IndyCar: VeeKay in Toronto naar voortreffelijke tweede plaats achter O’Ward
Rinus VeeKay voerde zelfs het veld aan in het middengedeelte van de stratenrace in Toronto, maar zijn tweede plaats in de 13e wedstrijd van het IndyCar-seizoen mocht er hoe dan ook zijn. De Nederlander van Dale Coyne Racing raakte bij de laatste pitstops zijn leidende positie kwijt aan McLaren-coureur Patricio O’Ward, die een nóg slimmer uitgekozen strategie tot een succesvol einde bracht – voor de ogen van McLaren-CEO Zak Brown, die precies de goede race had uitgekozen om te komen kijken.
Tekst: Mattijs Diepraam
Foto’s: NTT IndyCar Series
Het verloop van de race door de straten van de Canadese metropool werd bepaald door een ultrazachte Firestone-band die nauwelijks 12 rondjes meekon én vier vroege neutralisaties die stevig in het voordeel van de podiumklanten uitviel. Ter contrast: klassementsleider Alex Palou leidde de dans van de zevende tot en met de 41e ronde, maar finishte uiteindelijk als 12e.
Het enorme verval van de zachte band, plus het feit dat hij helemaal niet sneller bleek dan de harde band, leverde de teams voorafgaand aan de wedstrijd heel wat hoofdbrekens op. Poleman Colton Herta (Andretti) koos er samen met Kyle Kirkwood (Andretti) en Marcus Armstrong (Meyer-Shank) voor om op de zachte band te starten en die bij de eerste caution na drie ronden al in te leveren. Daarmee waren ze weliswaar gauw van die beroerde band af, maar het betekende wel een extra pitstop.
VeeKay behoorde daarentegen tot de coureurs die eerste stop oversloegen en vervolgens zijn geluk niet op kon toen een crashende Oliver Rasmussen (ECR) in de 15e ronde een tweede neutralisatie veroorzaakte – twee ronden na de pitstop van de Coyne-auto. Toen ook Rasmussens teamgenoot Alexander Rossi in de 30e ronde in de muur ging, schoof de Nederlander in één klap door naar de derde plaats, achter Palou en Ganassi-teamgenoot Dixon, die allebei nog helemaal niet waren gestopt, omdat ze op de harde band waren gestart. Daar kwam meteen nog een caution achteraan toen VeeKay’s teamgenoot Jacob Abel een tikje kreeg en in de muur belandde, alwaar hij werd opgeveegd door Josef Newgarden (Penske) en Devlin DeFrancesco (RLL).
Pas in de 41e ronde gingen de leidende Ganassi-auto’s naar binnen, waarna VeeKay de leiding overnam. Achter hem was O’Ward intussen aan een opmars bezig. De Mexicaan zat op een vergelijkbare strategie als VeeKay, maar was pas na de tweede caution gestopt. Op frissere banden kon de McLaren-auto Conor Daly (JHR) en Kyffin Simpson (Ganassi) passeren, maar VeeKay hield stand aan kop.
Toen verdere neutralisaties uitbleven, schakelde hun laatste pitstop Palou en Dixon uit voor de overwinning. VeeKay had genoeg brandstof gespaard om het tot de 57e ronde te redden – genoeg om daarna de race onder groen uit te rijden. O’Ward volgde hem de volgende ronde meteen, om daarmee het gevaar op een gesloten pitstraat door een caution uit te sluiten. Doordat hij een kortere stop kon maken, kwam de Mexicaan vóór VeeKay de baan weer op. Even kwam de Nederlander nog dichterbij, maar aan het slot liep O’Ward uit tot drie seconden.
De race eindigde onder geel toen Felix Rosenqvist (Meyer-Shank) drie ronden voor het einde de muur opzocht en Nolan Siegel (McLaren) in zijn val meenam. Daarmee waren de overwinning van Pato O’Ward en de tweede plaats van Rinus VeeKay veiliggesteld. Voor O’Ward was het zijn tweede overwinning van het seizoen, waarbij hij bovendien de enige Chevy-coureur was in de top-zeven. Dat maakte zijn prestatie des te opmerkelijker, want Honda-motoren zijn dit jaar op stratencircuits sterker, zeker als het gaat om benzine sparen zonder aan tempo in te boeten. Door zijn tweede plaats schoof VeeKay intussen door naar de 11e plaats in de tussenstand, op korte afstand van Power en Malukas.
Simpson behaalde zijn eerste IndyCar-podium met een strategie die vergelijkbaar was aan die van de eerste twee. Polesitter Herta moest zijn vroege stop bezuren en eindigde als vierde, met in zijn spoor zijn teamgenoten Marcus Ericsson en Kyle Kirkwood. De laatstgenoemde deed aanvankelijk voorin mee, maar verloor kostbare tijd toen hij na de derde caution in de pitstraat achterstevoren werd getikt.
Louis Foster (RLL) streed in eerste instantie ook mee om de plekken mee, maar raakte in de 44e ronde de muur, terwijl het dramaseizoen van Penske zich voortzette. Bij Scott McLaughlin, die ook tot de extreem vroege pitters behoorde, vloog de wielmoer van zijn linkerachterwiel eraf, waarmee hij de eerste caution veroorzaakte. Newgarden speelde geen rol van betekenis tot het moment dat hij Abels auto de lucht in tilde, terwijl Will Power in het middenveld streed totdat hij in het gedrang in de muur werd gedrukt. De Australiër kon wel zijn weg vervolgen en finishte als 11e.
IndyCar, Toronto, 20 juli 2025
1. Pato O'Ward (Dallara-Chevrolet) - McLaren - 90 ronden
2. Rinus Veekay (Dallara-Honda) - Coyne - 0”4843
3. Kyffin Simpson (Dallara-Honda) - Ganassi - 1”5343
4. Colton Herta (Dallara-Honda) - Andretti - 2”1607
5 Marcus Ericsson (Dallara-Honda) - Andretti - 3”7515
6. Kyle Kirkwood (Dallara-Honda) - Andretti - 4”9472
7. Graham Rahal (Dallara-Honda) - RLL - 5”5657
8. Callum Ilott (Dallara-Chevrolet) - Prema - 6”5438
9 .David Malukas (Dallara-Chevrolet) - Foyt - 7”6451
10. Scott Dixon (Dallara-Honda) - Ganassi - 8”6954
11. Will Power (Dallara-Chevrolet) - Penske - 14”0964
12. Alex Palou (Dallara-Honda) - Ganassi - 14”9701
13. Christian Lundgaard (Dallara-Chevrolet) - McLaren - 17”3640
14. Marcus Armstrong (Dallara-Honda) - Meyer Shank - 43”9148
15. Conor Daly (Dallara-Chevrolet) - Juncos Hollinger - 45”4310
16. Robert Shwartzman (Dallara-Chevrolet) - Prema - 46”0249
17. Sting Ray Robb (Dallara-Chevrolet) - Juncos Hollinger - 1 ronde
18. Nolan Siegel (Dallara-Chevrolet) - McLaren - 3 ronden
19. Felix Rosenqvist (Dallara-Honda) - Meyer Shank - 4 ronden
20. Christian Rasmussen (Dallara-Chevrolet) - Carpenter - 8 ronden
21. Louis Foster (Dallara-Honda) - RLL - 23 ronden
Uitgevallen
Devlin DeFrancesco
Jacob Abel
Josef Newgarden
Alexander Rossi
Scott McLaughlin
Niet gestart
Santino Ferrucci