Formule 3: Mattia Colnaghi: “Zonder MP zou ik hier niet zitten, dat staat vast”

De afgelopen drie seizoenen behoorde Mattia Colnaghi tot de bekendste gezichten in de ‘MP-familie’. Hij heeft zijn hele carrière in de formuleauto’s bij het Nederlandse team doorlopen – van de Spaanse F4 naar de Eurocup-3 en vervolgens naar de FIA Formule 3. Voordat zijn F3-transfer naar het rivaliserende Campos Racing bekend werd, spraken we met de Red Bull-junior over de mooiste herinneringen die hij onderweg heeft opgedaan.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto’s: Dutch Photo Agency, Fotocar 13

Na twee uiterst succesvolle seizoenen in de Spaanse F4 en de Eurocup-3, waarin hij meteen bij zijn eerste poging beide titels in de wacht sleepte en zo de aandacht trok van het Red Bull Junior Team, had de 18-jarige coureur uit Monza hoge verwachtingen van zijn debuutseizoen in de FIA F3. Helaas liep het niet helemaal zoals gepland. Colnaghi is zich er terdege van bewust, maar weet ook hoe het team erin geslaagd is het tij te keren, met een overwinning in de laatste race en een derde plaats in het teamkampioenschap. “Ik zou zeggen dat het niet het seizoen is geweest dat we als team wilden, ook niet voor mijzelf als coureur. Dus ja, over het geheel genomen was het teleurstellend, omdat het even duurde voordat we de zaken op orde hadden. In de eerste vijf races hadden we moeite om op gang te komen, maar ik denk dat de tweede helft van het seizoen erg sterk was. Maar ja, een paar beginnersfouten van mijn kant hielpen ook niet mee.”



Colnaghi erkent dat de uitdagende kwalificatiesessies in de FIA F3 tot de belangrijkste redenen hoorden waarom het even duurde voordat zijn seizoen op gang kwam. “Kwalificeren is altijd lastig in de F3, vooral als nieuwkomer. We hebben maar één of twee ronden om een rondetijd neer te zetten voordat de banden verslijten; daar kun je weinig aan veranderen. Het was lastig om daar aan te wennen. Het was een kwestie van goed samenwerken met het team en alle engineers, vooral op de simulator. Dat hulpmiddel gebruiken we heel veel om te oefenen met het neerzetten van consistente en snelle rondetijden, elke keer dat je de baan opgaat.”

Halverwege het seizoen, terwijl het team de auto verbeterde, wist Colnaghi zich bij bijna elke race in de top-12 te kwalificeren, maar op een of andere manier bleef een podium hem ontgaan. Een reeks vierde plaatsen op Spa en de Hungaroring zouden zijn beste resultaten blijven, waardoor hij op de 13e plaats in het eindklassement eindigde. Hij is ronduit eerlijk over de redenen daarvoor. “Dat was zeker een teleurstelling. Ik had verwacht dat ik op zijn minst een podiumplaats zou kunnen behalen, maar uiteindelijk komt het neer op mijn fouten. Ik had de kansen, de auto was zeker goed genoeg, vooral in Hongarije en in Madrid. Dus ik zou zeggen: gewoon een paar fouten te veel die ik waarschijnlijk had moeten vermijden. Maar het zijn leerzame ervaringen en ik weet zeker dat ze in de toekomst van pas komen.”



Maar voordat we het over de toekomst gaan hebben, gaan we even terug in de tijd, helemaal naar het einde van zijn kartcarrière, toen hij op het punt stond om naar de formuleauto’s over te stappen. Van een afstandje zouden we misschien een Italiaanse tiener hebben gezien die heel dicht bij de ‘Temple of Speed’ in dat land opgroeide en zich stilaan ontwikkelde tot een groot talent in de karting. Dat leidt tot de schijnbaar onvermijdelijke conclusie dat hij in huis zou worden gehaald door een van de bekende Italiaanse formuleteams, zoals Prema of Trident, voor een debuutseizoen in de Italiaanse Formule 4. Colnaghi zegt daarentegen dat de kans daarop nooit erg groot was. “Je weet ‘t, racen is behoorlijk duur. Een Formule 4-seizoen kan wel een half miljoen euro kosten. Ik had dat budget gewoon niet, niet voor de Italiaanse F4, maar ook niet voor de Spaanse F4. Toen kwam de Richard Mille Young Talent Academy in beeld. Eerst wist ik een plekje te bemachtigen in hun shootout, en daarna kon ik die dag op Navarra mijn concurrenten verslaan. Zo verdiende ik dat zitje bij MP in de Spaanse F4.”

We zijn benieuwd of het winnen van de Richard Mille-shootout voor Colnaghi net zo’n reddingsboei bleek als voor zijn opvolgers Ean Eyckmans en Kasper Schormans. In een van onze eerdere interviews gaf Schormans namelijk toe dat de shootout voor hem alles of niets was – de jonge Limburger zou zijn gestopt als hij de shootout niet had gewonnen. Was dat ook het geval bij Colnaghi? “Nou, ik zou nog niet zijn overgestapt naar auto’s, dat is zeker. We hadden de optie om nog een kartseizoen in de OK-seniors te doen, voor het geval we de shootout niet zouden winnen. Dat zou mijn volgende stap zijn geweest. Maar daarna was ik waarschijnlijk op zoek gegaan naar een stoeltje in de GT-racerij, want ik nog steeds niet het budget om de overstap naar de formuleauto’s te maken.”



Maar zoals bekend werd Colnaghi wél de winnaar. Hoe heeft hij die shootout ervaren? “Eerlijk gezegd had ik er weinig vertrouwen in. Het was pas mijn vierde keer in de auto, terwijl sommige andere jongens zelfs al een volledig raceweekend hadden gereden. Ervaring speelt een grote rol bij de overgang van karts naar F4, dus ik had niet verwacht dat ik zo snel zou zijn, laat staan dat ik zou winnen. Maar toen begon het op de ochtend van de shootout te regenen… Het circuit was het grootste deel van de dag nat en dat hielp mijn gebrek aan ervaring te compenseren. In de regen gaat het er gewoon om wie het snelst grip kan vinden. Dus, tja…”

Door het winnen van de Richard Mille Shootout kreeg Mattia een gesponsord F4-zitje bij MP Motorsport – en zo kwam zijn formulecarrière alsnog op gang. Hij herinnert zich zijn eerste momenten bij het team nog goed. “Het was tijdens de wintertests met de F4-auto. Die eerste test was op Paul Ricard, waar ik het team, de engineers, de monteurs en iedereen die bij het team werkt ontmoette. Vooral mijn eigen engineer, met wie ik het kampioenschap in zowel de Spaanse F4 als de Eurocup-3 zou winnen. Ik werd als in een familie welkom geheten. Ik zeg dat niet zomaar, en ik ben ook niet de enige coureur die dat zegt. Ik denk dat dat een van de sterkste punten van MP is. Het is een familieteam en dat voel je.”



De Spaanse F4 is de afgelopen jaren enorm competitief geworden, zelfs in die mate dat ook de beste coureurs het kampioenschap steeds vaker als een tweejarig programma beschouwen. Hoe pakte Colnaghi zijn debuutseizoen aan? “Ik ging er met duidelijke doelstellingen in, want Richard Mille en Allroad Management hadden me uiteraard een reeks doelstellingen gegeven die ik tijdens het seizoen moest halen. Ik wist dat ik die moest halen, anders zou het voor mij feitelijk afgelopen zijn. Dit was de kans van mijn leven, dus ik kon ‘m niet laten schieten. Ik zag het niet echt als iets voor twee jaar – meer als één jaar, maar dan alles of niets, en daar zo hard mogelijk voor werken.”

Colnaghi verbeterde zich aan het begin van het seizoen in rap tempo. Wanneer begon hij te geloven dat hij de titel daadwerkelijk kon winnen? “Ik denk rond Motorland Aragón. Toen ik mijn eerste poleposition behaalde en op Jérez het gat begon te dichten, wist ik dat Keanu [Al Azhari] de druk begon te voelen. Het verschil was teruggelopen tot zo’n 25 punten, dus ik had er alle vertrouwen in dat ik bovenaan zou eindigen als ik gewoon mijn werk deed en de punten bleef binnenhalen.” Dat roept de vraag op of een tweede plaats ook goed genoeg zou zijn geweest, gezien de doelen die hij aan het begin van het seizoen had gesteld. “O ja, zeker. Ik had niet verwacht dat ik zou winnen. Ik ging het seizoen in met de hoop op een plek in de top-vijf. Daarmee zou ik al heel blij zijn geweest. Laten we zeggen dat een tweede plaats nog steeds heel mooi was geweest, maar toen alles op zijn plaats viel, was ik nog blijer dat ik de titel binnenhaalde!”



Als nieuwe kampioen zocht Colnaghi het natuurlijk meteen een stapje hogerop. Hij koos ervoor om bij MP te blijven voor een seizoen in de Eurocup-3. Heeft hij ooit andere opties overwogen? “Niet echt. Ik was erg tevreden over de manier waarop iedereen bij MP te werk ging, dus eerlijk gezegd heb ik nooit aan iets anders gedacht.” We zijn benieuwd of hij het Eurocup-3-seizoen met vergelijkbare doelstellingen is ingegaan als die hij zich voor de Spaanse F4 had gesteld. “Eigenlijk waren de verwachtingen zelfs iets hoger! Ik verwachtte deze keer zeker mee te strijden om het kampioenschap. Ik wist hoeveel ik als coureur was gegroeid in mijn eerste jaar, dus ik verwachtte dat ik vanaf de allereerste race zou meedoen om de titel.”

Colnaghi maakte die verwachtingen waar. En door twee titels op rij te winnen, trok hij de aandacht van het Red Bull Junior Team. In hoeverre heeft dat bijgedragen aan zijn succes? En sluiten de extra inspanningen van het juniorprogramma aan op wat het team doet? “Het is dit jaar absoluut cruciaal geweest voor mijn ontwikkeling. Red Bull is al zo lang betrokken bij de Formule 1 dat ze precies weten wat wel en niet werkt, hoe je doelen bereikt en hoe ik moet werken om die doelen te halen. Het is een combinatie van al die dingen, samen met alle faciliteiten die ze ons als juniorcoureurs ter beschikking stellen. Dat helpt om alles op zijn plaats te laten vallen. Ik zou zeggen dat ik nu van twee kanten leer. Door deel uit te maken van het Red Bull Junior Team doe ik ervaring op met hoe de Formule 1 in elkaar zit en wat je moet doen om daar te komen. Maar uiteindelijk werk je samen met je engineers in het team. Daar draait het allemaal om wat je op dit moment doet: racen in een juniorklasse. Je bent nog geen F1-coureur!”



Er zijn inmiddels drie jaar bij MP Motorsport verstreken, waarbij hij elk jaar een stap dichter bij dat gedroomde F1-zitje kwam. Vindt Colnaghi dat de slogan van MP, ‘Accelerating Talent’, goed samenvat wat het Nederlandse team daadwerkelijk voor hem heeft gedaan? Met andere woorden: is zijn talent versneld? “Ze hanteren dat motto zeker, en ze staan er 100% achter. En het is waar! Over het algemeen hebben ze me altijd gesteund en geholpen om mijn grenzen als coureur te blijven verleggen. Daarnaast hebben ze me altijd een auto gegeven waarmee ik races kon winnen en uiteindelijk twee kampioenschappen heb behaald. Zo hebben ze mijn talent versneld. Zonder hen zou ik hier niet staan, dat is zeker.”

Nu staat er nog een seizoen F3 op het programma voor Colnaghi. Hij maakt de overstap van MP naar Campos, een team dat net als MP hechte banden heeft met Red Bull. Bovendien werd Campos de afgelopen twee jaar de teamkampioen in de Formule 3 werd én leverde het afgelopen seizoen de nieuwe kampioen, ook na een tegenvallend debuutseizoen: Ugo Ugochukwu werd in 2025 nog 16e in het kampioenschap, maar groeide dit seizoen uit tot een winnaar. “De ervaring die je opdoet na één jaar F3 is ongelooflijk. Je begrijpt de auto beter, dat is het grootste voordeel van al een seizoen achter de rug hebben. Ik weet nu hoe ik de auto tot het uiterste kan drijven en daarbij tegelijk de grens niet overschrijd.”