Dragracing: Records en kampioenen op Santa Pod

Ulf Leanders

Rood
Bij de Top Methanol Funny Cars ging de strijd tussen lijstaanvoerder Leif Andreasson en Ulf Leanders. Met slechts tien punten verschil was de strijd nog volledig open. Na de kwalificatie leken de beste papieren voor Andreasson. De Zweed eiste met 5,72 seconden de eerste plaats voor zich op terwijl Leanders niet verder kwam dan een vierde positie. Omdat beide titelkandidaten de eerste eliminatie doorkwamen troffen zij elkaar in de halve finale. De winnaar was meteen verzekerd van de titel. Andreasson ging echter hopeloos in de fout, trok een rood licht en verspeelde daarmee zijn zekere titel. Leanders had namelijk grote problemen en kwam niet verder dan een tijd van 8,3 seconden. In de finale moest de kersverse kampioen aantreden tegen de uiterst constant rijdende Dan Larsen. Na een 5,84 en een 5,87 zette Larsen in de finale weer een 5,87 seconden op het scorebord en bleef daarmee een opnieuw met problemen kampende Leanders (6,9 seconden) ruim voor.


Dave Wilson

Finale
Bij de Top Methanol Dragsters viel de definitieve beslissing pas in de finale. Zoals bijna gebruikelijk moesten Dave Wilson en Peter Schöfer het daarin tegen elkaar opnemen. Lijstaanvoerder Wilson had voor titelprolongatie de beste papieren. Schöfer moest niet alleen de finale winnen maar ook de snelste tijd van het evenement (goed voor vijf punten) op de klokken zetten om zo Wilson nog te kunnen passeren. Gezien de snelle 5,45 seconden van Wilson uit de kwalificatie en de niet meer optimale baanomstandigheden bij de finale een nagenoeg onmogelijke opgave. Met 5,55 seconden tegen 5,70 seconden eiste Schöfer de dagzege voor zich op maar met deze tijd bleef de titel in bezit van Wilson.


Jimmy Alund

Reactie
Ook bij de Pro Stockers ging het hard. Maar liefst zes rijders bleven tijdens de kwalificatie onder de zeven seconden met als absoluut snelste man Michael Malmgren. Zijn 6,850 en 202,58mph betekenen voor een klasse waar de verschillen erg klein zijn een grote stap voorwaarts. De tweede plaats in de kwalificatie was voor Eero Knihtila met ‘pas’ op de derde positie Jimmy Alund. De voorsprong in het kampioenschap van Alund was voor de European Finals al zo groot dat zijn zege in de eerste eliminatieronde op Richard Sundblom meteen prolongatie van de titel betekende. De kampioen was vervolgens in de halve finale ook te sterk voor Knihtila (rood licht) en stond daarmee in de finale tegenover de nieuwe recordhouder Malmgren. En wat al zovele malen gebeurde herhaalde zich in de eindstrijd op Santa Pod. Weer werd Malmgren op reactietijd teruggewezen door Alund. Malmgren reageerde 0,049 seconden trager op het verspringen van de lampen en kon ondanks zijn 0,018 seconden snellere tijd (6,903 tegen 6,921 voor Alund) de opgelopen achterstand voor de finishlijn niet meer goedmaken. Alund sloot daarmee als kampioen met een overwinning het seizoen in stijl af.


Urban Johansson

Record en kampioen
Nieuwe maatstaven werden er gezet in de Pro Modified-klasse. Tijdens de kwalificatie werd voor het eerst in Europa de 6,2 seconden-grens doorbroken. Als eerste was daar Urban Johansson die met 6,174 seconden het Europees record aanscherpte terwijl Andy Robinson daar met 6,195 seconden maar weinig bij achterbleef. De grootste verrassing was echter de 19de plaats van Michael Gullquist. Het lukte de winnaar van de laatste twee races niet de afstelling onder controle te krijgen. Door het niet kwalificeren van Gullquist was Johansson al voor de eliminaties verzekerd van de Europese titel. Een mooie prestatie leverde het Nederlandse viertal door zich allemaal voor de eliminaties te plaatsen. Beste man was met een zevende positie Robert Joosten. De Pro Dutch-rijder verbeterde zijn persoonlijk record en bracht dit terug tot 6,461 seconden. Een persoonlijk record reed ook Robert Koper. Zijn 6,733 seconden was goed voor een vijftiende positie. Daarmee bleef hij een met problemen kampende Henri Joosten één plaats voor. Problemen waren er ook voor Nederlands recordhouder Marc Meihuizen. Wat het team ook probeerde, de man uit IJmuiden bleef steken op 6,5 seconden, goed voor een elfde positie. Helaas werden alle vier de Nederlanders al in de eerste eliminatieronde uitgeschakeld. Robert Joosten kreeg na de burn out de Corvette niet meer in zijn achteruit en moest zijn run daarmee opgeven. Meihuizen had meteen na de start grote problemen en zag Bruno Bader voor zich over de finish gaan. Koper reed met 6,79 seconden een goede run maar moest zijn meerdere erkennen in de snellere Robinson. Henri Joosten bleef steken op 6,9 seconden maar had tegen de 6,3 seconden van Urban Johansson hoe dan ook geen kans gehad. De net gekroonde kampioen sneuvelde echter in de halve finale. Op de startlijn lekte Johansson’s Corvette olie en werd stilgezet. De finale ging daarmee tussen Danny Cockerill en Seppo Saapola. Dat de Engelsman niet alleen op papier sneller was bleek wel toen hij met 6,50 seconden de overwinning voor zich opeiste.