In Memoriam Andrea de Adamich
Vanmorgen ontvingen wij het bericht uit Italië dat oud F1-coureur Andrea de Adamich op 84-jarige leeftijd is overleden. Andrea behaalde zijn grootste successen in het EK Toerwagens en in het toenmalige World Sportscar Championship met de fameuze Alfa 33. Een startcrash tijdens de Britse GP in 1973 betekende het einde van zijn actieve loopbaan.
Tekst: Willem J. Staat
Foto: Centro Internazionale di Sicura/PR
In Memoriam Andrea de Adamich
De naam van Andrea de Adamich is onlosmakelijk met die van Alfa Romeo verbonden. Aan zijn F1 carrière kwam tijdens de beruchte startcrash tijdens de Britse GP van 1973 helaas een voortijdig einde. De Brabham BT42 van de Italiaan werd op het allerlaatste moment door de BRM van Jean Pierre Beltoise geraakt en knalde keihard de muur in. Het duurde een half uur voordat de onfortuinlijke Italiaan uit zijn auto bevrijd kon worden. Hij liep aan beide benen zwaar letsel op waarbij een terugkeer in de F1 onmogelijk was geworden. In de F1 werd De Adamich altijd door pech achtervolgd. Hij maakte zijn debuut tijdens de eerste GP van Spanje in 1967 die niet voor het WK meetelde. Ondanks een lekke band eindigde hij voor Ferrari als negende. Een half jaar later liep hij tijdens de Race of Champions op Brands Hatch een zware nekblessure op. Ook bij zijn officiële F1 debuut op Kyalami was Andrea dat jaar al eerder gecrasht. Pas aan het einde van het seizoen keerde De Adamich weer op de circuits terug en won met een Ferrari Dino F2 T166 de Argentijnse Temporada Series.
Ondanks dit succes kwam werd de samenwerking met Ferrari beëindigd. Er was nooit een klik met het merk van het steigerende paard eigenlijk. Mauro Forghieri en De Adamich lagen elkaar niet zo om het eenvoudig uit te drukken. Na het voortijdige afscheid bij Ferrari was Andrea korte tijd in de Formula 5000 in Europa en de USA actief. Alfa Romeo bezorgde hem in 1970 en 1971 een zitje bij McLaren en March in de F1 maar een groot succes was het niet. De Alfa Romeo-motoren waren gewoon niet betrouwbaar genoeg om werkelijk te kunnen scoren. In 1972 kwam Andrea voor het team van John Surtees uit. Daarna volgde de overstap naar Brabham.
In de toerwagenracerij en in de sportscars kende de Italiaan meer succes. Hij won in 1971 zowel de 1000 KM van Brands Hatch als de 6 Uur van Watkins Glen voor het merk. In 1965 won hij met een verouderde Brabham het Italiaanse F3 kampioenschap terwijl hij in het daaropvolgende jaar met Alfa Romeo het EK Toerwagens won. Na zijn voortijdig beëindigde carrière was De Adamich jarenlang voor Marlboro actief en kocht later het circuit van Varano waar hij een high performance rijschool opende. In totaal nam Andrea de Adamich aan 29 Formule 1 races deel en behaalde in totaal zes punten.
Tekst: Willem J. Staat
Foto: Centro Internazionale di Sicura/PR
In Memoriam Andrea de Adamich
De naam van Andrea de Adamich is onlosmakelijk met die van Alfa Romeo verbonden. Aan zijn F1 carrière kwam tijdens de beruchte startcrash tijdens de Britse GP van 1973 helaas een voortijdig einde. De Brabham BT42 van de Italiaan werd op het allerlaatste moment door de BRM van Jean Pierre Beltoise geraakt en knalde keihard de muur in. Het duurde een half uur voordat de onfortuinlijke Italiaan uit zijn auto bevrijd kon worden. Hij liep aan beide benen zwaar letsel op waarbij een terugkeer in de F1 onmogelijk was geworden. In de F1 werd De Adamich altijd door pech achtervolgd. Hij maakte zijn debuut tijdens de eerste GP van Spanje in 1967 die niet voor het WK meetelde. Ondanks een lekke band eindigde hij voor Ferrari als negende. Een half jaar later liep hij tijdens de Race of Champions op Brands Hatch een zware nekblessure op. Ook bij zijn officiële F1 debuut op Kyalami was Andrea dat jaar al eerder gecrasht. Pas aan het einde van het seizoen keerde De Adamich weer op de circuits terug en won met een Ferrari Dino F2 T166 de Argentijnse Temporada Series.
Ondanks dit succes kwam werd de samenwerking met Ferrari beëindigd. Er was nooit een klik met het merk van het steigerende paard eigenlijk. Mauro Forghieri en De Adamich lagen elkaar niet zo om het eenvoudig uit te drukken. Na het voortijdige afscheid bij Ferrari was Andrea korte tijd in de Formula 5000 in Europa en de USA actief. Alfa Romeo bezorgde hem in 1970 en 1971 een zitje bij McLaren en March in de F1 maar een groot succes was het niet. De Alfa Romeo-motoren waren gewoon niet betrouwbaar genoeg om werkelijk te kunnen scoren. In 1972 kwam Andrea voor het team van John Surtees uit. Daarna volgde de overstap naar Brabham.
In de toerwagenracerij en in de sportscars kende de Italiaan meer succes. Hij won in 1971 zowel de 1000 KM van Brands Hatch als de 6 Uur van Watkins Glen voor het merk. In 1965 won hij met een verouderde Brabham het Italiaanse F3 kampioenschap terwijl hij in het daaropvolgende jaar met Alfa Romeo het EK Toerwagens won. Na zijn voortijdig beëindigde carrière was De Adamich jarenlang voor Marlboro actief en kocht later het circuit van Varano waar hij een high performance rijschool opende. In totaal nam Andrea de Adamich aan 29 Formule 1 races deel en behaalde in totaal zes punten.