Retro: In memoriam Randall Lawson, 2 februari 1962 – 19 oktober 2026

Vanmiddag is er in besloten kring in Amsterdam afscheid genomen van een markante persoonlijkheid uit de Nederlandse historische autosport. Afgelopen maandag moest Randall Lawson zijn strijd tegen kanker opgeven en is hij thuis, bij zijn vrouw Sonja, ingeslapen.

Tekst: Carlo Senten
Foto’s: Ignatius de Bakker, Niels van der Peet & Carlo Senten

Achter die grote mond en zijn ongezouten mening zat een man met een bijzondere kijk op het leven. Een visie die niet zomaar was ontstaan, maar voortkwam uit zijn eigen ervaringen als coureur bij de DNRT, waar hij om het kampioenschap streed.



Randall vertelde mij hoe hij tijdens zijn jaren in de Volvo 360 Cup volledig werd opgeslokt door de strijd om het kampioenschap. Tot zijn toenmalige vrouw hem vroeg of hij eigenlijk nog wel plezier had in het racen. Een confronterende vraag, want hij moest toegeven dat de druk om punten te scoren en kampioen te worden hem het plezier had ontnomen.



Het werd de basis van zijn filosofie voor de Youngtimer Touring Car Challenge (YTCC). Weg met die kampioenschapsstress. Met respect voor elkaars materiaal hard en eerlijk racen, maar na afloop samen een biertje drinken.



Toen hij die koers inzette, verklaarden velen hem voor gek. Hij verloor rijders en kreeg de nodige kritiek. Maar Randall zou Randall niet zijn geweest als hij zich daardoor had laten tegenhouden. Hij geloofde dat het anders kon. En hij bewees dat het anders kon.



Randall kon je genadeloos de waarheid vertellen. Wanneer hij vond dat je iets verkeerd deed, kreeg je dat zonder enige terughoudendheid te horen. Maar achter die harde woorden zat vrijwel altijd de bedoeling om iemand verder te helpen in zijn of haar ontwikkeling.



Dat gold ook voor zijn rijders. Wanneer twee coureurs ruzie hadden, zette hij ze desnoods midden op de paddock aan een tafel met een fles wijn. Ze mochten pas vertrekken wanneer ze het hadden uitgepraat en elkaar weer een knuffel konden geven.



En wanneer iemand zich op de baan onverantwoordelijk gedroeg, was hij onverbiddelijk. Zijn belangrijkste regel was dat de langzame auto altijd gelijk had. Wie dat niet respecteerde, kon vertrekken. Maar zelfs iemand die hij een seizoen had uitgesloten, kon na een goed gesprek weer welkom zijn. Dat was Randall ten voeten uit. Hij kon hard zijn in zijn oordeel, maar gaf mensen ook de kans om ervan te leren.



Zijn YTCC groeide daardoor uit tot veel meer dan een raceserie. Het werd een internationaal gezelschap van mensen die elkaar niet alleen opzochten om te racen, maar vooral ook vanwege de vriendschappen die in de paddock waren ontstaan. Liefkozend noemde hij het zijn 'racende zigeunerkamp'.



Misschien werd zijn filosofie nog wel het mooist zichtbaar in de prijzen die hij uitreikte. Randall kon intens genieten van twee coureurs die een complete race met elkaar vochten, zonder elkaar ook maar één keer te raken. Of ze nu voor de overwinning reden of ergens achter in het veld eindigden, maakte hem weinig uit. Voor die rijders had hij zijn Most Fun on Track Award en de Biggest Smile Award. Zijn bekende motto Smile, It Makes You Faster was dan ook geen leuke marketingkreet. Het was precies zoals hij vond dat autosport beleefd moest worden.



Voor Randall was hijzelf als organisator helemaal niet belangrijk. De belangrijkste personen waren de rijder, hun familie en vrienden, waarmee ze kwamen genieten van een raceweekend. Dat typeerde hem misschien nog wel het meest. Hij kon dominant aanwezig zijn, zijn mening luid en duidelijk verkondigen en je soms tot wanhoop drijven met zijn eigenwijsheid. Maar uiteindelijk draaide het voor hem om de mensen die hij samenbracht.



Ik ben dankbaar dat ik bijna twintig jaar van dichtbij heb mogen meemaken hoe hij zijn ideeën werkelijkheid maakte. Dat hij mij de kans gaf om langs de baan te fotograferen, mij meenam in zijn wereld en mij soms keihard confronteerde met mijn eigen tekortkomingen.



Randall heeft mij niet alleen geleerd anders naar autosport te kijken. Hij heeft mij vooral laten zien dat succes niet uitsluitend wordt bepaald door bekers, overwinningen of kampioenschappen, maar door de mensen die je onderweg raakt en de herinneringen die je samen maakt. Daarmee legde hij onbewust ook de basis voor de manier waarop ik jullie hier op AUTOSPORT.NL regelmatig via de ‘Groeten uit...’ meeneem in deze bijzondere wereld.



In zijn laatste dagen droeg hij zijn levenswerk over aan zijn vrouw Sonja en sponsor Dimitri Galanidis, met wie hij ook nog samen de kalender voor 2027 heeft samengesteld. Het YTCC gaat door en draagt Randalls gedachtegoed met zich mee. Zoals hij zelf altijd zei: "Ik ben niet het YTCC. Het zijn de rijders die het YTCC hebben gemaakt tot wat het nu is."



Rust zacht, Randall. Bedankt voor alles wat je de Nederlandse autosport hebt meegegeven.