Dragracing: Euro Finals thriller met bizarre ontknoping FIA EK

Jonny Lagg

Jonny Lagg of Tony Bryntesson
In de Top Methanol klasse was het iets eenvoudiger. Jonny Lagg had na zijn overwinningen in Tierp en Hockenheim de leiding in handen, met Tony Bryntesson op twee. De kwalificatie verliep voor Lagg echter bepaald niet vlekkeloos en met een tijd van 5,56 seconden eindigde de Zweed op plek vier.


Sandro Bellio

Daardoor moest Lagg het in de eerste eliminatieronde opnemen tegen Sandro Bellio. In de weer met veel inspanningen en avonduren werk na de schade van Hockenheim gerepareerde funny car kwam de Belg met 5,52 seconden weer in de buurt van de tijden die voor hem eigenlijk normaal zijn. Bij winst van Bellio kon het nagelbijten bij Lagg beginnen want als Bryntesson de wedstrijd zou winnen, ging de titel naar Bryntesson. Bellio verbeterde zich in de halve finale tot 5,51 seconden en liet daarmee Lagg kansloos.


Tony Bryntesson

Aan de andere kant van de eliminatieladder kreeg Bryntesson de winst in de schoot geworpen. Na een enorme tyreshake waarbij zelfs de achtervleugel in twee stukken brak, moest Silvio Strauch namelijk verstek laten gaan, en dat was zuur voor het Duitse team dat met 5,45 seconden in een eerdere kwalificatierun juist een nieuw persoonlijk record op de klokken had gezet.


Silvio Strauch

Daarmee dus in de finale Bellio tegen Bryntesson waarbij als de Zweed zou winnen hij meteen de FIA EK-titel zou pakken. Maar ook hier drama. In de halve finale had de motor van Bryntesson onherstelbare schade opgelopen met als gevolg dat de Zweed in de finale niet van start kon gaan.


Finale

Daarmee snelde Bellio in de finale dus naar de winst, een mooie beloning voor het Belgische team dat dit jaar zoveel pech kende maar met hard werken toch iedere keer weer aan de start wist te verschijnen.


Jonny Lagg

Voor Lagg betekende het niet rijden van Bryntesson dat de titel voor hem was, met Bryntesson op zestien punten op twee en Bellio op drie.


Jimmy Ålund

Nummer 13 voor Jimmy Ålund
In de Pro Stock klasse hoefde Jimmy Ålund vanwege zijn voorsprong van 110 punten in Engeland alleen maar aan de start te verschijnen en de FIA EK-titel was binnen. Op vrijdag was dit al een feit en dat was nummer dertien voor de Zweed en inclusief zijn Pro Modified-titel van een paar jaar geleden zijn 14de FIA EK-titel in totaal.


Jimmy Ålund

Uiteraard eiste de dit jaar nog ongeslagen Ålund in de kwalificatie met 6,58 seconden opnieuw de eerste positie voor zich op en bleef de Zweed opnieuw als enige onder de 6,6 seconden.


Michael Malmgren

Op zaterdag schoof Michael Malmgren met 6,641 seconden op naar plek twee en bleef daarmee Robin Norén (6,645 seconden) net voor. Achter de top drie pakte Simon Ekengren de vierde positie, op korte afstand gevolgd door Stefan Ernryd en Lasse Britsmar.


Lasse Britsmar

Maar ook in de Pro Stock klasse een daverende verrassing. In de eerste eliminatieronde had Ålund bij de start wat gripproblemen waardoor Britsmar in 6,73 seconden tegen 6,91 seconden voor Ålund de winst kon grijpen. Door een bye run in de halve finale betekende dit voor Britsmar ook meteen zijn eerste finale.


Robin Norén

Aan de andere kant van de eliminatieladder liet Norén met fabelachtige reactietijden en snelle runs (6,65 en 6,64 seconden) Ekengren en Malmgren kansloos en plaatste zich zo voor de finale. Daarin stond Norén dus tegenover zijn ‘oude auto’ aangezien deze een paar jaar geleden door Britsmar werd overgenomen.


Finale

Britsmar wist dat hij Norén op snelheid niet kon kloppen en dus nam hij aan de lichten een gok. De Zweed was echter veel te vroeg weg, trok rood en daarmee verviel de winst automatisch aan Norén.

Het verslag van de motorklassen die streden om de FIM Europe-titels en de Nederlanders in de Sportsman klassen volgt later.