FREC: Maarten De Busser: “Ik ben meestal al bezig met het volgende weekend”

De teammanager is de stille kracht achter elk raceteam. Als die goed werk levert, loopt het hele weekend op rolletjes voor iedereen in het team: de coureurs, de engineers, de monteurs, de truckie. Hoog tijd om deze harde werkers achter de schermen voor het voetlicht te brengen. Op Spa sprak AUTOSPORT.NL met de teammanagers van de twee Nederlandse teams in het FIA Formula Regional European Championship. We trappen af met Maarten De Busser van MP Motorsport, een routinier die in de afgelopen 30 jaar bijna elke rol in de autosport heeft vervuld en die kennis nu samenbrengt in de helikopterblik van de teammanager.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto's: Dutch Photo Agency & Mattijs Diepraam

Die variatie aan rollen vervulde De Busser bovendien bij diverse teams en op talloze plekken in de wereld. De inmiddels behoorlijk vernederlandste Belg begon bij een team uit eigen land voordat hij in contact kwam met MP Motorsport, dat actief was in hetzelfde Benelux-kampioenschap voor Formule Ford. Omdat zijn auto ook geel was, mocht hij weleens bij MP in de tent staan. Eind 2002 stapte hij over en trad hij in de dienst bij MP, in eerste instantie om te werken aan de Formule Renault van Olivier Tielemans. Daarna werd hij de monteur van de auto van Ricardo van der Ende. Het waren de jaren waarin Dick ‘Aardappel’ van der Wilt het team leidde en de huidige teambaas Sander Dorsman net als rijdersmanager van Van der Ende het team binnenkwam.

Dat we De Busser nu bij MP aantreffen, betekent niet dat hij vanaf 2002 onafgebroken bij het team uit Westmaas in dienst is gebleven – al was hij destijds wel de enige werknemer naast alle weekendstrijders waarop het toen nog bescheiden Formule Renault-team bouwde. Integendeel, De Busser ging naar Nieuw-Zeeland voor de Toyota Racing Series, ging toen in China aan de slag met Formule Renaults, kwam daar zijn huidige echtgenote Jessica Lin tegen en keerde pas aan het eind van het decennium terug bij het Nederlandse team. “Vanaf 2009 vloog ik al af en toe naar Nederland op en neer voor de Formule Renault, maar dat werd meer toen Daniël de Jong vanaf 2011 aan de AutoGP begon, het jaar erna samen met Chris van der Drift. Een geweldige periode, met races in Marrakech, Curitiba en Sonoma. Eind 2012 zijn Jessica en ik samen naar Nederland gekomen toen ook de GP2 kwam kijken.” Jessica werd vervolgens aangenomen als reiscoördinator, een rol die ze tot 2014 op zich nam en sinds dit jaar ook weer vervult voor het FREC-team van MP.



Eind 2013 kreeg De Busser de rol van teammanager aangeboden bij het Aziatische WEC-team KCMG. Zo volgde opnieuw een avontuur in het Verre Oosten. In de loop van de jaren tien stapte De Busser over naar Van Amersfoort Racing, waar hij Formule 3, FRECA en later ook Formule 2 ging doen. Na een periode buiten de Europese autosport kreeg De Busser het aanbod van Dorsman om samen met Jessica het FREC-team van MP Motorsport in goede banen te leiden.

Zo’n tussenpoos van 13 jaar tussen zijn laatste dienstverband bij MP en zijn hernieuwde indiensttreding roept de vraag op hoe de eerste maanden terug op het oude nest zijn bevallen. “Het voelt als thuiskomen. Een tijd bij andere teams gezeten, en als je dan terugkomt en vergelijkt hoe het bij MP was in de periode tot 2013, dan is het team veel groter geworden. Maar de sfeer is hetzelfde. En er zijn nog altijd mensen met wie ik binnen het FREC samenwerk die er toen ook al waren, zoals Piet en Gerben Provily, engineer Diederik Kinds en truckie Cees.”



Het FREC-team van MP is desondanks een compleet nieuw team, naast alle bestaande teams binnen MP voor F2, F3, Eurocup-3, F1 Academy en Spaans F4. De Busser kreeg dus de kans om iets nieuws op te bouwen. “De vrachtwagen en de layout van de tent zijn hetzelfde als van het oude FRECA-team, maar de meeste teamleden zijn doorgegroeid uit de Eurocup-3 en de Spaanse F4. En ook de manier van werken is anders: engineers zijn veel meer met data bezig dan 13 jaar geleden. Heel anders dan toen ik nog engineer was in de Eurocup Formule Renault. Destijds hadden we één engineer op twee of drie auto’s, maar zelfs in de Formule 4 komen we niet meer weg met minder dan één vaste engineer per auto. Vroeger vonden we dat Formule 1-niveau, nu doen we dat zelf ook.”

Er zijn vanzelfsprekend meer overeenkomsten te constateren met zijn recentere periode bij VAR. “Dat is inderdaad vergelijkbaar”, beaamt hij. “Er lag daar zelfs iets meer nadruk op de rapportjes en de formuliertjes. Hier is wat minder bureaucratie, zal ik maar zeggen. Wat gedaan moet worden, wordt gedaan. Wat gedocumenteerd moet worden, wordt gedocumenteerd. Maar we drijven ’t niet in het oneindige door, functionaliteit boven alles!”



Dat doet ons denken aan een recente uitspraak van Jeremy Cotterill, de F2-teammanager van MP: ‘Er is hier wel degelijk een organisatiestructuur, alleen merk je er niet zoveel van.’ Herkent hij zich daarin? “Daar kan ik me erg in vinden. Ik zeg altijd: als ik in het weekend zo weinig mogelijk moet doen, heb ik mijn werk goed gedaan. Het is mijn taak om iedereen alle tools te geven om zijn job zo goed mogelijk te doen. David als chief engineer en Gerben als chief mechanic weten hoe ze hun groep moeten aansturen. Ik heb overleg met ze en woon de meetings bij, dus die structuur is er. Maar die valt voor de buitenwereld niet zo op. Veel gaat vanzelf, de jongens zijn zelfsturend. Pas als er onduidelijkheid is, komt het bij mij terecht.”

En dan heeft hij op de thuisbasis nog Jessica, die als sparringpartner functioneert. “Jessica is een ‘non-travelling team coördinator’. Ze doet de boekingen voor de hotels, vluchten en huurauto’s en is mijn persoon om op terug te vallen. En als er een rijder is die voor een gast toch nog een kamer bijgeboekt wil hebben, dan is het makkelijk als je alleen even een appje hoeft te sturen: hé schat, dit moet even gedaan worden! En dan weet ik dat het goedkomt.”



Intussen heeft MP alweer twee races gewonnen in het FREC en staat het bovenaan in het teamklassement, mede dankzij twee overwinningen op Zandvoort, ondanks het feit dat het een jaar uit de Formula Regional is weggeweest. Hoe verklaart hij dat? “Er zit gewoon veel ervaring in dit team. We wisten al vanuit het winterseizoen dat we een heel goede auto hebben. Wat we in de winter hebben gedaan, dat wérkt, dat hebben we daar bevestigd gekregen. Toch zijn we om een of andere reden door de andere teams en de media bekeken als de underdog. Maar ik denk dat we intussen wel hebben laten zien wat onze ambities zijn. Zandvoort was ons thuiscircuit, da’s waar, maar dan komt er ook extra stress bij kijken door alle familie en gasten die daar aanwezig waren. Toch waren we overal redelijk relaxed onder en konden we in alle rust naar onze sessies toewerken. Als je dan alle drie auto’s in de top-tien hebt en twee races wint, dan heb je ’t als team goed gedaan.”

Al zal het ongetwijfeld schelen dat het FIA FREC dit jaar met een gloednieuwe auto begint, de Tatuus F326 met een Toyota-motor die is getuned door Autotecnica, de vaste motorpartner van het net zo Italiaanse Tatuus. In de organisatie heeft de FIA een rol opgepakt, terwijl de Italiaanse bond ACI de drijvende kracht in de paddock blijft. “Het is altijd het beste moment om in een klasse in te stappen als er een nieuwe auto is voor iedereen. Het nieuwe kampioenschap is weliswaar een afgeleide van het FRECA van vorig jaar, maar er is toch wel het een en ander veranderd aan de organisatie. Dus dat is even wennen. En met zo’n nieuwe auto moet iedereen toch weer van onderaf beginnen, zeker met nieuwe banden, een nieuwe motor en de introductie van push-to-pass. Misschien is een frisse kijk dan juist nuttig. Voor een teammanager is zoiets ook best spannend. Zeker als ik met de andere teammanagers uit de klasse om tafel zit. Dan breng ik bijvoorbeeld mijn ervaring in de Formule 2 in: waarom gaan we dit zo doen, daar deden we dat zo! Ik zeg niet dat ze altijd luisteren, maar het is goed om ideeën te delen. Ook voor mij is het interessant om zo’n nieuwe serie te helpen opbouwen.”



De Busser brengt als teammanager ervaring als monteur en engineer met zich mee. Hoeveel heeft hij daaraan in zijn dagelijks werk? “Best wel veel. Ik heb elke positie in een team bekleed – behalve truckie, want ik heb geen vrachtwagenrijbewijs! Als het mijn taak is om iedereen in het team de juiste tools te geven, is het fijn als ik begrijp hoe hun werk eruitziet. Als alles in orde is, hoor ik die jongens het hele weekend niet. Daarnaast snap ik het constante gevecht tussen engineers en monteurs. Monteurs willen hun werk zo snel mogelijk klaar hebben, maar engineers willen dan nog aan de setup werken, naar de data kijken, de laatste dingetjes op orde brengen. Voor mij is het zaak de balans daartussen te vinden. Let’s work both ways, houd je aan de planning. Dan is het belangrijk dat je met beide kanten kunt meepraten. Al besef ik dat ik nooit een engineer ben geweest op het niveau van nu. Dit is een nieuwe generatie die heel anders werkt dan zoals ik het vroeger deed. Maar het is goed om die basis te hebben, zowel voor de engineers als voor de monteurs.”

Als alles goed loopt en hij hoort zijn collega’s niet, wat zijn dan de taken van een teammanager tijdens een raceweekend? “Ik ben meestal al bezig met het volgende weekend! Zorgen dat alles op orde blijft: banden en brandstof bestellen en betalen, de logistiek regelen, van hotel en paddockplek tot aan de boodschappen aan toe. Natuurlijk woon ik alle briefings bij en moet ik met de rijder naar eventuele stewards investigations. En intussen, zeker tijdens een doubleheader zoals nu, erop toezien dat iedereen voldoende rust krijgt. Ik voel me verantwoordelijk voor de teamsfeer. Het is normaal dat iedereen in een tweede raceweekend op rij wat meer vermoeid is, ook door het warme weer van nu. Dus je moet iedereen een beetje tegen zichzelf in bescherming nemen. Gisteren had de organisatie bijvoorbeeld te weinig brandstof geleverd, dus we moesten in de hitte een lange tijd in de pitstraat staan wachten. Dan helpt het als ik over de radio zeg: jongens, het is warm vandaag, morgen gaat het regenen. Zullen we vanavond niet eens gaan barbecueën? Het is goed om op die manier de teamgeest erin te houden.”



Op het moment van spreken – op de vrijdag van het Spa Euro Race-weekend – zit het team midden in een doubleheader van Zandvoort en Spa. Wat betekent dat voor de voorbereiding? “Het zijn wel twee weekenden vlak bij huis, dus je zit safe als er iets mis is. Je kunt nog even wat halen op de werkplaats. Maar dat wil je wel vermijden, dus je voorbereiding moet gewoon goed zijn. We laden de vrachtwagen in Westmaas in voor twee evenementen en vervolgens bekijk je die als twee aparte raceweekends. Na Zandvoort hebben we op zondagavond een teametentje gehad en mochten we van Sander een glaasje drinken, vanwege het succes. Daarna zijn we meteen begonnen met onze prep voor dit weekend. Op maandagochtend stond iedereen paraat: we hebben op Zandvoort op de paddock de prep gedaan voor hier en toen op maandagavond de tent ingepakt. Dinsdagochtend zijn we uit Zandvoort vertrokken om die avond de tent alweer op te bouwen in Spa en op woensdag gewoon van vooraf aan te beginnen. Nee, niet tussendoor naar de werkplaats, in één keer door. Want terug naar de werkplaats betekent een keer extra uitladen en inladen en dat is een dag tijdverlies op het circuit. Vergeet niet: de buitenlandse teams moeten het sowieso zo doen! We hebben alles in de vrachtwagen wat we nodig hebben, dit hier is nu onze werkplaats.”

Een doubleheader is wat dat betreft nog geen ramp, vertelt De Busser, maar hij herinnert zich uit de tijd bij Van Amersfoort Racing nog de tripleheaders in de Formule 3 en Formule 2. “Het liefst strip je een auto na elk weekend. Hele ophanging eraf, uprights bekijken, testen op cracks. Twee races achter elkaar gaat nog wel, maar in zo’n laatste weekend van een tripleheader begint de betrouwbaarheid je toch parten te spelen: dat is echt de limiet voor veel onderdelen.”



Uiteindelijk hebben alle teams dezelfde auto met dezelfde motor en dezelfde banden. Wat zijn dan de succesingrediënten waardoor een team er toch bovenuit kan stijgen? “Er is eigenlijk geen geheim ingrediënt om succesvol te zijn. In dit soort eenheidsklassen zit het voor het team zelf in een goede basis-setup en een goede car prep. Daarnaast moet je vooral op de rijders werken. Die moeten weten hoe ze met die auto snel kunnen zijn. Dat is wat telt op dit niveau: engineers die die jongens beter maken dan ze waren. Het coachen van rijders is zó belangrijk.”

Natuurlijk vragen we nog even naar de verstandhouding met het andere Nederlandse team in de paddock, waar hij tenslotte jaren heeft gewerkt. “Die is erg goed, al zitten er in het FREC-team van VAR nog maar drie mensen met wie ik vroeger in mijn team heb gewerkt. Daar is Daniëlle, de huidige teammanager bij VAR, er een van. Die heb ik destijds de kneepjes van het vak bijgebracht. Laatst zei ze nog; ik heb zóveel van je geleerd. En nu zitten we tegenover elkaar. Vandaag had ik nog een stewards meeting met een van mijn rijders tegen haar rijder! Maar de verstandhouding is en blijft goed, we gunnen elkaar meer dan het licht in de ogen.”