DNRT: Column: De minuut van Huub: Opel Commodore
Sommige mensen hechten aan een auto. Hun eerste auto, of de auto waar ze bepaalde dingen mee hebben gedaan of meegemaakt. Aan die auto zit dan emotie.
Zodra je de auto ziet, of een foto daarvan, dan denk je gelijk weer aan die tijd terug en aan de dingen die daarbij hoorden. Machtig mooi eigenlijk en dat moet vooral ook zo blijven.
Normaal hecht ik niet heel erg aan auto's. Ik heb ook geen auto's bewaard. Al had ik de BMW 3.0 CSL toch graag willen hebben. Dat was een heel wild beest en daar hebben we veel mee mee gemaakt. Maar dat geldt evenzeer voor mijn Simca 1000, Fiat Abarth 1000, Opel Manta 1.9 SR, Opel Ascona 1.9 SR, NSU 1000 TTS, Mazda RX3, Opel Commodore 2,5 en 3,0 GSE, BMW 530i, Lotus 61 FF, Merlyn FF, Crossle SF, Kaimann SV, Royale SV, Lola 258 SF, Royale F3. Het zou een hele verzameling zijn, maar niet te betalen in opslag en onderhoud en om echt mee te rijden minder lekker dan de moderne machines. Ik kan ook heel goed zonder.
Toch had ik het even slecht toen vorige week bij het HZT-HARC weekend plots de prachtige Opel Commodore 3.0 GSE weer z'n opwarmronde reed. Bestuurd door mijn teamgenoot en tientallen jaren racemaat Fred Frankenhout. Ik schoot helemaal vol want het bracht weer de gedachten terug naar de uiterts spannende races van Fred met Rob Slotemaker. Echt het gevoel van dit wordt vandaag weer heel hevig. Dat kan natuurlijk niet. Rob Slotemaker is dit jaar 25 jaar dood en oude tijden komen niet meer terug. Maar toch. Het gevoel van 25 jaar geleden was er weer helemaal en dat is toch machtig.
Met die rood witte auto is nooit op Zandvoort gereden. Althans geen kampioenschappen. Maar dat maakt voor het gevoel niet uit. Met die auto reden we het Europees toerwagen kampioenschap met een aantal klinkende
algemene overwinningen, o.a. het hoofdevenement van de dag in de 500 Miglia di Monza en de 4 horas di Imola. Grote evenementen met 50.000 man + op de tribune en langs de baan. We stuurden daar de fabriekswagens van Ford en Luigi-BMW met lege handen naar huis. Niet slecht voor een slechts semi fabrieksteam. De Commodore werd ook ingezet in de 24 uurs van Spa Francorchamps. een van de meest hevige evenementen die er zijn, maar zonder eindresultaat. Tegenslag zit ook bij het racen en dat vergeet je ook nooit.
De rood/witte Commodore heeft nog iets bijzonders en dat is zijn vormgeving. Nu na al die jaren is het nogsteeds een auto met een prachtige vorm. Als je nu in een hedendaags toerwagen kampioenschap mee zou doen zou het nog steeds een opvallend mooie auto zijn, dat zie je maar zelden. Auto's verouderen vaak al na een paar jaar en na 25/30 jaar kan je je nauwelijks voorstellen dat je het ooit een mooi ding vond. Deze Commodore dus niet en hij is weer volledig in de oude staat gerestaureerd door Vd Beek in Leidschendam (Klaas van Vuure en consorten) en die kunnen dat dus als geen ander.
Eigenlijk mooi, dat zo'n prachtige auto met historie en emotie toch weer terug komt zonder dat je er zelf iets aan hoeft te doen. Eigenlijk is dat het beste als je buurman een prachtige auto koopt waar je soms naar kan
kijken en naar kan luisteren zonder dat je daar zelf sores van hebt. Bedankt Fred voor alle inspanningen. Ik heb er van genoten. Eindelijk iets waar ik van kan genieten zonder enige inspanning. Dat is ook wel eens lekker.
Vroeg of laat gaat mijn broer Loek nog wel een keer zijn Chevrolet Camaro uitlaten.
Ook heel hevig. We wachten rustig af.
Huub
Zodra je de auto ziet, of een foto daarvan, dan denk je gelijk weer aan die tijd terug en aan de dingen die daarbij hoorden. Machtig mooi eigenlijk en dat moet vooral ook zo blijven.
Normaal hecht ik niet heel erg aan auto's. Ik heb ook geen auto's bewaard. Al had ik de BMW 3.0 CSL toch graag willen hebben. Dat was een heel wild beest en daar hebben we veel mee mee gemaakt. Maar dat geldt evenzeer voor mijn Simca 1000, Fiat Abarth 1000, Opel Manta 1.9 SR, Opel Ascona 1.9 SR, NSU 1000 TTS, Mazda RX3, Opel Commodore 2,5 en 3,0 GSE, BMW 530i, Lotus 61 FF, Merlyn FF, Crossle SF, Kaimann SV, Royale SV, Lola 258 SF, Royale F3. Het zou een hele verzameling zijn, maar niet te betalen in opslag en onderhoud en om echt mee te rijden minder lekker dan de moderne machines. Ik kan ook heel goed zonder.
Toch had ik het even slecht toen vorige week bij het HZT-HARC weekend plots de prachtige Opel Commodore 3.0 GSE weer z'n opwarmronde reed. Bestuurd door mijn teamgenoot en tientallen jaren racemaat Fred Frankenhout. Ik schoot helemaal vol want het bracht weer de gedachten terug naar de uiterts spannende races van Fred met Rob Slotemaker. Echt het gevoel van dit wordt vandaag weer heel hevig. Dat kan natuurlijk niet. Rob Slotemaker is dit jaar 25 jaar dood en oude tijden komen niet meer terug. Maar toch. Het gevoel van 25 jaar geleden was er weer helemaal en dat is toch machtig.
Met die rood witte auto is nooit op Zandvoort gereden. Althans geen kampioenschappen. Maar dat maakt voor het gevoel niet uit. Met die auto reden we het Europees toerwagen kampioenschap met een aantal klinkende
algemene overwinningen, o.a. het hoofdevenement van de dag in de 500 Miglia di Monza en de 4 horas di Imola. Grote evenementen met 50.000 man + op de tribune en langs de baan. We stuurden daar de fabriekswagens van Ford en Luigi-BMW met lege handen naar huis. Niet slecht voor een slechts semi fabrieksteam. De Commodore werd ook ingezet in de 24 uurs van Spa Francorchamps. een van de meest hevige evenementen die er zijn, maar zonder eindresultaat. Tegenslag zit ook bij het racen en dat vergeet je ook nooit.
De rood/witte Commodore heeft nog iets bijzonders en dat is zijn vormgeving. Nu na al die jaren is het nogsteeds een auto met een prachtige vorm. Als je nu in een hedendaags toerwagen kampioenschap mee zou doen zou het nog steeds een opvallend mooie auto zijn, dat zie je maar zelden. Auto's verouderen vaak al na een paar jaar en na 25/30 jaar kan je je nauwelijks voorstellen dat je het ooit een mooi ding vond. Deze Commodore dus niet en hij is weer volledig in de oude staat gerestaureerd door Vd Beek in Leidschendam (Klaas van Vuure en consorten) en die kunnen dat dus als geen ander.
Eigenlijk mooi, dat zo'n prachtige auto met historie en emotie toch weer terug komt zonder dat je er zelf iets aan hoeft te doen. Eigenlijk is dat het beste als je buurman een prachtige auto koopt waar je soms naar kan
kijken en naar kan luisteren zonder dat je daar zelf sores van hebt. Bedankt Fred voor alle inspanningen. Ik heb er van genoten. Eindelijk iets waar ik van kan genieten zonder enige inspanning. Dat is ook wel eens lekker.
Vroeg of laat gaat mijn broer Loek nog wel een keer zijn Chevrolet Camaro uitlaten.
Ook heel hevig. We wachten rustig af.
Huub