Indycar: Tweevoudig Indy 500 winnaar Gordon Johncock op 90-jarige leeftijd overleden
In 1982 behaalde Gordon Johncock met een indrukwekkende eindsprint de zege in “The Greatest Spectacle in Racing’’ en is op 28 september in zijn huis te South Branch in Michigan een natuurlijke dood gestorven.
Gordon Johncock won in 1982 de Indy 500 op sensationele wijze.
Tekst: Willem J.Staat
Foto’s: Indycar
Tweevoudig Indy 500 winnaar Gordon Johncock op 90-jarige leeftijd overleden
Johncock werd op 5 augustus 1936 in Hastings Michigan geboren en bleef daar ook zijn gehele leven lang wonen. In 1976 behaalde hij de Indycar-titel en won in zijn carriere totaal 25 races. Johncock stond echter bekend om het winnen van memorabele als minder memorabele races, altijd uitkomend voor het team van Pat Patrick Racing.
Het duel tussen Gordon Johncock en Rick Mears in de slotfase van de 1982-editie was tot dan toe één van de meest spannende. TV commentator Jim McKay beweerde dat hij dan toe ‘’nog nooit zo iets eerder had gezien’’ Johncock pareerde op meesterlijke wijze de inhaalmanoeuvre van Rick Mears in Turn 1 en versloeg de 1979 Indy 500 winnaar op de finish. Het verschil bedroeg slechts 0.16 secs., de zevende kleinste marge ooit overigens.Johncock tijdens een interview in de “Indianapolis Star’’ in 2016: “In Turn 3 had ik nog nooit zo laag gereden maar ik wist dat het nodig was om het gaspedaal ingedrukt te houden. Het was onderin iets ruwer dan ik verwacht had.’’
De Indy 500 in 1973 stond vol met tragedies en slechte weersomstandigheden waardoor de wedstrijd twee dagen werd uitgesteld. Johncock startte als elfde en pakte in de 40e ronde voor de eerste maal de leiding. Kort daarna raakte zijn teamgenoot Swede Savage en teamlid Armando Teran betrokken bij afschuwelijke ongelukken.
Johncock die 64 ronden aan de leiding reed lag voor Bill Vukovich II toen regen de wedstrijd in de 133e ronde de wedstrijd beëindigde. Omdat de jaarlijkse zegeceremonie was afgelast ‘’’vierden’’ Johncock en het team van Patrick de overwinning met hamburgers in een lokaal Burger Chef Restaurant nadat ze de zwaar gewonde Savage in het ziekenhuis hadden bezocht.
In 1982 kon Johncock zijn overwinning echt goed vieren terwijl Mears zich met een tweede plek nog nooit zo goed had gevoeld. Rick Mears: “Ik weet nog dat ik tijdens de race dacht als wij niet kunnen zou het fantastisch zijn als hij wint.’’ Johncock over het terugkijken op zijn duels met Rick Mears: “Tja, ik je krijgt er kippenvel van en ik had het weer voor elkaar gekregen.’’
Na een succesvolle carriere in de Sprintcars begon zijn carriere in de Indycarseries in1964 op een dirt track in Springfield Illinois en het duurde niet lang voordat hij zijn talent liet zien. In 1965 eindigde hij rookie Johncock als vijfde in de Indy 500 met een roadster. Het was een wedstrijd waarin maar liefst vijf rookies in de Top 9 eindigden. Negen races later behaalde hij op de Milwaukee Mijl zijn allereerste overwinning. Ook behaalde hij dat seizoen zijn eerste van in totaal 20 pole positions.
In 1967 richtte Johncock zijn eigen team op en was samen met A.J. Foyt de enige coureur/teameigenaar in de sport. Gedurende een periode van drie jaar wist Johncock zes races te winnen. Bijna had Johncock nog een paar maal de Indy 500 gewonnen. In 1976 en 1978 eindigde hij als derde en werd nog tweemaal vierde (1966 en 1974). In 1977 lag Johncock nog vóór A.J. Foyt aan de leiding maar met nog 16 ronden te gaan brak de krukas van zijn auto. In totaal had hij 129 ronden aan de leiding gereden.
In 25 seizoenen kwam Johncock maar liefst 262 maal aan de start en ging zelfs tweemaal met racepensioen. In 1985 tijdens de eerste trainingsweek voor de Indy 500. Twee jaar later verving hij de geblesseerde Jim Crawford en werd als 22e geklasseerd.In 1992 nam Johncock voor de laatste maal aan de Indy 500 deel maar moest na 60 ronden al met motorproblemen opgeven. Hij eindigde als 29e en met 25 starts op de Brickyard bevindt hij zich op de vijfde plek samen met legendes als Johnny Rutherford en Scott Dixon. In totaal reed Johncock tijdens de Indy 500 339 ronden aan de leiding en staat op de eeuwig durende ranglijst als 15e genoteerd.
Johncock was één van de laatst levende legendes die zowel met voor- als achterin heeft geracet. Ook in de stockcar racerij was hij succesvol en reed in totaal 21 maal in de NASCAR Cup-series. Hij startte driemaal in de Daytona 500 en wist zich in 1973 als vijfde te kwalificeren. In NASCAR wist hij drie Top 5 resultaten te behalen met als hoogtepunt een vierde plek tijdens de Firecracker 400 op de Daytona International Speedway. Ook behaalde hij dat seizoen de pole op de Atlanta Motor Speedway.
Na zijn tweede pensionering richtte Johncock zich op zijn houthandel in South Branch/Michigan, 320 km ten noorden van Detroit. Buiten de autosport leidde Johncock zo’n rustig leven dat sommige werknemers enorm verbaasd waren dat hij ooit autocoureur was geweest, laat staan tweevoudig Indy 500-winnaar.
Tweemaal kwam Johncock met een McLaren in de Indy 500 uit. Eén van de laatste Old School racers die zowel met Indycars op dirt racete maar ook met voorin geplaatste motoren.
Johncock bewaarde het grootste deel van zijn race memorabilia in zijn kelder hoewel zijn twee winnaarsplaquettes samen met de kunstwerken uit 1982, de geblokte vlag en een opgezette hertenkop aan de muur van zijn woonkamer hingen. Na zijn racepensioen bezocht Johncock nog zelden de Indy 500.
Johncock was daar heel nuchter in. “Het was een baan die ik vroeger had. Nu heb ik een andere baan." In 1997 werd hij opgenomen in de Hall of Fame van de Indianapolis Motor Speedway en 1999 in de International Motorsports Hall of Fame.
De nabestaanden van Johncock bestaan uit zijn vrouw Sue, drie dochters, twee zonen, één stiefdochter, 12 kleinkinderen, 17 achterkleinkinderen en één achter achterkleinkind.
Gordon Johncock won in 1982 de Indy 500 op sensationele wijze.
Tekst: Willem J.Staat
Foto’s: Indycar
Tweevoudig Indy 500 winnaar Gordon Johncock op 90-jarige leeftijd overleden
Johncock werd op 5 augustus 1936 in Hastings Michigan geboren en bleef daar ook zijn gehele leven lang wonen. In 1976 behaalde hij de Indycar-titel en won in zijn carriere totaal 25 races. Johncock stond echter bekend om het winnen van memorabele als minder memorabele races, altijd uitkomend voor het team van Pat Patrick Racing.
Het duel tussen Gordon Johncock en Rick Mears in de slotfase van de 1982-editie was tot dan toe één van de meest spannende. TV commentator Jim McKay beweerde dat hij dan toe ‘’nog nooit zo iets eerder had gezien’’ Johncock pareerde op meesterlijke wijze de inhaalmanoeuvre van Rick Mears in Turn 1 en versloeg de 1979 Indy 500 winnaar op de finish. Het verschil bedroeg slechts 0.16 secs., de zevende kleinste marge ooit overigens.Johncock tijdens een interview in de “Indianapolis Star’’ in 2016: “In Turn 3 had ik nog nooit zo laag gereden maar ik wist dat het nodig was om het gaspedaal ingedrukt te houden. Het was onderin iets ruwer dan ik verwacht had.’’
De Indy 500 in 1973 stond vol met tragedies en slechte weersomstandigheden waardoor de wedstrijd twee dagen werd uitgesteld. Johncock startte als elfde en pakte in de 40e ronde voor de eerste maal de leiding. Kort daarna raakte zijn teamgenoot Swede Savage en teamlid Armando Teran betrokken bij afschuwelijke ongelukken.
Johncock die 64 ronden aan de leiding reed lag voor Bill Vukovich II toen regen de wedstrijd in de 133e ronde de wedstrijd beëindigde. Omdat de jaarlijkse zegeceremonie was afgelast ‘’’vierden’’ Johncock en het team van Patrick de overwinning met hamburgers in een lokaal Burger Chef Restaurant nadat ze de zwaar gewonde Savage in het ziekenhuis hadden bezocht.
In 1982 kon Johncock zijn overwinning echt goed vieren terwijl Mears zich met een tweede plek nog nooit zo goed had gevoeld. Rick Mears: “Ik weet nog dat ik tijdens de race dacht als wij niet kunnen zou het fantastisch zijn als hij wint.’’ Johncock over het terugkijken op zijn duels met Rick Mears: “Tja, ik je krijgt er kippenvel van en ik had het weer voor elkaar gekregen.’’
Na een succesvolle carriere in de Sprintcars begon zijn carriere in de Indycarseries in1964 op een dirt track in Springfield Illinois en het duurde niet lang voordat hij zijn talent liet zien. In 1965 eindigde hij rookie Johncock als vijfde in de Indy 500 met een roadster. Het was een wedstrijd waarin maar liefst vijf rookies in de Top 9 eindigden. Negen races later behaalde hij op de Milwaukee Mijl zijn allereerste overwinning. Ook behaalde hij dat seizoen zijn eerste van in totaal 20 pole positions.
In 1967 richtte Johncock zijn eigen team op en was samen met A.J. Foyt de enige coureur/teameigenaar in de sport. Gedurende een periode van drie jaar wist Johncock zes races te winnen. Bijna had Johncock nog een paar maal de Indy 500 gewonnen. In 1976 en 1978 eindigde hij als derde en werd nog tweemaal vierde (1966 en 1974). In 1977 lag Johncock nog vóór A.J. Foyt aan de leiding maar met nog 16 ronden te gaan brak de krukas van zijn auto. In totaal had hij 129 ronden aan de leiding gereden.
In 25 seizoenen kwam Johncock maar liefst 262 maal aan de start en ging zelfs tweemaal met racepensioen. In 1985 tijdens de eerste trainingsweek voor de Indy 500. Twee jaar later verving hij de geblesseerde Jim Crawford en werd als 22e geklasseerd.In 1992 nam Johncock voor de laatste maal aan de Indy 500 deel maar moest na 60 ronden al met motorproblemen opgeven. Hij eindigde als 29e en met 25 starts op de Brickyard bevindt hij zich op de vijfde plek samen met legendes als Johnny Rutherford en Scott Dixon. In totaal reed Johncock tijdens de Indy 500 339 ronden aan de leiding en staat op de eeuwig durende ranglijst als 15e genoteerd.
Johncock was één van de laatst levende legendes die zowel met voor- als achterin heeft geracet. Ook in de stockcar racerij was hij succesvol en reed in totaal 21 maal in de NASCAR Cup-series. Hij startte driemaal in de Daytona 500 en wist zich in 1973 als vijfde te kwalificeren. In NASCAR wist hij drie Top 5 resultaten te behalen met als hoogtepunt een vierde plek tijdens de Firecracker 400 op de Daytona International Speedway. Ook behaalde hij dat seizoen de pole op de Atlanta Motor Speedway.
Na zijn tweede pensionering richtte Johncock zich op zijn houthandel in South Branch/Michigan, 320 km ten noorden van Detroit. Buiten de autosport leidde Johncock zo’n rustig leven dat sommige werknemers enorm verbaasd waren dat hij ooit autocoureur was geweest, laat staan tweevoudig Indy 500-winnaar.
Tweemaal kwam Johncock met een McLaren in de Indy 500 uit. Eén van de laatste Old School racers die zowel met Indycars op dirt racete maar ook met voorin geplaatste motoren.
Johncock bewaarde het grootste deel van zijn race memorabilia in zijn kelder hoewel zijn twee winnaarsplaquettes samen met de kunstwerken uit 1982, de geblokte vlag en een opgezette hertenkop aan de muur van zijn woonkamer hingen. Na zijn racepensioen bezocht Johncock nog zelden de Indy 500.
Johncock was daar heel nuchter in. “Het was een baan die ik vroeger had. Nu heb ik een andere baan." In 1997 werd hij opgenomen in de Hall of Fame van de Indianapolis Motor Speedway en 1999 in de International Motorsports Hall of Fame.
De nabestaanden van Johncock bestaan uit zijn vrouw Sue, drie dochters, twee zonen, één stiefdochter, 12 kleinkinderen, 17 achterkleinkinderen en één achter achterkleinkind.