DNRT: Column; De minuut van Huub: Nederlanders en voorrang
Als Nederlanders voorrang hebben, dan willen ze die ook krijgen. Sterker nog, dan gaan ze die ook nemen. Mensen die op een kruising niet op de hoogte zijn of niet goed hebben opgelet, lopen het risico aangereden te worden. Niet omdat de ander niet op tijd kon stoppen, maar omdat de ander voorrang had. En dan is het dus niet zijn schuld, maar de schuld van de ander. Zo is dat wettelijk geregeld in Nederland. Wij zijn echte mensen van regels. Daar kunnen zelfs de Duitsers nog wat van leren. Daar is het weliswaar ordnung muss sein, maar echt tegen iemand aan rijden, dat doen ze daar toch niet. Bij ons wel, en bovendien op een behoorlijke schaal.
Ooit was ik in Taiwan. Wat een chaos leek het verkeer daar! Zeker volgens onze normen. Maar was het wel een chaos? Al snel had ik door dat mensen daar nooit tegen elkaar aan rijden als ze dat ook maar enigszins kunnen vermijden. De tolerantie daar is groot (dat heet bij ons chaos). Als je linksaf moet en je moet door vijf banen verkeer, dan is dat bij ons ondenkbaar. Daar kan dat wel, ongelooflijk. De relatie waarmee ik meereed, schold op de taxichauffeurs, die volgens hem zo brutaal waren. Zij hadden haast en maakten gebruik van ieder stukje open ruimte. Ik zei tegen die relatie dat dat gedrag niet aan die taxichauffeurs lag, maar aan hem. Als hij gezapig reed, prikten ze hun taxi steeds voor zijn auto. Kun jij dat dan beter?, was zijn vraag. Ik denk het wel, zei ik met enige overmoed. Dan moet je het maar eens laten zien, maar pas wel op voor mijn nieuwe auto, kreeg ik te horen. Oké, gelijk in het diepe. Maar ik had gelijk. Opeens waren de taxi’s niet meer brutaal. Ik kan daar namelijk ook wel wat van en we waren gelijken. Probleem opgelost. De Chinees was stomverbaasd. Dat iemand uit Holland hem in Taiwan les moest komen geven.
Maar het gaat natuurlijk verder. Die cultuur gebruiken we inmiddels ook in de racerij. Iedereen wil regels in de racerij. Maar dat is vooral om te bepalen of je tegen iemand aan mag rijden, waarbij het toch de schuld van de ander is. Ogenschijnlijk zijn er geen regels, maar de hoofdregel is dat je elkaar niet mag raken. Dat betekent dat je ruimte moet laten en dat je dus met z’n drieën tegelijk de Tarzanbocht in kan zonder het risico te lopen er afgeduwd te worden. Wat is dat een feest! Je rijdt ineens met vrienden onder elkaar en gaat na de race napraten en wat drinken.
We hebben dat vroeger ook anders gezien. Ros de Giaxa de Salvi en ik reden elkaar van de baan als we de gelegenheid kregen. Dat was niet onsportief, want de regels waren gelijk. Daar zeurden we dan ook nooit over. Je moest elkaar gewoon geen gelegenheid geven. Maar toen dachten we dat het NK van wereldbelang was en maakten daar zelfs eigen regels voor. Ik ken beide systemen, ook van internationale series. Maar ik heb vastgesteld dat het plezier van het elkaar niet raken veel groter is (terwijl de kosten veel lager zijn). Dat systeem willen we behouden!
Ook voor het straatverkeer heb ik de oplossing: neem altijd voorrang, behalve als iemand anders dat neemt. Omdat hij voorrang heeft, maar ook als hij dat niet heeft. Vraag hem ook niet waarom hij dat doet. Alle gesprekken in het verkeer leiden tot niets. Maar tolerantie, zoals die Chinezen in Taiwan, dat is het. Als wij Nederlanders dat konden, dan zou er heel veel minder ergernis zijn.
Ooit was ik in Taiwan. Wat een chaos leek het verkeer daar! Zeker volgens onze normen. Maar was het wel een chaos? Al snel had ik door dat mensen daar nooit tegen elkaar aan rijden als ze dat ook maar enigszins kunnen vermijden. De tolerantie daar is groot (dat heet bij ons chaos). Als je linksaf moet en je moet door vijf banen verkeer, dan is dat bij ons ondenkbaar. Daar kan dat wel, ongelooflijk. De relatie waarmee ik meereed, schold op de taxichauffeurs, die volgens hem zo brutaal waren. Zij hadden haast en maakten gebruik van ieder stukje open ruimte. Ik zei tegen die relatie dat dat gedrag niet aan die taxichauffeurs lag, maar aan hem. Als hij gezapig reed, prikten ze hun taxi steeds voor zijn auto. Kun jij dat dan beter?, was zijn vraag. Ik denk het wel, zei ik met enige overmoed. Dan moet je het maar eens laten zien, maar pas wel op voor mijn nieuwe auto, kreeg ik te horen. Oké, gelijk in het diepe. Maar ik had gelijk. Opeens waren de taxi’s niet meer brutaal. Ik kan daar namelijk ook wel wat van en we waren gelijken. Probleem opgelost. De Chinees was stomverbaasd. Dat iemand uit Holland hem in Taiwan les moest komen geven.
Maar het gaat natuurlijk verder. Die cultuur gebruiken we inmiddels ook in de racerij. Iedereen wil regels in de racerij. Maar dat is vooral om te bepalen of je tegen iemand aan mag rijden, waarbij het toch de schuld van de ander is. Ogenschijnlijk zijn er geen regels, maar de hoofdregel is dat je elkaar niet mag raken. Dat betekent dat je ruimte moet laten en dat je dus met z’n drieën tegelijk de Tarzanbocht in kan zonder het risico te lopen er afgeduwd te worden. Wat is dat een feest! Je rijdt ineens met vrienden onder elkaar en gaat na de race napraten en wat drinken.
We hebben dat vroeger ook anders gezien. Ros de Giaxa de Salvi en ik reden elkaar van de baan als we de gelegenheid kregen. Dat was niet onsportief, want de regels waren gelijk. Daar zeurden we dan ook nooit over. Je moest elkaar gewoon geen gelegenheid geven. Maar toen dachten we dat het NK van wereldbelang was en maakten daar zelfs eigen regels voor. Ik ken beide systemen, ook van internationale series. Maar ik heb vastgesteld dat het plezier van het elkaar niet raken veel groter is (terwijl de kosten veel lager zijn). Dat systeem willen we behouden!
Ook voor het straatverkeer heb ik de oplossing: neem altijd voorrang, behalve als iemand anders dat neemt. Omdat hij voorrang heeft, maar ook als hij dat niet heeft. Vraag hem ook niet waarom hij dat doet. Alle gesprekken in het verkeer leiden tot niets. Maar tolerantie, zoals die Chinezen in Taiwan, dat is het. Als wij Nederlanders dat konden, dan zou er heel veel minder ergernis zijn.