Dragracing: FIA EK-titelstrijd beslist, eerste winst voor David Vegter

Linn Fløysvik

Linn Fløysvik onttroont Sandro Bellio
In de Top Methanol klasse maakten met Linn Fløysvik, Silvio Strauch en regerend kampioen Sandro Bellio nog drie rijders kans op de titel. Bellio trok in de kwalificaties zijn goede vorm van Hockenheim door en pakte met een tijd van 5,53 seconden de eerste kwalificatiepositie. Fløysvik zat na de eerste kwalificatierun flink in de problemen toen door een gebroken krukas een complete motor sneuvelde. De Noorse herstelde zich op dag twee met een tijd van 5,552 seconden, op slechts 0,002 seconden van Johnny Oksa goed voor de derde kwalificatiepositie. Achter Tony Bryntesson moest Strauch zich tevreden stellen met plek vijf.


Johnny Oksa

In de eerste eliminatieronde gingen de toch al minder grote titelkansen van Strauch in rook op. De Duitser werd geklopt door Oksa, die opnieuw goed was voor 5,55 seconden, waarna de Fin zich via een bye run in 5,57 seconden voor de finale plaatste.


De beslissende halve finale

Aan de andere kant van de ladder kon de halve finale, de rechtstreekse confrontatie tussen Fløysvik en Bellio, een beslissing in de titelstrijd brengen. Bij winst van Bellio moest de Belg in de finale Oksa kloppen om Fløysvik in het kampioenschap te passeren. Zover kwam het echter niet. Bellio slipte bij de start direct weg, terwijl Fløysvik in 5,58 seconden als winnaar over de finish snelde. Daarmee was de eerste FIA EK-titel voor de Noorse een feit. In de finale was het echter de beurt aan Fløysvik om bij de start weg te slippen, met als gevolg dat Oksa gemakkelijk de winst in zijn zak kon steken.


Johnny Oksa en Linn Fløysvik

In de eindstand van het kampioenschap legde Bellio beslag op de tweede positie, terwijl Oksa met zijn tweede opeenvolgende zege de derde plaats voor zich opeiste en Strauch daarmee terugverwees naar plek vier.


Stefan Ernryd

Titel voor Michael Malmgren
Ook in de Pro Stock klasse maakten met Stefan Ernryd, Michael Malmgren en Robin Norén nog drie rijders kans op de titel. Na zijn crash op Hockenheim begon Norén op achterstand aangezien de Zweed met een in allerijl geleende en opgebouwde auto aan de start moest verschijnen.


Michael Malmgren

Na drie runs leek de eerste kwalificatiepositie met 6,689 seconden naar Malmgren te gaan, totdat daar opeens Simon Ekengren in zijn laatste run met 0,001 seconde onderdoor dook en plek één overnam. Al was het verschil met 6,70 seconden erg klein, toch moest de leider in de tussenstand, Ernryd, genoegen nemen met plek drie, net voor Norén.


De beslissende halve finale

Daarmee moesten Ernryd en Malmgren het in de halve finale tegen elkaar opnemen. Bij winst van Ernryd was de Dodge-rijder kampioen. Ernryd reageerde duidelijk sneller op de lichten, maar was met 6,58 tegen 6,68 seconden niet opgewassen tegen de snelheid van Malmgren, die met een verschil van 0,02 seconden als winnaar de finish passeerde. Daarmee nam Malmgren de leiding over in de tussenstand en toen even later in de andere halve finale Ekengren in 6,66 tegen 6,69 seconden Norén het nakijken gaf, was de titel definitief voor Malmgren.


Simon Ekengren

In de finale pakte Ekengren bij de start een voorsprong en dit keer kon de snellere tijd van Malmgren, 6,62 tegen 6,69 seconden, de net gekroonde kampioen niet redden en ging de winst, de eerste in zijn carrière, naar Ekengren.


Robin Norén

In de titelstrijd eindigde Ernryd achter Malmgren op plek twee, terwijl Ekengren met zijn zege de derde plaats overnam van Norén.