Retro Visie - Strandraces, Autosportgala’s, waar is de tijd gebleven?

Strandraces, Autosportgala's, waar is de tijd gebleven? Bob de Jong zat vol creatieve autosportideeën, om vooral nieuwe doelgroepen aan te trekken. De Groenoordhallen in Leiden, de Veemarkthallen in Utrecht, het Thialf Stadion in Heerenveen waren gewilde locaties.

Tekst en foto: Willem J. Staat

Het eerste autosportgala dat ik bezocht was in de Veemarkt te Utrecht, waar Jan Lammers en Huub Rothengatter met zogenaamde 'dirt diggers' het publiek mochten vermaken. De 'dirt diggers' kwamen niet van de grond, maar het was wel spectaculair.

De Dolly Dots waren hot in die tijd. Ik herinner me nog hoe Bob de Jong met een grote ouderwetse Amerikaan, met daarop gezeten de Dolly Dots, de Veemarkthallen binnenreed. Als persvertegenwoordiger had ik op de VIP-tribune plaatsgenomen. Op het moment suprème kon een rasechte Utrechter zich niet beheersen en riep voor open microfoons in plat Utrechts een nogal obscene opmerking in de richting van de bestuurder van de ouderwetse Amerikaan. Het aanwezige publiek lag blauw, waardoor het optreden van de jonge Dolly Dot-dames aanmerkelijk werd vertraagd.

Vele jaren later (1991) toog ik met de betreurde Ron Tuyl, die later tragisch zou verongelukken, onder mistige omstandigheden naar het Thialf Stadion in Heerenveen. Tuyl had een interview gepland met de bekende rallyrijder Stig Blomqvist (de vader van F3-coureur Tom), maar die was in geen velden of wegen te bekennen. Een vriendelijke receptioniste had ons naar de kantine verwezen, een andere naam kon ik niet voor het aanwezige restaurant verzinnen. Een lokale student, die in de weekends kennelijk een zakcentje bijverdiende, bood alle aanwezigen meerdere malen vrije consumpties aan, totdat er een heetgebakerde Veronica-medewerker binnenstormde met het verzoek wie er nu allemaal tot de pers behoorde. Collega Tuyl en ik staken aarzelend onze vingers op. "En de rest" brulde de man. "Geen pers", riepen de aanwezigen in koor. De Veronica-medewerker verzocht de aanwezigen om het restaurant dan ook onmiddellijk te verlaten. Met tegenzin dropen de nogal ruim bier consumerende Friezen af.

Collega Tuyl en ondergetekende mochten blijven zitten, maar we begrepen er niets van. Juist op het moment dat wij ons afvroegen wat er nu aan de hand was, kwam er een woedende kantinebeheerder binnen en greep het werkstudentje behoorlijk flink bij de keel en drukte hem met zijn hoofd bijna door een glazen wand. De aanwezige gasten hadden destijds op kosten van Veronica voor ruim 600 gulden aan bier en fris geconsumeerd ...