lang)

Oneens
Ronald Morien en Ruud Steenmetz waren het oneens over de schuldvraag voor wat betreft hun aanrijding. “Ik reed aan de uiterste zijkant van de baan”, vond Morien. De consequenties wachtte hij af. “De wedstrijdleiding zal de beelden beoordelen.”
Ruud Steenmetz vond dat hij het gelijk aan zijn zijde had. “Ik was er duidelijk voorbij.”
Voor Ruud was de race gelijk ook voorbij, toch realiseerde hij zich dat hij nog geluk had gehad. Hij gleed wel in de vangrail, maar de impact was vrij gering als je je realiseert met welke snelheden de Clio-coureurs ter plekke rijden.
Ruud diende een protest in tegen Ronald, maar dat werd niet gehonoreerd.

Het verlossende geluid van grind
Wilbert van den Burg was het enige andere slachtoffer van de aanrijding tussen de beide koplopers. “Precies op het moment dat de aanrijding plaatsvond, wilde ik Sheila inhalen”, vertelde hij. “Ik schrok en remde precies op de plek waar de auto van Ruud zand op het asfalt had achtergelaten. Ik gleed weg, maar ik had superveel geluk dat ik de vangrail niet raakte. Ik hoorde het verlossende geluid van het grind, maar niet de klap van de vangrail. Het was wel frustrerend dat ik van de baan gleed, want ik zat er goed bij.”



Tegenvaller
Addie van de Ven kwam niet verder dan de zevende plaats. “In het begin heb ik het bewust rustig opgebouwd”, vertelde hij. Hij behield aanvankelijk zijn achtste plaats. “Ik wist dat er wat ging gebeuren en behield mijn plek vlak achter de kop. Met mijn snelheid zat het goed, dat blijkt wel uit het feit dat ik de snelste raceronde heb gereden.”



Addie kreeg een drive through penalty en vervolgens, na de race, de excuses van de wedstrijdleiding. Dat wil niet zeggen dat Addie ten onrechte gestraft was. De wedstrijdleiding vond dat men de straf te vroeg had opgelegd en achteraf, met behulp van de inboard beelden, een strafmaat had moeten vaststellen.


Björn Cornelissen raakte de bandenstapel in de Hugenholtzbocht.

De tien kleine negertjes
De tien deelnemers aan de Olympia Cup speelden ongewild het verhaal van de tien kleine negertjes na. Na twintig ronden kwamen er maar drie over de finish, waarvan er vervolgens één werd gediskwalificeerd. Het resultaat: Reynier de Pundert, die twee ronden voor het einde uitviel nadat hij door Sylvester van Heijningen was geraakt, werd als derde geklasseerd. Hij miste de podiumceremonie, want vlak na de race stond Alexander Keijzers nog als tweede geklasseerd.



Aanvankelijk lag Wilbert van den Burg op kop. Nadat hij was uitgevallen, nam Max Braams de eerste plek over. Hij viel vervolgens uit na de aanrijding met Alexander Keijzers, waarvoor laatstgenoemde achteraf werd gediskwalificeerd.



Keijzers negeerde ook nog een ‘meatball’, een vlag die hij kreeg omdat zijn voorbumper over het asfalt schraapte. Max Braams: “Ik liep een lekke achterband op bij de aanrijding en dat was dus het einde van mijn race.”
Hans Bos profiteerde. Hij won de klasse, na een tegenvallende kwalificatie. Dennis de Borst werd als tweede geklasseerd.