Retro: Ferrão/Stretton zegevieren in Spa Six Hours, Meeuwissen/Meeuwissen/Jansen winnen toerwagenklasse
Veel Six Hours-deelnemers houden bovendien hun kruit droog en schrijven de auto niet meer in voor andere races in het weekend – wat prima kon in de tijd dat Masters Historic Racing de bulk van het voorprogramma verzorgde, met op zondag races voor Masters Gentlemen Drivers en Masters Pre-66 Touring Cars, waarin de heel gebleven pre-66 GT’s en toerwagens nog eens respectievelijk 90 en 60 minuten de strijd met elkaar konden aanbinden. Nadat die races naar de zaterdag werden verplaatst, schreven de meeste deelnemers zich daar niet meer voor in, waarna de laatste jaren beide velden in arren moede werden samengevoegd tot één race. Totdat Masters besloot om dit jaar niet meer te komen en de voorkeur te geven aan twee raceweekenden in de Emiraten. Die gaan uiteindelijk niet door, wat het verhaal eigenlijk nog treuriger maakt, maar Six Hours-organisator Roadbook had opeens een groot gat in het programma te vullen.
Motor Racing Legends vulde dat op met onder meer twee GT3 Legends-wedstrijden, die het aanzien alleszins waard waren, al schreef Australiër Graham Davidson beide eenvoudig op zijn naam in zijn Aston Martin Vantage V12. MRL kwam daarnaast terug met zijn Pre-War Sportscars en de gecombineerde RAC Woodcote & Stirling Moss Trophy, maar het veld van de laatste is momenteel helaas geen schim meer in vergelijking met de gouden tijden van het vorige decennium, waarin al gauw 40 tot 50 auto’s hun opwachting maakten. Fred Wakeman en Chris Ward (Cooper-Jaguar T38) wonnen deze keer de wedstrijd van 13 andere auto’s, waarvan de D-type van Paul Pochciol/James Hanson de Woodcote Trophy binnenhaalde. De rappe Alvis Firefly van Rüdi Friedrichs zegevierde bij de vooroorlogse auto’s, met assistentie van Charlie Martin.
Daarnaast probeerde Roadbook het gat van de 3-liter F1’s te dichten door zelf twee F1-races te organiseren. Dat leek kansrijk, zeker doordat Roadbook-voorman Vincent Collard via de Spa Three Hours toch al samenwerkt met Diogo Ferrão – inderdaad, de Six Hours-winnaar van dit jaar – die in het dagelijks leven de leiding heeft over Race Ready, de grote historische promoter van het Iberische schiereiland en organisator van het Peter Auto-weekend op Estoril, waarin Ferrão alweer vele jaren ook zijn eigen F1-races organiseert. Volgende week staat er een recordaantal van 28 auto’s op zijn deelnemerslijst: allemaal auto’s die de overtocht naar de Emiraten niet wilden maken. Collard en Ferrão boden een package deal aan voor Spa en Estoril, maar vanwege de korte tussentijd waren er maar weinigen die hapten. Zes auto’s was de magere oogst, gereduceerd tot drie voor de races na diverse technische tegenslag tijdens de tests en de kwalificatie.
Dat leverde op vrijdag het wonderlijke beeld op van Paul Tattersall als winnaar op het podium – alleen, want de Ensign N179 haalde als enige de finish. De Brit, die bij Masters normaal gesproken achterblijver is, nam het cadeau vrolijk aan: hoe je het ook wendde of keerde, hij was nu een F1-winnaar op Spa! Op zaterdag reden de Hesketh 308E van Michael Lyons en de March 761 van John Spiers de wedstrijd wel uit, zodat Tattersall zijn verwachte derde plaats kreeg toebedeeld, in een race die naar tien minuten was ingekort.
Het echte F1-spektakel moest dus komen van de Historic Grand Prix Car Association voor GP-auto’s tot 1966 – en de club leverde gelukkig in overvloede. In twee geweldige races verdeelden Tim Child (Brabham BT3/4) en Rüdi Friedrichs (Cooper T53) de zeges, maar het ging niet zonder slag of stoot. Friedrichs begon beide wedstrijden aan de leiding, maar Child bleek uiteindelijk te sterk voor de Duitser. Voor het thuispubliek was het mooi dat Maxime Castelein met zijn Lotus 18 voor het eerst in lange tijd een Belg op het algemene podium wist te krijgen.
De tweede race stond vooral in het teken van de inhaalwedstrijd van Michel Kuiper. De Nederlander was in de eerste race als vierde geëindigd en werd op zaterdag in het strijdgewoel van de eerste ronden aanvankelijk zelfs naar de zevende plaats terugverwezen. De eerste helft van de wedstrijd leek hij daar klem te zitten, maar uiteindelijk vielen er toch openingen, waarna Kuiper de achtervolging inzette op Friedrichs, die vooraan had kunnen ontsnappen. Met grote stappen – en daarmee de snelste ronde van de wedstrijd – liep de Brabham BT4 op de Cooper van de Duitser in, maar Kuiper durfde aan het slot geen passeeractie aan op de goed verdedigende Friedrichs. Castelein werd opnieuw derde. Luc Brandts had het na zijn verdienstelijke optreden op Goodwood intussen minder naar zijn zin op Spa: de Talbot-Lago T26C kon op vrijdag niet eens aan de race beginnen, terwijl Brandts op zaterdag al na twee ronden aan de kant stond.
De rest van de ‘Masters-gaten’ in het programma kwam van overal uit Europa. De Italianen leverden de Alfa Revival Cup, met een showduel tussen Ambrogio en Daniele Perfetti om de leiding, maar een onverwachte tijdstraf van vijf seconden voor Daniele gooide hun georkestreerde fotofinish in de soep: niet Daniele werd zo de bedoelde winnaar, maar Ambrogio… Ook in het veld: oud-F1-coureur Christian Danner en onze landgenoot André Kardol, die in de éénuursrace naar een 18e plaats stuurde.
Uit Duitsland kwam de FHR met zijn twee GT- en toerwagenkampioenschappen tot respectievelijk 1966 en 1981. François Rivaz (Chevron B19) won de race tot 1981, Oliver Hartmanns rappe Elva MkVIII S was in de pre-66-wedstrijd de snelste. Reinier van Abbe eigende zich in die race een mooie derde plaats toe in zijn Mustang, terwijl er voor de Meeuwissens in hun Shelby Cobra Daytona Coupé door oponthoud vanwege een vastzittende gaskabel niet meer inzat dan een achtste plaats. Meeuwissen senior zat er niet echt mee, hij was er voor de Six Hours: een verwachting die een dag later helemaal werd waargemaakt.
De Britten stuurden de Classic Sports Car Club met hun Classic K- en Swinging Sixties-klassen, die een eenmalige samenwerking aangingen met het Duitse British HTGT, waarin ook het Nederlandse MG-contingent rondom de familie Van der Wal actief is. De E-type van Steve Osborne won beide races met gemak, terwijl van de vloot Nederlandse MG’s Albert van der Wal op vrijdag de beste was via een tiende plaats algemeen voor zijn MGB. Op zaterdag ging die eer naar de MGA van Stefan Rozema, dankzij een 11e stek algemeen. Ook uit Engeland kwamen de 1000cc F3-screamers, waarbij Peter de la Roche in Alexis Mk17 volgens verwachting de eerste race won. De tweede race leverde echter een verrassing op: Ross Drybrough (Merlyn Mk14A) zegevierde na een felle strijd met Jason Timms (Brabham BT21) en Christoph Widmer (Brabham BT18A).
De Nederlandse Youngtimer Touring Car Challenge bleek echter opnieuw de grote publiekslieveling. Met maar liefst drie wedstrijden vulde de YTCC niet alleen het grootste programmagat, maar met 75 auto’s vulde de organisatie van Randall Lawson ook het asfalt maximaal. Op donderdagavond kreeg het veld te maken met de enige serieuze regen van het hele raceweekend, maar dat maakte het spektakel er alleen maar groter op. Alex Taylor won met zijn TVR Tuscan, gevolgd door de Porsche van Piers Masarati, de Ford Sierra Cosworth RS500 van Mike Manning en nog een Porsche, die van Armand Adriaans. Achter Roel Schmitz (Porsche 964 RS) en Björn Hees (BMW M3) reed Charlotte Verkuijlen haar bescheiden BMW Compactje strak naar een zevende plaats en een overwinning in de 90s-klasse.
Op droog zagen de kansen er anders uit: op vrijdag streden Masarati, de Morgan MMC4 van Felix Haas en de Sierra’s van Ashley Shelswell en Michael Schneider stevig om de zege, om uiteindelijk in die volgorde te eindigen. Haas en Masarati vochten op zaterdagochtend opnieuw om de hoofdprijs, maar die ging nu naar de Sierra van Stephen Scott Dunwoodie. Verkuijlens 318i pakte opnieuw een klassezege met een zesde plaats algemeen, door de Porsche 996 Cup van Thomas Holst Karvonen te verslaan. De Deen had in race 2 nog aan het langste eind getrokken.