SEAT Cupra Cup: Ingezonden brief Mario Vos
Ingezonden brief Mario Vos
Hallo Seat-cuppers, Het is nog geen twee weken geleden dat ik na de buiteling in de training van de Pinksterraces met mijn hoofd het dak moest tegenhouden. Het lukte maar ten dele, zoals jullie weten. Maar zo'n vossennek krijg je blijkbaar toch ook niet zo makkelijk klein, want binnen vijf dagen spuugde het ziekenhuis me al weer uit, compleet met Halo-frame. Dat is overigens de technische term voor de bouwsteiger die op mijn schouders is gezet om te vermijden dat mijn hoofd er alsnog afdondert. Even zonder gekheid, het gaat best goed met me. Binnen vier dagen na de crash mocht ik al weer voorzichtig rondlopen, nu kan ik al bijna twee uur achtereen op zijn en e-mail versturen. Mijn herstel wordt in elk geval bespoedigd door de vele tekenen van medeleven die ik van jullie heb mogen ontvangen. Bloemen, stapels kaarten, vele e-mailtjes, ik ben geroerd door zoveel aandacht en medeleven. En dat terwijl ik de meeste van jullie alleen maar van gezicht ken of van achterbumper (soms ook voorbumper). Voorlopig zit ik nog wel even aan het Halo-frame vast, zo'n drie maanden is de prognose. Dan een kraagje en opnieuw nekspieren kweken, wat nog pakweg twee maanden duurt. Autorijden is er voorlopig niet bij, racen zeker niet. Maar ik hou jullie via internet en andere media in de gaten en ben er in gedachten bij. Nogmaals dank voor alle belangstelling en wellicht zien jullie me eerder dan verwacht.
Vriendelijke groeten,
Mario Vos
Hallo Seat-cuppers, Het is nog geen twee weken geleden dat ik na de buiteling in de training van de Pinksterraces met mijn hoofd het dak moest tegenhouden. Het lukte maar ten dele, zoals jullie weten. Maar zo'n vossennek krijg je blijkbaar toch ook niet zo makkelijk klein, want binnen vijf dagen spuugde het ziekenhuis me al weer uit, compleet met Halo-frame. Dat is overigens de technische term voor de bouwsteiger die op mijn schouders is gezet om te vermijden dat mijn hoofd er alsnog afdondert. Even zonder gekheid, het gaat best goed met me. Binnen vier dagen na de crash mocht ik al weer voorzichtig rondlopen, nu kan ik al bijna twee uur achtereen op zijn en e-mail versturen. Mijn herstel wordt in elk geval bespoedigd door de vele tekenen van medeleven die ik van jullie heb mogen ontvangen. Bloemen, stapels kaarten, vele e-mailtjes, ik ben geroerd door zoveel aandacht en medeleven. En dat terwijl ik de meeste van jullie alleen maar van gezicht ken of van achterbumper (soms ook voorbumper). Voorlopig zit ik nog wel even aan het Halo-frame vast, zo'n drie maanden is de prognose. Dan een kraagje en opnieuw nekspieren kweken, wat nog pakweg twee maanden duurt. Autorijden is er voorlopig niet bij, racen zeker niet. Maar ik hou jullie via internet en andere media in de gaten en ben er in gedachten bij. Nogmaals dank voor alle belangstelling en wellicht zien jullie me eerder dan verwacht.
Vriendelijke groeten,
Mario Vos