WRC Rally: Elfyn Evans kroont zich tot eerste Welshe wereldkampioen ooit in zinderende seizoensfinale
Het is Elfyn Evans en Scott Martin dan eindelijk gelukt om die felbegeerde wereldtitel in de rallysport te bemachtigen. Het duo, dat al vijf keer eerder als tweede eindigde, mocht zich gister eindelijk wereldkampioen noemen. Voor het eerst in 25 jaar heeft Engeland weer een nieuwe wereldkampioen rally in de vorm van navigator Scott Martin, nadat het tweetal Richard Burns en Robert Reid dat in 2001 deed.
Tekst: Bas Otte
Foto’s: Red Bull Content Pool en WRC World Feed
Waar te beginnen?
Bij aanvang van het weekend waren er nog drie Toyota mannen die kans maakten op de wereldtitel. Elfyn Evans, die al sinds het begin van het seizoen het klassement aanvoerde, zomerkampioen Sami Pajari en de ruwe Oliver Solberg. En tijdens een als deze, waarbij het ‘sweep effect’ een van de heftigste is van het jaar, werd het voor Elfyn Evans wederom een kwestie van de schade beperkt houden op vrijdag om een zo gunstig mogelijke positie op de weg te hebben voor de zaterdag. Hetzelfde gold ook voor Pajari, die ook al vrij snel doorhad dat de gaten erg groot begonnen te worden al vroeg op vrijdag.
Oliver Solberg leek hier zich niks van aan te trekken. Als derde man op de stages deed hij iets dat hij eigenlijk het hele jaar al doet: alle risico’s pakken die er zijn en gewoon ontzettend hard gaan. Heel even leek dit zijn tol te eisen in SS2 toen hij in de laatste kilometers lek reed, maar hij wist dit snel van zich af te schudden en sloot zijn dag keurig op de derde plek af, achter de gunstiger gelegen Hyundai's van Thierry Neuville en Adrien Fourmaux, die allebei gebrand waren om een prominente rol te spelen in het beslissen van het kampioenschap. Naast de gunstige positie op de proeven liet de I20 nog maar eens zien dat het dit seizoen prima mee kon draaien op de pace van de Yaris.
Oliver Solberg en Elliot Edmondson, Toyota
Bepalende zaterdag
De zaterdag op Sardinië zat vol met verhalen en wendingen. In de ochtend op de achtste proef begaf de linker voorband het van Fourmaux waardoor Solberg een positie op kon schuiven naar P2. Het was nu Neuville die eenzaam aan kop ging met een ruime veertien seconden voorsprong op de jonge Zweed.
Mede door de lange en droge zomer in Italië was het sweeping effect veel groter dan normaal. Daar waar er vaak na vier of vijf deelnemers een goede lijn ontstaat, duurde het nu ongeveer twee auto’s langer voordat er een ideale grip te vinden was. Hier waren Evans en Pajari de dupe van en bleven nog altijd veel tijd verliezen op de proeven in de ochtend. In SS9 werd dit alleen maar erger voor Evans, die maar liefst tien seconden verloor naar Pajari terwijl er niemand tussen de twee in zat op de proef. Het zijn uitzonderlijke situaties die je eigenlijk alleen maar op het Italiaanse eiland ziet.
Elfyn Evans en Scott Martin, Toyota
Want op een gegeven moment houdt dat voordeel van een ‘gunstige positie’ ook op. De sweetspot van de grip ligt namelijk niet bij de laatste Rally1 rijders (Neuville en Fourmaux), maar bij de negende deelnemer, in dit geval was dat Oliver Solberg. De gecreëerde lijnen (ook wel tramrails genoemd) waren op het moment dat Solberg de proeven op ging ideaal te berijden voor maximaal rendement op de stopwatch. Het moment dat Solberg was gepasseerd, werden de groeven te diep en verloren Neuville en Fourmaux zo juist weer tijd. Wat volgde was Solberg die de leiding overnam in SS10, de laatste stage van de zaterdagochtend.
Thierry Neuville en Martijn Wydaeghe, Hyundai
Eenmaal aangekomen bij de middag proeven werd al gauw duidelijk dat de wind van geluk voor Oliver Solberg nog niet was gaan liggen. In SS11 brak de suspensie van Neuville af waardoor hij genoodzaakt was om uit te vallen voor de zaterdag; zonder een hete adem in zijn nek kon Solberg het nu iets rustiger aan doen. Heel blij was hij er eigenlijk niet mee, want het betekende ook dat zowel Pajari als Evans een plekje zouden opschuiven, wat zijn kansen op die eerste titel weer zou verkleinen. Het gat werd voor een moment nog kleiner toen Adrien Fourmaux weer een lekke band kreeg op SS12 en wederom twee plaatsen moest inleveren.
Fourmaux nog altijd vurig
De 31-jarige Fransman was bijna tot tranen toe geroerd in het interview dat hij aflegde aan de finish van SS12. Hij is namelijk nog steeds op zoek naar zijn allereerste overwinning in de WRC en zag die kans opnieuw voor zijn ogen verdwijnen door de pech van een lekke band. De pechgevallen zijn dingen die zijn seizoen wel zouden kunnen typeren, maar dat heeft hij niet laten gebeuren. De mentaliteit van het nooit opgeven is er dit jaar echt goed ingeslopen bij de Fransman. Dit weekend was dat dan ook niet anders; na het lek rijden in SS12 herpakte hij zich direct met een stage-win op SS13 waardoor hij meteen de vierde plek overnam van Elfyn Evans.
Die eerste overwinning gaat er komen. Adrien Fourmaux en Alexandre Corria, Hyundai
Super sunday
Sinds een aantal jaar is zoals bekend het ‘zondagsklassement’ ingevoerd in de WRC. Daar waar de zondag eerder nog alleen maar opbouwde richting de powerstage, is het nu nog eens een aparte klassementsnotering geworden waar nog eens vijf extra punten kunnen worden verdiend. Dit klassement staat los van de algemene uitslag en kon Elfyn Evans zich opmaken om nog eens vol in de aanval te gaan op de laatste dag van het seizoen.
Door er op zaterdagmiddag ervoor te kiezen om alleen maar harde banden mee te nemen spaarde hij zo de snellere zachte band op voor de push van zijn leven op zondag. En met Oliver Solberg aan kop kon hij ook niet heel veel anders. In SS14 en 15 lag hij comfortabel op een vierde plek, wat hem twee bonuspunten zou opleveren (en dus ook wat speling voor in de powerstage). Totdat het noodlot toesloeg in SS16 en ook hij een lekke band moest vervangen met nog geen vijf kilometer gereden in de proef. Hij behield zijn positie in het algemeen klassement, maar viel buiten de punten voor super sunday. Dit betekende dat alles zou aankomen op die allerlaatste powerstage.
Buitengewoon slotstuk
Het verschil tussen Evans en Solberg bedroeg maar liefst één punt voorafgaand aan de powerstage en werd het dus een kwestie van voor de ander eindigen om wereldkampioen te worden. Voor Sami Pajari was er een wonder nodig en werd al vrij snel uit de conversatie gehaald als kanshebber; zowel Evans als Solberg hadden moeten uitvallen. Het werd dus Wales tegen Zweden.
Sami Pajari en Marko Salminen, Toyota
De powerstage op Sardinië is een echte klassieker waar al eerder in de geschiedenis bijzondere dingen gebeurden. Sassari-Argentiera eindigt namelijk op het strand en wordt dus gekenmerkt door de grote hoeveelheden los zand op de weg. Dit ging dus ook automatisch gepaard met de snel vormende tramrails op de proef, iets dat naar verloop van tijd alleen maar erger werd. Thierry Neuville was na zijn uitvalbeurt op zaterdag gebrand om nog een keer te laten zien dat de combinatie van hem, zijn navigator Martijn Wydaeghe en zijn I20 een gouden is. En als tweede man op de proef liet hij ook niks aan het toeval over met een oogverblindende snelste tijd van 04:54,2. De proef zou er dus alleen maar slechter op worden en kon de volle knip van vijf punten uit het hoofd gezet worden voor Evans en Solberg.
Het was Elfyn Evans die als eerste een poging mocht wagen. Ondanks de volle commitment die hij toonde was het door de ontstane tramrails erg lastig om iets competitiefs neer te zetten. Zelf vertelde hij ook dat het ‘waarschijnlijk niet genoeg was’ en dat hij zijn Yaris aan het ‘overdriven’ was, hij leek de bui dus al te zien hangen.
Want daar stond hij dan, Oliver Solberg. Klaar om hetzelfde te doen als zijn vader dat in 2003 deed: in de laatste ronde van seizoen kampioen worden. Het leek toch echt te gaan gebeuren. Het hele weekend nog geen fout gemaakt en met een achterstand van 21 punten alleen maar vooruit blijven kijken. Met naar omstandigheden perfecte split-tijden die drie seconden onder die van Evans zaten leek het dan toch echt te gaan gebeuren. Maar toen, met nog geen 200 meter te gaan, sloeg het noodlot toe voor Oliver. Een wat harde landing na een sprong forceerde hem om een correctie te maken met zijn stuur op hoge snelheid. En met te weinig ruimte op de weg om de correctie op te kunnen vangen sloeg hij rechtsaf de duinen in. Met een tijd 14 seconden langzamer dan Neuville was het niet genoeg om de tijd van Evans te verslaan. De wereldtitel zomaar ineens onder zijn neus verdwenen. 
Vader Petter Solberg moest er even bij gaan zitten
Iedereens reactie na de powerstage. Josh McErlean, M-Sport
De welbekende overwinningsduik voor de nieuwe wereldkampioen. Elfyn Evans.
Een zichtbaar geëmotioneerde Thierry Neuville na uit te stappen uit de auto die hem zijn eerste wereldtitel heeft gegeven
Uitslag Rally Italia Sardegna 2026
1 - Solberg-Edmondson (Toyota GR Yaris Rally1) - Toyota - 3h24'57"0
2 - Ogier-Landais (Toyota GR Yaris Rally1) - Toyota - 57"6
3 - Pajari-Salminen (Toyota GR Yaris Rally1) - Toyota - 1'37"4
4 - Fourmaux-Coria (Hyundai i20 N Rally1) - Hyundai - 2'38"6
5 - Evans-Martin (Toyota GR Yaris Rally1) - Toyota - 4'48"1
6 - Katsuta-Johnston (Toyota GR Yaris Rally1) - Toyota - 6'02"4
7 - Armstrong-Byrne (Ford Puma Rally1) - M-Sport - 7'32"2
8 - Korhonen-Viinikka (Toyota GR Yaris) - Rautio - 12'10"4
9 - Virves-Viilo (Škoda Fabia RS Rally2) - Toksport - 12'11"1
10 - Greensmith-Andersson (Toyota GR Yaris Rally2) - Greensmith - 13'02"2
WK-stand na 13 ronden
1.Evans-Martin 243 punten
2.Solberg-Edmondson 238
3.Pajari-Salminen 237
4.Ogier-Landais 189
5.Fourmaux-Corria 183
6.Katsuta-Jonhston 175
7.Neuville-Wydaeghe 134
8.Paddon-Kennard 38
9.McErlean-Treacy 35
10.Lappi-Mälkkönen 33.
Het tijdperk van de snelste auto’s die de sport ooit gezien heeft is (helaas) voorbij. Een nieuw tijdperk voor de WRC begint eind januari in Monte Carlo.