Herinneringen aan Peter van Egmond van Willem J. Staat en René de Boer (upd)
Peter van Egmond op voor hem vertrouwd terrein, vorig jaar augustus in de F1-paddock op Zandvoort
Ook voor mij kwam het bericht van het overlijden van Peter van Egmond uiteraard niet onverwacht, maar wel te vroeg. Ik doe natuurlijk niet zoveel Formule 1, dus ik had nooit zo heel veel met hem van doen, maar als we elkaar troffen, was het contact wel altijd bijzonder plezierig. Een fijn mens is helaas niet meer.
Tekst: René de Boer (X/Bluesky: @renedeboer)
Foto: Rebocar/R. de Boer
“René, met Peter, ook goeienavond”, klonk zijn karakteristieke donkerbruine basstem door de telefoon in de zeer sporadische gevallen dat hij me eens belde. Daar moest ik altijd een beetje om lachen, want “ook goeienavond” impliceert dat ik hem in eerste instantie al goedenavond gewenst zou hebben, maar zeker in de tijd van voor de nummerherkenning begon ik een gesprek natuurlijk gewoon met het noemen van mijn naam. Had ik geweten dat hij aan telefoon was, dan had ik hem natuurlijk wel goedenavond gewenst, want ik mocht Peter graag. Zoals iedereen Peter graag mocht, wat vandaag wel weer duidelijk werd uit de enorme stroom reacties die van Formule 1-collega’s over de hele wereld via de sociale media binnenkwam.
Peter en ik woonden begin jaren negentig beide in het midden van het land, ik nog bij mijn ouders in Driebergen, hij in Veenendaal, en heel af en toe, als jonge verslaggever nog zonder rijbewijs, vroeg ik hem als we elkaar op Zandvoort tegenkwamen wel eens of hij me ’s avonds mee terug kon nemen. Dat was gezelliger dan met de trein, in ieder geval voor mij wel, en Peter had er blijkbaar ook geen bezwaar tegen, want hij vertelde altijd honderduit op zeer vermakelijke wijze over wat hij allemaal meemaakte. “Ik rijd alleen wel altijd op mijn sokken, dus als je daar niet tegen kunt, dan moet je maar met de trein”, zei hij toen hij me de eerste keer meenam. Het viel wel mee, want ik denk dat ik toch wel een keer of vier, vijf met hem meegereden ben.
Een aantal jaren later ging ik op mezelf wonen en kwam ook in Veenendaal terecht, waarmee we dus zelfs plaatsgenoten werden. Toen hij de Mobil 1 Foto Award won, zorgde ik voor de nodige publiciteit in plaatselijke en regionale media, maar ik geloof niet dat we in Veenendaal ooit bij elkaar op bezoek geweest zijn. Als er enig contact was, gebeurde dat doorgaans telefonisch, zoals hierboven al beschreven. Juist in Driebergen vond in 2009 dan weer de presentatie van Peters prachtige Formule 1-fotoboek plaats, waarover ik ook voor deze site verslag deed.
Een paar keer voegde ik me bij het Nederlandse Formule 1-perskorps voor het traditionele Schnitzeldiner tijdens Grand Prix-weekenden op de Nürburgring, steevast bij Gasthaus Weber in Wiesemscheid, wat ook al decennialang mijn vaste onderkomen bij evenementen op de Ring is. Ook daarbij was Peter altijd aanwezig en was de sfeer steevast geweldig. Zelfs als ik journalistiek tijdens die evenementen verder niets in de Eifel te zoeken had, waren die avonden me het ritje en de overnachting wel waard!
Af en toe dook Peter ook wel eens op bij de DTM, wat meer mijn werkgebied was, en kon ik wel eens helpen als Duitse organisatoren soms niet direct genoegen namen met zijn permanente Formule 1-accreditatie om toegang te verkrijgen. Eind augustus zag ik Peter voor het laatst, bij de Formule 1 op Zandvoort. Ik stond toevallig net bij de ingang van de paddock toen hij daar naar binnen kwam en zijn pas voor de scanner hield, waarop de bekende pieptoontjes klonken en hij met een glimlach op zijn gezicht het hem zo vertrouwde terrein betrad. Het deed hem goed daar weer rond te lopen en het was voor zijn collega’s fijn om hem weer te zien, zoveel bleek wel uit de hartelijke reacties op zijn aanwezigheid.
Peter was zelf realist genoeg om te beseffen dat hij de strijd tegen zijn slopende ziekte niet kon winnen, maar het is jammer dat hem en de mensen om hem heen niet nog wat meer tijd samen gegund was. Het was een plezier om hem gekend te hebben, al was het dan minder intensief dan veel collega’s. Ik wens zijn nabestaanden heel veel sterkte toe en koester de mooie herinneringen aan een plezierig en fijn mens. Peter, het ga je goed!