Clio Cup: Dancing in the rain (lang)

Zet de sluizen maar open
De Clio-race werd als sluitstuk van de dag opgevoerd. In het verleden liep het hele programma van de Marlboro Masters nog wel eens zoveel vertraging op door de onbesuisde rijders dat er harde maatregelen moesten worden genomen. Zo stuurde de vermaarde wedstrijdleider Harry Splinter al eens het hele veld na amper drie ronden naar huis omdat er her en der gecrashte Méganes lagen. Wat door de coureurs prompt werd beantwoord met een sit-down staking op het rechte eind. En probeer dan maar eens een 35-tal Méganes weg te slepen. Dan kom je nooit meer aan een Formule 3-race toe. Het gevolg van die gebeurtenis was wel dat de Renault merkencup per definitie naar het eind van de dag werd verschoven. Dit jaar is daar alleen heel weinig aanleiding toe. Er wordt wel heel erg netjes gereden, zelfs als de omstandigheden er anders over denken. De voorafgaande historische Formule 1-race werd een chaos door niet startende auto’s en een pak water dat over de ongelukkige maar even moedige coureurs werd uitgestort. Bij de startformatie van de Clio’s was het nog erger. Een gordijn van vette regendruppels daalde op de ongelukkige rijders neer. Wat de wedstrijdleiding deed besluiten de race van achter de pace-car te starten. Een rollende start dus en dat was voor velen iets nieuws. Je moet er dan rekening mee houden dat je veel harder op de Tarzanbocht aan komt zetten. En als je dat niet doet……..?



Juichen voor de massa
Het was even komisch als merkwaardig. Negenentwintig rijders op volle snelheid op het kletsnatte circuit richting de Tarzanbocht. O ja, er was al een hele dag geracet en die oude, trouwe Formule 1’s zijn ook niet van enige olielekkage gespeend. Phil Bastiaans kwam als eerste in de bocht aan en kwam er ook als eerste weer uit. Maar achter hem schoten ze bij bosjes rechtdoor. “Olé!” riep het trouwe racepubliek. “Olé!” riepen ze een ronde later weer. En zo ging dat ronde na ronde door. Kennelijk zijn de Nederlandse rijders dit soort verrassingen gewend want stuk voor stuk ging het met een grote omweg weer richting het asfalt, waar nog even een pak keien werd uitgestrooid. Twee coureurs van Racing for Belgium waren echter niet zo handig en moesten worden afgesleept. Wat bij de toekijkers weer tot ergernis leidde omdat… Tja, als er gele vlaggen hangen dan moet het rustiger. En als het rustiger moet, dan is de kans op verremmen en een onverwachte tocht door het grind ook kleiner.



“Nou, dat is ook niet fideel”, moet Dillon Koster hebben gedacht. Die was in de openingsfase al rechtdoor geschoten en besloot het nog eens dunnetjes over te doen. Maar wel op een moment dat de marshalls met shovel in de weer waren met een gestrande Belg.