Formule 4: Kasper Schormans: “Als je goed genoeg bent, zul je altijd opvallen”

In het Spaanse winterkampioenschap voor de Formule 4 gaf een veelbelovende Nederlandse debutant meteen zijn visitekaartje af: Kasper Schormans veroverde voor MP Motorsport de rookie-titel. Het was een prestatie die ook hemzelf positief verraste. Het geeft de 16-jarige coureur uit Born alleen maar meer vertrouwen voor het reguliere Spaanse F4-seizoen, dat komende maand op Valencia van start gaat. AUTOSPORT.NL ging in gesprek met de jonge Limburger, die ronduit vertelt over zijn ongebruikelijke route naar de formuleauto’s en zijn verwachtingen voor zijn eerste volledige seizoen in de autosport.

Tekst: Mattijs Diepraam
Foto’s: Dutch Photo Agency & Carlo Senten

Het Spanish Winter Championship is nu zo’n twee weken achter de rug, terwijl het nog bijna een maand duurt voordat Kasper Schormans met zijn team MP Motorsport aan de bak moet voor het eerste raceweekend van het Spaanse F4-kampioenschap. Hij heeft net een bezoek aan de sportfysiotherapeut in Amsterdam achter de rug als hij gaat zitten voor het gesprek. “Eigenlijk is een dag op het circuit rustiger dan mijn dagen tijdens deze tussenperiode. Vanochtend moest ik naar school, toen door met de trein naar Amsterdam voor de fysio, dan terug en sporten, morgen de hele dag in de simulator, vrijdag weer naar school en nog eens sporten in Amsterdam. Lekker druk, maar ik heb ’t er voor over!”

Hij komt niet uit een autosportnest en toch was Schormans van jongs af gefascineerd door alles op twee en vier wielen. Al vroeg vertelde hij zijn vader dat hij wilde racen. “Mijn ouders hebben altijd tegen mij en mijn broer gezegd dat we moeten doen wat we leuk vinden. Zij zouden ons daar volledig in steunen. Voor de een is dat voetbal, voor de ander tennis, voor mij was dat racen. Misschien heel speciaal om dat te willen, maar tegen een bal trappen vond ik drie keer niks. Wel dat pure autosportgevoel, de snelheid, de adrenaline, dat was voor mij de reden om de Formule 1 te willen bereiken.”



En dus nam vader Rob nam zijn zesjarige zoontje een keer mee naar de huurkartbaan van Tom Coronel. Daar constateerde niemand minder dan Tom zelf – nu de vader van Schormans’ teamgenoot Rocco! – dat er potentieel in zat. Koop je eigen kart en sluit je aan bij een raceteam, zo was het advies van Coronel. Zo gezegd, zo gedaan: het gezin schafte een Parolin Rocky-viertakt aan, in eerste instantie gewoon voor een jaartje. Al snel bleek de jonge Kasper er erg goed in. “Toen werd de insteek om het jaar erna mee te doen om de prijzen. Ik was nog heel jong, de andere jongens waren allemaal acht of negen. Maar aan het eind van het seizoen kon ik meedraaien aan kop. Het volgende seizoen wonnen we meteen de eerste race!”

Midden in het seizoen stapte Schormans over naar Hugo Motorsports, het kartteam van oud-Formule Renault-coureur Hugo van der Ham. Daar stapte hij naar de tweetakts over, om te beginnen op Micro Max-niveau. Zijn progressie was zo sterk dat hij in 2019 overstapte naar SP Motorsport, het team van Stan Pex. Met SP werd hij tweede in het Nederlands kampioenschap en derde in de Benelux. Mini Max was de logische volgende stap, maar toen brak de covid-pandemie uit. Na de pandemie viel het dappere besluit om meteen naar de junioren over te stappen. “Ik was tien en 1.45m, ik kwam niet eens boven het stuur uit, had 40 of 45 kilo lood aan de kart! Maar het was goede training voor het jaar erna. Daarin werd ik zesde in het Benelux-kampioenschap, al was ik fysiek niet sterk genoeg om het op sommige banen vol te houden…”

Elk nadeel heeft z’n voordeel: de potentie die Tom Coronel constateerde, werd alleen maar beter zichtbaar. Het leverde voor 2022 een overstap op naar JJ Racing. Het gevolg: Nederlands kampioen, derde in de Benelux, vierde op Europees niveau en derde op de Rotax Max World Finals. Genoeg voor een uitnodiging van het Franse fabrieksteam van Sodikart in Maleisië, waar hij de Aziatische titel won. Voor een gezin zonder royale budgetten bood dat de volgende kans voor een stap omhoog. “Normaal kijken zulke teams niet naar Rotax, de focus ligt op de OKJ- en OK-rijders. We hebben toen met Sodikart de deal gemaakt dat ik met JJ het Rotax-jaar kon afmaken: in 46 van de 75 races kwam ik als eerste over de finish, met onder andere winst in het Europese winterkampioenschap.”



Het jaar erop ging Schormans als officiële fabrieksrijder bij Sodikart in de schakelklasse KZ2 van start. Hij werd vierde in het EK en de jongste podiumzitter in zowel een FIA- als een WSK-wedstrijd. In 2025 reed hij wederom als jongste vooraan mee in het EK, WK en de Champions of the Future. Wel in de schakelkarts en niet in de OK’s die de gebruikelijke route naar de autosport vormen. “Dat is precies wat ik de mensen wil laten zien. Er is een andere weg dan in Italië tien jaar lang héél veel geld uitgeven om zo de autosport te bereiken. Wij konden nooit die budgetten opbrengen, maar gelukkig kon ik als fabrieksrijder verder. Op die manier kun je er óók komen vanuit de Rotax Max, de X.30 of de KZ2. Als je goed genoeg bent, zul je altijd opvallen.”

Opvallen deed Schormans in ieder geval: tijdens het seizoen maakte hij de overstap naar het fabrieksteam van Birel ART. Daarop werd de jonge Limburger geïntroduceerd bij de selectiecommissie van de Richard Mille Young Talent Academy, het samenwerkingsverband tussen Richard Mille en Allroad Management. De horlogemaker en het talentenmanagementbureau organiseren elk jaar samen een shootout tussen maar liefst 65 beloften. De winnaar wordt beloond met een seizoen bij MP Motorsport in de Spaanse Formule 4. Voordat het zover was, had Schormans al besloten om zich vanaf dat moment volledig op een toekomst in de autosport te richten.

En die toekomst kwam er, want hij won de Richard Mille-shootout – wat de reden is voor ons gesprek en zijn aanwezigheid in de Spaanse Formule 4 van dit jaar. Daarom vragen we hem een eerlijk antwoord: had hij dit jaar in de autosport gestaan als hij de shootout niet had gewonnen? “Nee, dan was ik gestopt en doorgegaan met mijn studie. Alles hing af van de shootout. Voor mij was dat de enige optie om mijn droom ooit te kunnen waarmaken. Dus het gevoel was niet voor te stellen toen ik ‘m won. Vijf minuten van tevoren voelde ik echt die pijn in de buik: als het niet lukt, dan is ’t gewoon klaar. En dan wordt je naam genoemd. Echt een onvergetelijk moment.”



Over waarmaken gesproken: Schormans had meteen daarna een reputatie waar te maken, want het Richard Mille-instituut heeft zeker de laatste jaren laten zien dat het over een gouden handje beschikt in het uitkiezen van shootout-winnaars. Keanu Al Azhari, Mattia Colnaghi en Ean Eyckmans schitterden als laatste drie winnaars immers meteen in hun debuutseizoen bij MP. “Ik weet wat ik kan en ik probeer dat waar te maken. Meer kan ik niet. Ik denk dat het genoeg is, op basis van ik tot nu toe heb laten zien. Iedereen is er in ieder geval heel tevreden mee. Dus voor mij staat er geen druk op.”

Is het een bonus dat hij als Nederlander bij een Nederlands team zijn formuledebuut kan maken? “Het is niet per se een voordeel, maar het maakt het wel makkelijker als je gewoon Nederlands kunt praten met je team. En het is prettig dat ik binnen anderhalf uur op de werkplaats kan zijn. Het is een fijn gevoel dat ze zo dichtbij zijn.” Geldt die nabijheid ook in menselijk opzicht? “Ik ben met open armen ontvangen, ik voelde me geen outsider toen ik er voor het eerst binnenliep. Er heerst een familiegevoel in het team, je kunt supersnel een band met ze opbouwen.”

Dat familiegevoel werd versterkt tijdens Schormans’ eerste raceweekenden in het Spanish Winter Championship. De samenwerking in het team verliep soepel, met de rookie-titel als resultaat. Intussen is zijn moeder Inge er iedere wedstrijd bij: in die drie weekenden werd ze meteen een bekend gezicht in de paddock. “Dat is fijn, zeker omdat mijn vader er eigenlijk nooit bij kan zijn. Hij is altijd heel druk met zijn werk, maar probeert toch om elk jaar naar één of twee wedstrijden te komen. Het is heel fijn als er iemand bij me is, want familie en vrienden zijn voor mij buiten het racen om het allerbelangrijkste dat er is.”



Hoe is de overgang van de karts naar de formuleauto’s hem bevallen? “Komend vanuit de KZ is de manier van rijden heel anders! Je moet superlaat remmen, je minimum speed is heel belangrijk. In de karts maakt je minimum speed eigenlijk niet uit, je moet uit de bocht zo vroeg mogelijk op het gas. Ook ben je daarin veel vrijer met je lichaam, je kunt met je heupen bewegen om die kart toch meer te laten doen wat je wilt. In de auto zit je helemaal vast, je moet dus veel vloeiender met de auto omgaan. Het heeft me wel een paar dagen gekost om dat onder de knieën te krijgen, maar kijkend naar de resultaten ziet het er nu goed uit.”

Volgens Schormans staat daar tegenover dat hij het racen in de formuleauto’s eigenlijk eenvoudiger vindt. “In de karts is het vechten met elkaar veel bruter. Soms had je drie of vier ronden nodig om iemand definitief te passeren. In de auto’s kun je ‘m er makkelijk naast zetten. Sterker nog, je hoeft ‘m er niet eens helemaal naast te zetten: zit je aan de binnenkant, dan is ’t jouw bocht. In de auto’s moet je wel meer rekening houden met de ruimte om je heen, om te voorkomen dat je elkaar in de wielen rijdt.”

En dat gebeurde Schormans in zijn eerste weekend, toen een gevecht verkeerd afliep en zijn race eindigde met een zwaar beschadigde auto achter de vangrail. “Ik was gestart op P10 en was aan het vechten voor P4, dus het was een goede inhaalrace tot dan toe. Maar het was inderdaad erg schrikken. Ik heb me er goed van kunnen herstellen, want in de sprintrace daarna ben ik vierde geworden. Het was ook mooi om te zien hoe snel het team de auto kon opbouwen. We waren gewoon klaar voor de volgende wedstrijd, die maar twee uur later was. Het was verre van ideaal, maar we hebben er wel wat van kunnen maken.”



Schormans had vooraf gehoopt op een eindklassering in de top-tien van het winterkampioenschap, dus de zesde plaats plus zijn eerste F4-overwinning waren flinke opstekers. Daar kwam het rookie-kampioenschap nog bij, zodat Schormans in de maand maart van zijn eerste volledige seizoen al zijn eerste titel in de autosport te pakken heeft. “Dat was absoluut boven verwachting! Zeker als je kijkt naar de jongens die meer testdagen achter de rug hebben en ook meer races hebben gereden. Het is alleen maar goed dat wij daar nu al bij zitten. Dus hoe meer ervaring we opdoen, des te makkelijker het aan het eind van het seizoen kan worden.”

Schormans’ doelstelling is dus vooral zo snel mogelijk de tweede- en derdejaars van Campos en Drivex bedreigen, zoals Noah Monteiro, Vivek Kanthan en Nathan Tye. Die eisten in het winterkampioenschap samen met Andrej Petrovic en hun meer ervaren MP-teamgenoot Reno Francot nog de eerste plekken in de eindstand voor zich op. “Als je naar de ontwikkeling in de winterwedstrijden kijkt, denk ik dat het gat steeds kleiner wordt. Misschien dat het in de eerste races op Valencia en Portimão nog lastig wordt, maar vanaf het derde weekend op Motorland Aragon moet ik erbij zitten.”

Rest natuurlijk de vraag aan de coureur uit Born wat er in zijn provincie in het drinkwater zit, want waarom komen er toch zoveel toptalenten uit Limburg, van Robin Frijns tot Max Verstappen? “Het is natuurlijk heel lekker drinkwater! Ik denk dat het komt doordat Genk misschien wel een van de grootste kartbanen ter wereld is. Voor mij is dat op een kwartier afstand. Ik was daar drie, vier keer per week als we geen wedstrijd hadden. Als ik een keer om 12 uur al uit was van school, was het makkelijk om nog even een halve dag op de baan te hebben. Elk extra uurtje rijtijd telt gewoon mee voor je leerproces.”