Dragracing: Urs Erbacher flikt het weer

Jimmy Alund

Zevende titel
In de Pro Stock klasse hoefde Jimmy Alund alleen maar zijn eerste kwalificatierun te voltooien om zijn zevende Europese titel veilig te stellen. Terwijl alle andere Pro Stock-rijders de grootste moeite hadden met het startlijnasfalt van Santa Pod zette Alund met een uitstekende 6,75 seconden de snelste tijd op de klokken en sleepte daarmee zijn kampioenschap in de wacht. Richard Sundblom had na twee jaren vol problemen eindelijk weer de oude vorm hervonden. Vanuit een vijfde kwalificatiepositie klopte de Fin in de eerste eliminatieronde op reactietijd de snelle Thomas Lindström en in de halve finale een met tractieproblemen kampende Alund,


Michael Callin (voorgrond) moet het in de finale afleggen tegen Richard Sundblom

Aan de andere kant van de eliminatieladder deed Michael Callin goede zaken door na een uitstekende tweede kwalificatietijd achtereenvolgens Jonas Dantanus (rood) en de net onttroonde kampioen Michael Malmgren (op reactietijd) te kloppen. In de finale hadden zowel Sundblom als Callin grote problemen om goed van de startlijn weg te komen waarbij de Fin als eerste weer grip vond en daardoor de winst naar zich toe kon trekken.


Micke Gullqvist

Titel voor Micke Gullqvist
In de Pro Modified klasse waren er met Micke Gullqvist en Bruno Bader nog twee titelkandidaten. Ook hier echter gripproblemen waardoor veel runs mislukten. Met zijn tijd van 6,06 seconden nestelde Gullqvist zich op de eerste kwalificatieplaats maar bleef toch ver verwijderd van de voor de Zweed al veelvuldig doorbroken 6,0-secondengrens. Bader had duidelijk meer moeite en moest genoegen nemen met plaats zes. In de eerste eliminatieronde had Gullqvist echter opeens ook grote gripproblemen en mocht blij zijn dat zijn 7,6 seconden voldoende was voor de winst tegen Jean Dulamon. Bader hield zijn titelkansen ook levend met een overwinning op Marco Maurischat die zijn wilde rit tegen de muur zag eindigen. Gelukkig bleef de schade bij de Duitser beperkt. In de kwartfinale herhaalde het gripprobleem bij Gullqvist zich en werd de titelfavoriet uitgeschakeld door Johan Lindberg.


De beslissende run, Bruno Bader (voorgrond) tegen Urban Johansson

Als Bader nu de wedstrijd zou weten te winnen was de titel voor de Zwitser. Maar ook voor Bader eindigden de European Finals in de kwartfinale toen hij, eveneens geplaagd door gripproblemen, in 6,15 tegen 6,52 seconden werd uitgeschakeld door Urban Johansson. De Zweed had als één van de weinige rijders de juiste afstelling voor de lastige baan te pakken want na de winst in de Exhaust Coating.de Pro Mod Challenge op zaterdag, plaatste Johansson zich ten koste van Mats Eriksson voor de finale.


Johan Lindberg in de finale tegen Urban Johansson (voorgrond)

Daarin wachtte de net onttroonde kampioen Lindberg die op uiterst gelukkige manier (twee keer rood licht van een tegenstander en gripproblemen van Gullqvist) de eindstrijd had gehaald. In de finale was zijn geluk echter op en trok Lindberg een rood licht waardoor Johansson de winst mee naar huis kon nemen.


Marc Meihuizen

Nederlanders
De Nederlanders in de Pro Modified klasse deden het in de kwalificatie uitstekend. Marc Meihuizen zette met 6,17 seconden de vierde tijd op de klokken terwijl Robert Joosten daar met een vijfde plaats (6,24 seconden) nauwelijks voor onderdeed. David Vegter nestelde zich met een nieuw persoonlijk record van 6,42 seconden op een negende plaats, stond daarmee ook keurig in de toptien en bleef diverse gevestigde namen met veel meer Pro Mod-ervaring ruim voor.


David Vegter

In de eliminaties liep het voor Vegter en Joosten echter een stuk minder. Vegter moest het in de eerste eliminatieronde opnemen tegen Lindberg maar was iets te gretig en trok een rood licht van maar liefst 0,2 seconde. ‘Als’ bestaat niet in sport maar Lindberg raakte meteen na de start in grote problemen terwijl Vegter met 6,39 seconden weer een nieuw persoonlijk record op de klokken zetten en dus probleemloos de volgende ronde zou hebben gehaald.


Robert Joosten

Joosten leek in zijn run tegen Phil Englefield op een zekere overwinning af te stevenen toen zijn Camaro kort voor de finish plotseling snelheid verloor en de Engelsman alsnog als eerste de finishlijn passeerde. Meihuizen deed het beter en klopte in 6,24 en 6,36 seconden Norbert Kuno en Englefield en plaatste zich zo voor de derde keer op rij voor de halve finale. Helaas ging het daar mis. De Nederlander schoot bij het opstellen voor de start iets te ver door, stond daarmee in deep-stage en trok een rood licht. Omdat zijn tegenstander Lindberg in de run met grote problemen te kampen kreeg zou de 6,21 seconden van Meihuizen zeker goed zijn geweest voor een plaats in de finale. Met zijn halve finaleplaats behield Meihuizen zijn keurige vierde plaats in het kampioenschap.