FR3.5: Ellinas en Vaxivière snelsten in eerste test op Jerez, Nederlanders doen voorin mee

Tio Ellinas heeft met de snelste tijden op beide dagen van de eerste collectieve test op Jerez laten weten dat er met hem terdege rekening moet worden gehouden in het komende seizoen Formule Renault 3.5. Ook Matthieu Vaxivière maakte op Jerez indruk met zeer snelle tijden met de low-downforce-setup die dit jaar voor één race in bijna elk raceweekend verplicht wordt. De drie Nederlanders deden goed voorin mee.

Tekst en foto's: Mattijs Diepraam

Ellinas reed zijn snelste ronde van donderdag met het vallen van de vlag. Met 0.00.09 op de sessieklok verscheen zijn tijd op het bord. Daarmee zette hij Oliver Rowland een plaats terug, die tien minuten eerder de laatste rode vlag van de sessie veroorzaakte door op zijn allersnelste ronde vol met zijn neus in de vangrail te duiken. Zijn eerste twee sectortijden waren bij elkaar opgeteld drie tienden sneller dan die van Ellinas. Er bleef nog 2.55 over toen na de klap van Rowland de groene lichten weer aangingen, en daar maakte Ellinas dus nuttig gebruik van.



De geschonden neus van Oli Rowland.

Beitske Visser reed in die fase knap naar de vierde tijd, ondanks een keelontsteking die haar behoorlijk dwars zat. Een halfuur eerder had ze nog gezegd dat ze eraan twijfelde om nieuwe banden eronder te zetten. "Misschien is het verstandiger om die te sparen voor de test op Motorland, als ik mezelf ook weer wat beter voel." Maar toen het puntje bij paaltje kwam, kon ze het toch niet laten – met een mooi resultaat als gevolg.

Meindert van Buuren had daar graag nog een plaatsje boven gestaan, maar in zijn snelste ronde ging Alfonso Celis vlak voor hem door het grind. "Daardoor moest ik even liften en om het vuil heenrijden. Dat kostte me in die sector drie tot vier tienden."



Nyck de Vries bewaarde het beste tot het laatst. Na een moeilijke eerste ochtend, waarin hij na een foutje maar 13 rondjes kon voltooien, kwam de Fries in zijn ritme, om in de slotsessie naar een mooie zesde tijd te rijden.

Al kregen de meeste teams veel werk verzet, de sessies werden regelmatig onderbroken door rode vlaggen. In de ochtend waren het er al acht, 's middags kwamen er nog zes bij. De grootste klapper kwam voor rekening van Dean Stoneman, die alle vier hoeken van zijn DAMS-auto rukte in een crash die er huiveringwekkend uitzag. Beitske Visser volgde hem in zijn voetsporen. "We waren de enigen op de baan. Hij reed net iets voor me en opeens vloog er hier een wiel langs me, en daar een wiel, en lag de baan vol met brokstukken. Het was echt een harde klap." De Brit stapte wonderwel ongedeerd uit de auto.



Er leek weinig meer over van de Dallara van Stoneman, maar de DAMS-crew verzette een hele nacht veel werk om de auto de volgende ochtend weer startklaar te hebben.

En ook de monocoque van Stonemans auto was nog intact. De DAMS-monteurs werkten door tot zes uur de volgende ochtend, maar toen was de auto weer raceklaar. "We hebben een halfuurtje geslapen", vertelde een van de monteurs, "en toen moesten we weer op." Er was geen tijd meer om de motorkap van de auto in Red Bull-blauw te hijsen, dus Stoneman reed de hele tweede dag met een carbonzwarte kap met een gele stier erop gestickerd.