BRL: Amerikaanse mentaliteit heeft Junior Strous gegrepen
Dat Strous naast zijn drukke leven in Amerika ook nog in Europa racet, zegt veel over zijn mentaliteit. “Eigenlijk ben ik ook compleet gek. Voor verschillende sponsoren is het hartstikke leuk om ze uit te nodigen in Amerika. Maar er zijn ook kleinere sponsoren in Nederland die hier meer belangen hebben. Die moet je in eigen land iets te bieden hebben, zoals via het rijden in de BRL. De weg naar de top in de autosport is moeilijk en het komt daarbij zeker niet alleen op rijderskwaliteiten aan. Voor iedereen die jou steunt moet je je best doen. Overigens heb ik me goed voorbereid op dit drukke leventje, want Tom Coronel heeft het ook gedaan in Japan en Nederland, en hij heeft me goed ingelicht.”
“Persoonlijk is het echter wel heel zwaar”, vervolgt Strous. “Ik rijd zondags een zware race in Amerika, dan moet ik ‘s maandags alweer in het vliegtuig stappen om hier in het weekend te racen, en daarna weer terug. Bovendien is het niet alleen maar racen, er zijn ook de nodige sponsorverplichtingen waar ik verschijn, dus dat maakt het allemaal extra zwaar. Nog zwaarder wordt het wanneer je ook nog geblesseerd bent. Ik rijd al het hele jaar met die van een breuk herstellende pols. Onder de pillen en al pijn lijdend rijd ik mijn races. Dat is niet altijd fijn, maar van de andere kant wordt het ook wel door iedereen gewaardeerd. Mensen die flink in de buidel tasten om jou te helpen racen maak je niet blij als je zegt ‘au, ik heb pijn, ik doe niet mee’, dan is het zo afgelopen met je. Het vervelende is dat de talenten vaak moeten vechten voor hun geld, terwijl de mindere goden hoog komen door een rijke suikeroom. Dat is lastig, maar daar moet je je aan aanpassen.”
Met een gebroken pols valt racen niet mee, zeker niet als je dan ook nog eens in zo’n zware auto als de BRL-V6 moet stappen. “Het is inderdaad een zware auto, maar de Atlantic is nog zwaarder. Dit is echter de top van de Nederlandse autosport, alle grote Nederlandse racegasten zitten hierin. Toppers als Molenaar en Crevels zag ik als klein jochie vanuit de duinen als stoere mannen en tegen hun auto leunend een peukje roken. Dan droomde ik ervan om het ooit tegen hen op te mogen nemen. Dat al die gasten nu in één serie zijn samengebracht en dat er dan ook nog zo mooi wordt geracet, is fantastisch. Eigenlijk is het on-Nederlands.”
Met inclusief de A1GP nog vier races te gaan zal Strous vast en zeker uitkijken naar de rustige wintermaanden, wanneer hij eindelijk kan bijkomen van het hectische leven. Toch blijft hij tot het laatste moment strijdvaardig. “Ik mag me natuurlijk niet mengen in de titelstrijd, maar ik zal er alles aan doen om me van mijn beste kant te laten zien. Ik ga proberen leuke races te rijden, en als ik leuke dingen laat zien kom ik ook weer goed in beeld en dan is iedereen blij.”