Retro: In memoriam Anjès Verhey (?-2024)

Anjès Verhey deed ruim veertig jaar verslag van de Formule 1

Vorige week overleed, na een kort maar ernstig ziekbed, autosportjournaliste Anjès Verhey, die ook regelmatig een bijdrage leverde aan deze website. Ze was vooral bekend vanwege haar Formule 1-boeken, die aanvankelijk jaarlijks en later tweemaal per jaar, aan het begin en aan het einde van ieder seizoen, verschenen. We koesteren de herinnering aan een markante, warme persoonlijkheid.

Tekst: Redactie AUTOSPORT.NL
Foto’s: archief

“Toen ik in de Formule 1 reed, was ze er al”, plegen zowel Michael Bleekemolen als Jan Lammers te zeggen als het over Anjès Verhey gaat. Dat betekent dat ze er in ieder geval eind jaren zeventig al bij was, in een wereld die toen nog veel meer dan nu door mannen gedomineerd werd. Ongetwijfeld viel Anjès Verhey daar op, tussen het Nederlandse autosportjournaille, met mensen als Coo Dijkman, Rob Wiedenhoff, Pim Stoel, maar waarschijnlijk ook internationaal, want zoveel vrouwelijke verslaggevers liepen er dus toen nog niet rond in de Formule 1.

Uit die tijd kende ze dan ook al velen in de paddock, onder wie de latere FIA-president Max Mosley, met wie ze altijd een warme band onderhield, wat er onder andere toe leidde dat Mosley jarenlang het voorwoord schreef voor de Formule 1-jaarboeken van Anjès Verhey. Naast autosportverslagen (niet zelden geïllustreerd met beeld van haar echtgenoot Rob, die vaak meereisde naar de races) schreef Anjès Verhey ook over personenauto’s, vooral voor de in de jaren tachtig en negentig populaire regionale huis-aan-huisbladen.


Anjès Verhey temidden van coureurs en oud-coureurs, boekpresentatie 2011

“Anjès Verhey, de vrouw van zes miljoen”, was een kreet die ze zelf in de markt zette, verwijzend naar de niet geringe totale oplage van de huis-aan-huiskranten waarin haar autoverhalen verschenen. Daarmee was ze ook bekend bij de PR-afdelingen van de Nederlandse auto-importeurs, die haar regelmatig meenamen naar presentaties en introducties en auto’s ter beschikking stelden voor rijimpressies.

Dat laatste heeft bij medewerkers die verantwoordelijk waren voor het inplannen van zulke uitleenacties ongetwijfeld voor heel wat grijze haren gezorgd, want Anjès stond erom bekend dat ze, laten we zeggen, nogal spontaan was, waardoor een reis wel eens wat langer uitviel dan van tevoren gepland en een auto dus niet op het afgesproken tijdstip ergens in Nederland kon worden geretourneerd. Ook moesten er andersom wel eens geboekte reizen worden afgezegd of moest er in ieder geval worden omgeboekt als Anjès' plannen weer eens afweken van het aanvankelijk vastgelegde schema.

Niettemin bleven de contacten met de diverse importeurs en andere gerelateerde ondernemingen goed, wat er ook toe leidde dat de ondersteuning in de vorm van advertenties aanhield, waardoor Anjès tot dit voorjaar nog steeds de uitgave van haar Formule 1-jaarboeken kon voortzetten. Vaak toonden één of meerdere partijen zich ook wel bereid om de boekpresentaties in het restaurant “De Goede Gooier” aan de hei in Blaricum te ondersteunen, bijeenkomsten die altijd uitmuntten in gezelligheid en een trefpunt voor velen uit de autosport en autobranche waren.


Boekpresentatie 2015

Helaas komt met het overlijden van Anjès Verhey ook een einde aan de lang lopende boekenreeks. Na Henny Hemmes is er opnieuw een markante vrouw in de Nederlandse auto- en autosportjournalistiek heengegaan. Eén bijzonder aspect laten we daarbij niet onvermeld, ook al omdat er de afgelopen dagen meerdere vragen rondom dit onderwerp kwamen. Op het overlijdensbericht stond geen geboortejaar, en ook een specifieke vraag daaromtrent kreeg slechts als antwoord dat “Anjès er heel stellig over was dat niemand wist hoe oud ze was”. Dat laten we met respect voor haar wens dan dus ook zo staan. Net als dat het afscheid overeenkomstig haar wens in besloten kring heeft plaatsgevonden. Ze had en was een uitgesproken persoonlijkheid, iemand met karakter. Het team van AUTOSPORT.NL wenst de nabestaanden van Anjès Verhey veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

René de Boer: Herinneringen aan Anjès
Vermoedelijk zat ik nog op de lagere school (ja, ik ben nog van het pre-basisschool-tijdperk) toen ik bij V&D in Zeist voor het eerst het Formule 1-boek van Anjès Verhey ontdekte. Het zal ergens begin jaren tachtig geweest zijn, precies weet ik dat niet meer. Toen al was er de interesse in de autosport, zoveel was wel zeker. Daarna leende ik de boeken met enige regelmaat uit de bibliotheek in Driebergen, het dorp waar ik opgroeide.

Een kleine tien jaar later was ik inmiddels zelf – schoorvoetend – journalistiek actief in de autosport, aanvankelijk vooral op Zandvoort, later ook in het buitenland. Waar en wanneer ik Anjès voor het eerst ontmoette, weet ik niet meer. Het kan zomaar tijdens een persreis van Mercedes-Benz Nederland naar één of andere DTM-race geweest zijn. In ieder geval bestond er op een bepaald moment contact en het klikte goed tussen ons. Anders dan Anjès volgde ik de Formule 1 niet journalistiek, maar wel tal van andere autosportklassen die, zo vond zij, ook voor haar boek interessant waren, niet in de laatste plaats vanwege de betrokkenheid van fabrikanten, importeurs en toeleveranciers en daarmee extra mogelijkheden op advertentiegebied om de uitgave van de boeken profitabel te maken.

Zo werd de “Finish”-editie van het jaar 2003, waarin Christijan Albers net geen DTM-kampioen werd, de eerste uitgave waarin ook mijn naam in het colofon staat. Sindsdien werkte ik aan alle boeken mee, jaarlijks de “Start”- en “Finish”-uitgaven en af en toe ook een tussentijdse publicatie onder de titel “Pitstop”. Dat was niet altijd even gemakkelijk, want zeker in de eerste jaren waren er vaak talloze telefoontjes of emails van Anjès op paniekerige toon met vragen als: “Waar blijven de teksten” of “Ik heb nog geen foto’s”, niet zelden ook als de (door haar vastgestelde) deadline nog een week of nog langer verder in de toekomst lag. In de loop der jaren leerde ze dat ik altijd lever wat ik toezeg en volgens mij nog nooit een bijdrage later dan gepland heb aangeleverd zonder voorafgaand overleg.


Presentatie 2019

Toch bleven de emails, nog steeds vaak op paniekerige toon en vaak met de nodige uitroeptekens in de onderwerpregel, komen, als ik (naar haar zin) niet snel genoeg reageerde. Ook daar went een mens aan, net als de frequente communicatie in de week waarin “mijn” gedeelte van het boek geproduceerd werd, omwille van de actualiteit altijd ruim voordat het F1-deel aan bod kwam. Uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen en staat er een riante rij boeken in mijn kast waaraan ik een bijdrage heb geleverd.

Na een aantal jaren kreeg ik ook de taak, de boekpresentaties in “De Goede Gooier” aan elkaar te praten en de interviews met rijders voor mijn rekening te nemen, wat ik ook altijd met zeer veel plezier deed. Het waren in de regel zeer geanimeerde bijeenkomsten met leuke mensen, goed eten en lekkere wijn. De laatste jaren, ook door Corona, was het organiseren van dergelijke bijeenkomsten niet meer zo makkelijk, net zoals het steeds lastiger werd voor Anjès om de benodigde adverteerders en partners binnen te halen om de uitgave van haar boeken mogelijk te maken. Toch kreeg ze dat tot en met dit voorjaar iedere keer toch maar weer voor elkaar, wat zeker respect verdient.

Ook privé werd het contact wat intensiever. Anjès leefde mee bij de geboorte van mijn kinderen, kende later ook de situatie bij mij thuis en had altijd belangstelling hoe het allemaal ging. Omgekeerd leefde ik mee, voor zover mogelijk en voor zover ze dat toeliet, met wat er bij haar speelde, en zo wist ik enkele maanden geleden ook al dat het niet zo goed met haar ging. Niettemin kwam het bericht van haar overlijden toch onverwacht. Het is een troost dat verder lijden haar bespaard is gebleven. Ik ben dankbaar voor de plezierige samenwerking en koester de goede herinneringen. Anjès, het ga je goed!