Dragracing: David Vegter runner-up bij Main Event

Jimmy Alund

Amerikaanse tijden
Bij een test op Tierp Arena had Jimmy Alund al recordtijden laten opteken en de meervoudig Pro Stock kampioen deed dat op Santa Pod opnieuw. De koele lucht in combinatie met de door de zon opgewarmde baan leverden voor de Pro Stock-motoren ideale omstandigheden op en met 6,568 seconden en 211,07 mph was Alund in de kwalificatie goed voor twee nieuwe Europese records. Met zijn van het Amerikaanse Ken Black team (Greg Anderson, Jason Line) geleasede motor toverde de Zweed daarmee scores op het bord die zelfs in het Amerikaanse NHRA kampioenschap niet zouden hebben misstaan.


Thomas Lindström

Met 6,62 seconden deed regerend kampioen Thomas Lindström daar niet eens zoveel voor onder, maar toch verbleekten zijn tijden een beetje bij die van Alund.


Jimmy Alund heeft met een betere reactietijd Thomas Lindström al op een onoverbrugbare achterstand gezet

Zweeds onderonsje
In de eliminaties kende dit tweetal ook geen problemen. Alund was opnieuw goed voor 6,61 seconden, terwijl Lindström in 6,67 en 6,64 seconden onder andere Michael Malmgren het nakijken gaf. In de finale was Lindström vervolgens met 6,644 tegen 6,655 seconden uiterst verrassend zelfs sneller dan Alund, maar Alund had met een reactietijd van 0,004 seconde weer één van zijn befaamde superstarts uit de hoge hoed getoverd en een zodanige voorsprong genomen, dat Lindström zijn landgenoot voor de finishlijn niet meer kon achterhalen. Dat er dit seizoen tussen dit tweetal nog een aantal mooie confrontaties gaan plaatsvinden, is wel zeker.


Marc Meihuizen

Supertijd
De Pro Modified klasse bracht zoals gebruikelijk het grootste en meest internationale FIA EK-veld op de been. Het was echter ook de klasse die het meeste last leek te hebben van het smalle 'goede spoor' op de baan van Santa Pod. Eén wiel buiten de 'groove' leverde meteen een slingerende rit op en daarvan kreeg het publiek er dan ook nog al wat te zien.


Michael Gullqvist

In eerste instantie voerde Michael Gullqvist de ranglijst aan met een tijd van 6,00 seconden. In de derde run stormde Marc Meihuizen echter naar 5,913 seconden. Daarmee ging de droom van de Nederlander om onder de 6-seconden te komen in vervulling. Een mooie beloning voor het JWR-team, dat door de late ontvangst van onderdelen pas het weekend voor de Main Event de motor voor het eerst kon opstarten. Gullqvist verbeterde zich nog tot 5,95 seconden maar moest in de kwalificatie toch Meihuizen voor laten gaan. Een derde en vierde plaats waren er voor de Zweed Mattias Wulcan (6,00 seconden) en de Zwitser Bruno Bader (6,10 seconden), de nummer twee uit het FIA EK van vorig jaar..


Robert Joosten

Robert Joosten kende een kwalificatie van uitersten. Twee keer moest de Nederlander vroegtijdig de remparachutes trekken om de dwarsgaande Camaro weer in het rechte spoor te krijgen. In de derde run snelde de Pro Dutch Racing-rijder echter naar een keurige 6,15 seconden, goed voor de vijfde kwalificatiepositie. David Vegter had de nodige moeite om na de vele veranderingen die deze winter aan de auto waren aangebracht, het ritme van vorig jaar weer op te pakken en bleef steken op 6,59 seconden, goed voor de negende positie uit een veld van 19 auto's.


David Vegter

Herhaling van zetten
In de eerste eliminatieronde viel het doek voor Joosten. Met een ruime voorsprong leek de Nederlander de winst naar zich toe te trekken, maar verloor plotseling snelheid waardoor Marcus Hilt de Camaro net voor de finish toch nog kon passeren. Vegter en Meihuizen wisten hun ronde wel in winst om te zetten en daarmee moesten de twee Nederlandse MPM-auto's het in de kwartfinale tegen elkaar opnemen. Tot een echte confrontatie kwam het niet, want na de burn out moest de Pontiac van Meihuizen met vloeistoflekkage worden teruggeduwd. Vegter en zijn team hadden duidelijk de juiste afstelling nu wel gevonden, want in 6,101 seconden zette de Nederlander een nieuw persoonlijk record op de klokken. Omdat in de andere kwartfinale Bader de Zwitserse confrontatie met Hilt in zijn voordeel besliste, stuitte Vegter in de halve finale, net als vorig jaar bij de Euro Finals, op de nummer twee uit het FIA EK van 2011 en 2012. En ook nu viel de confrontatie in het voordeel van de Nederlander uit, waarbij Vegter met 6,093 seconden zijn persoonlijk record opnieuw scherper stelde. Aan de andere kant van de eliminatieladder had Gullqvist in 6,02 geen problemen met Andy Frost, om in de halve finale in 6,12 seconden af te rekenen met de even daarvoor nog zo verrassend snelle Norbert Kuno (6,29 seconden in de kwartfinale).

De finale, David Vegter en Michael Gullqvist
  Met Vegter en Gullqvist was ook de eindstrijd een herhaling van de finale bij de Euro Finals van vorig jaar en helaas voor de Nederlandse fans was de uitkomst ook gelijk. Toch hoefde Vegter zich niet echt de verliezer te voelen, want bij de start was de Nederlander eerder weg en met 6,106 seconden bleef de MPM-coureur voor de derde keer op rij onder zijn oude persoonlijk record. Gullqvist snelde echter naar 5,98 seconden en daarmee was voor de regerend kampioen de eerste winst van het nieuwe seizoen binnen.


Het gedeeltelijk Nederlandse Pro Mod podium