Gastrijders domineren eerste race Formula Arcobaleno

Formula Arcobaleno technisch bekeken

Op 3 mei 1998 werd op het ciruit van Zandvoort voor de eerste maal een race verreden om het kampioenschap in de Formula Arcobaleno. Wie rijdt met een Formula Arcobaleno, wat is dit voor een voertuig en hoe ziet de techniek eruit? Autosport.nl ging op onderzoek uit.



Spectaculaire klasse

Enkele bekende rijders uit de Nederlandse autosport traden aan in deze nieuwe en spectaculaire klasse. Sebastiaan Bleekemolen, Milko Tas, Hugo Charles en Meindert van Buuren, allen ook uitkomend in de Marlboro Elf Renault Mégane Trophy waren zeer enthousiast over deze klasse.



De langsliggende verstevigingsbuizen die zich op schouderhoogte van de coureur bevinden, moesten naar Nederlandse maatstaven enkele centimeters worden verhoogd.

'De rempunten en clipping points liggen duidelijk anders dan bij een toerwagen. Het is even wennen, maar als je het eenmaal door hebt is het een must om met deze auto te rijden', aldus Hugo Charles, normaal uitkomend voor het team van Stokvis Racing.




De Arcobaleno, aangedreven door een 125 pk sterke 750cc Yamaha motor, levert meer dan genoeg vermogen voor de 340 kg wegende, van een buizenchassis voorziene formulewagen.

340 kg
De Arcobaleno, aangedreven door een 125 pk sterke 750cc Yamaha motor, levert meer dan genoeg vermogen voor de 340 kg wegende, van een buizenchassis voorziene formulewagen. De wielen worden volgens het 'motorfietsprincipe' aangedreven middels een ketting en tandwielen. De ketting hoeft overigens niet gespannen te worden, er wordt gebruik gemaakt van een zogenaamde rekvrije ketting. De auto kent vele afstelmogelijkheden. Camber, caster, schokdempers en wagenhoogte zijn enkele zaken die de eigenschappen van de auto danig beinvloeden.




Sepp Koster van het Formule Ford team van Gert Valkenburg was heel nieuwsgierig naar de technische uitvoering van de Arcobaleno.

Om de Formula Arcobaleno geschikt te krijgen voor deelname aan Nederlandse wedstrijden waren er hier en daar enkele aanpassingen nodig. Zo moest bijvoorbeeld de brandblusser verplaatst worden vanaf de punt van de auto naar een positie vlak voor de stoel van de rijder. Ook de langsliggende verstevigingsbuizen die zich op schouderhoogte van de coureur bevinden, moesten naar Nederlandse maatstaven enkele centimeters worden verhoogd.